เหนือแท่นบูชาส่งถ่าย คนจำนวนมากที่ได้ยินเสียงก็รู้สึกตัว ร่างกายทุกคนตึงเกร็งขึ้นโดยไม่มีเสียงใด ๆ
ณ ขณะนี้ พวกเขาทุกคนต่างรับรู้ได้ว่าบรรยากาศบนแท่นบูชานั้นตึงเครียดอย่างน่าสะพรึงกลัวเงียบงัน สายตาของพวกเขาจึงพลันหันไปมองนานกงเทียนซิงและเซียวเย่พร้อมกัน
"อวตารประทับ!"
"เจ้าหนุ่มเผ่าม้าป่าตนนั้น ที่แท้เป็นทายาทของม้าป่าเทียนเหอกันจริง ๆ?"
"อวตารประทับ คือการหลอมรวมเลือดเนื้อต้นกำเนิดหนึ่งหยดของตนเองเข้าไปในเครื่องต้องสาป เพื่อหลอมสร้างอวตารขึ้นมาหนึ่งร่างที่สามารถมีพลังต่อสู้ได้เกือบครึ่งหนึ่งของร่างแท้
และอวตารเช่นนี้ยังสามารถสถิตอยู่กับร่างของผู้สร้างได้โดยตรง
อวตารแบบนี้ล้ำค่ายิ่ง ปกติแล้วไม่มีทางสืบทอดให้ใครได้เว้นแต่ลูกสายโลหิตโดยตรงของตนเองเท่านั้น
เพราะเลือดเนื้อต้นกำเนิดนั้น แม้แต่ผู้มีอำนาจระดับม้าป่าเทียนเหอก็อาจไม่มีเหลือกี่หยด"
บนแท่นส่งถ่าย มีผู้เฒ่าท่านหนึ่งที่ณ ขณะนี้ดูเหมือนจะมองอะไรออก
เขารีบเอ่ยขึ้นทันที
ในดวงตาของเขา นอกจากความตกใจแล้ว ยังมีความสงสารปนอยู่
เจ้าหนุ่มเผ่าม้าป่าตนนี้ ที่แท้บนแท่นส่งถ่ายนี้ เพื่อช่วยยามหนุ่มคนหนึ่ง เพียงเพื่อระบายความโกรธสักครั้ง ถึงกับบี้เครื่องต้องสาปทิ้ง ใช้ไพ่ตายอย่างอวตารประทับไปเลยงั้นรึ?
"ข้างล่างลุกขึ้นสู้ข้างบนงั้นรึ?"
"หนานกงเทียนซิง ดูเหมือนจะไม่ใส่ใจนักกับอวตารร่างนี้ของม้าป่าเทียนเหอ!"
"ตอนนี้ แม้แต่ผู้ยิ่งใหญ่ชั้นนำที่มีอายุหลายพันปี หลังตัดขั่นวิถีก็เพียงแค่จุดสูงสุดขั้นเทพเท่านั้น พลังต่อสู้ของนานกงเทียนซิงในตอนนี้ อาจไม่ได้ต่ำกว่าอวตารประทับร่างนี้มากนัก
ข้าได้ยินมาว่า เมิ่งหรงฉา ยอดฝีมืออันดับหนึ่งแห่งรุ่นเยาว์ของเมืองหวงเฉิงแห่งราชสำนัก เคยท้าประลองกับผู้ตัดวิถีจากเจ็ดพันปีก่อน ต่อหน้าประตูเมืองหลวงโดยตรง!
และยัง!
ชนะมาแล้ว!
เมื่อขอบเขตของทุกคนล้วนติดอยู่ที่ธรณีประตูขั้นเทพขีดสุดเช่นนี้ พอรุ่นเยาว์ผงาดขึ้นมา ก็อาจไม่ได้เอาผู้ตัดวิถีรุ่นเก่ามาไว้ในสายตาจริง ๆ!"