อีกตัวอย่างหนึ่ง!
หากผู้ในระดับจักรพรรดิหนึ่งร่าง ต้องหลงทางระหว่างการข้ามผ่านมิติในจักรวาลที่แห้งแล้งไร้ที่สิ้นสุด ไม่เหลือทางเลือกให้ก้าวเดินต่อไปอย่างโดดเดี่ยว
อายุขัยก็ค่อย ๆ ร่อยหรอลงทีละน้อย
เมื่อถึงตอนนั้น เพื่อจะมีชีวิตรอด เพื่อหาทางกลับก่อนที่อายุขัยจะหมดสิ้น ย่อมเลือกตัดวิชาการบำเพ็ญของตัวเองทิ้ง เพื่อผนึกตนเอง
ในชีวิตก่อน จักรพรรดิความว่างเปล่าก็คือตัวอย่างที่ชัดเจน
ครั้งที่เขาฝึกฝนกฎแห่งความว่างเปล่า เขาก็เคยหลงทางอยู่ในจักรวาล เคยตัดวิถีมาแล้วหนึ่งครั้ง!
เพียงแต่การตัดวิถีครั้งนั้น ทำให้เขาร่วงจากขั้นครึ่งก้าวจักรพรรดิ ตกลงไปถึงขั้นฐานรากโดยตรง!
พลังของตัวเองยิ่งแข็งแกร่งมากเท่าไร การผนึกตนเองก็ยิ่งยากเท่านั้น
และผู้ที่อยู่ระดับครึ่งก้าวจักรพรรดิหรือระดับจักรพรรดินั้น ไม่มีทางใช้ลวดลายมนต์เพื่อผนึกตนเองได้อย่างสมบูรณ์และได้ผลจริง!
มีแต่ผู้อ่อนแอเท่านั้น ที่จะผนึกตนเองได้อย่างสมบูรณ์
เพื่อหยุดยั้งอายุขัยที่รั่วไหล!
"บนโลกนี้ ทำไมถึงมีผู้ระดับครึ่งก้าวจักรพรรดิปรากฏตัวขึ้น?!"
"จากบทสนทนาระหว่างมันกับคนแซ่จาง มันกับคนแซ่จางน่าจะเคยพบกันเมื่อสามพันกว่าปีก่อน!"
"ทำไมมันถึงตัดวิถี?!"
"คนแซ่จางก็ทำไมถึงตัดวิถี?!"
"เมื่อสามพันกว่าปีก่อน คนแซ่จาง หรือมนุษย์คนอื่น ๆ รู้จักเผ่าพันธุ์อื่นหรือไม่? เมื่อสามพันกว่าปีก่อน โลกใบนี้มันเป็นเช่นไรกันแน่?!"
เซียวเย่ตรวจสอบร่างของเทพหม่า ดวงตาของเซียวเย่ในที่สุดก็แสดงประกายตะลึงขึ้นมาหนึ่งประกาย!