ยาเม็กนั้นเลื่อนลงคอ เจียงอวี่ถงก็รับรู้ได้ทันทีว่า มีพลังงานบริบูรณ์แผ่ซ่านไหลออกมาจากตัวยา
พลังงานนั้นพุ่งทะลักเข้าไปยังทุกส่วนของร่างกายเธออย่างรวดเร็ว
และแล้ว!
ตรงที่พลังงานอันน่าสะพรึงกลัวนั้นไหลผ่าน ความปวดทรมานสาหัสในร่างของเธอก็หายไปอย่างรวดเร็วตามไปด้วย!
กระทั่งเธอยังรับรู้ได้ว่า แผลฉีกขาดเหมือนถูกหวำบนร่างกายของตัวเอง จำนวนไม่น้อยกำลังสมานตัวขึ้นต่อหน้าต่อตา!
“เซียวเย่ เจ้าไม่ควรมา!”
ร่างของเซียวจ้านก็กำลังประสบเหตุการณ์แทบเช่นเดียวกัน!
แต่ทั้งเขาและเจียงอวี่ถงในตอนนี้ต่างไม่ทันแม้แต่จะเอาใจใส่บาดแผลของตัวเอง ทั้งสองฝืนดิ้นรนเคลื่อนร่างมุ่งเข้าหาเซียวเย่
บาดแผลบนตัวของทั้งคู่แม้กำลังสมานตัว แต่แผลมีมากเกินไป และสาหัสเกินกว่าจะฟื้นทัน
ขณะที่ทั้งสองฝืนทนเคลื่อนร่างเข้ามา บาดแผลอันน่าขนลุกนับไม่ถ้วนบนร่างกายยังคงหยดเลือดไหลไม่หยุด!
บางแผลลึกถึงขึ้นกระดูก!
“พ่อ... แม่... อวี่ถง!”
มือของเซียวเย่แทบสั่นเทิ้ม!
ภายในใจของเซียวเย่ในวินาทีนี้ เหมือนมีสิ่งใดถูกฉีกขาดอย่างโหดร้าย!
เซียวเย่ไม่เคยคิดเลยว่า หลังเขาเกิดใหม่ พ่อแม่และครอบครัวของเขาจะยังต้องเจอวันแบบนี้ ถูกพวกญี่ปุ่นทำร้ายอย่างไร้ซึ่งความยังเย็นเช่นนี้!
ติ๊ก... ต๊าก!
ชายหนุ่มไม่หลั่งน้ำตาง่ายๆ เพียงเพราะยังไม่ถึงจุดที่ใจสลาย!
ฮือ... ฮือ! ฮูบ! ฮูบ!
เสียงฝนโปรยปราย เสียงฝีเท้าวิ่งระทึก!