“ก็เพราะแผ่นจารึกสำริดนั่นต่างหาก!”
“การกดข่มของขอบเขต!”
เฮอร์ส ยอดผู้ยิ่งใหญ่แห่งองค์กรข่าวกรองอันดับหนึ่งของโลก ในตอนนี้ได้เดินทางมาถึงห่างจากแท่นพิธีไม่ถึงห้าก้าวแล้ว
ในระยะใกล้เช่นนี้ เขาสัมผัสได้อย่างชัดเจนถึงการปะทะฝ่ามือที่น่าสะพรึงกลัวครั้งนั้น ระหว่างผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งโครยอบนแท่นพิธีกับเซียวเย่เมื่อครู่!
ในฐานะผู้เคยปะทะกับเซียวเย่ในระยะสิบก้าวหน้าแผ่นจารึกสำริดนั้นมาก่อน เขาเข้าใจดียิ่งว่าจารึกนั้นกดข่มขอบเขตได้ถึงเพียงใด
อย่างน้อยที่สุด!
เขาผู้ซึ่งมีเท้าข้างหนึ่งก้าวเข้าสู่ขั้นเทพไปแล้ว ก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเซียวเย่ภายใต้การกดข่มของจารึกสำริดนั้น
“แล้วต่อผู้แข็งแกร่งเมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อน ผู้ซึ่งก้าวทั้งสองเท้ายืนอยู่ในขั้นเทพอย่างแท้จริง มันจะมีพลังกดข่มเหลือเชื่อขนาดนั้นด้วยหรือ?”
“เมื่อครู่ ผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งโครยอเมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อนคนนั้น ประมาทไปหรือเปล่า?”
เพราะเฮอร์สเคยประสบมาก่อน ในตอนนี้เขาจึงมองเห็นได้ลึกซึ้งกว่าใคร!
“เหล่าตั๊กแตนตำข้าว!”
“ดี ดีมาก!!”
ตึง!
ผู้แข็งแกร่งแห่งโครยอเหลือบมองแผ่นจารึกสำริดนั้นหนึ่งครั้ง แล้วสายตากลับมาจ้องเซียวเย่อีกครา เขาเอ่ยทีละคำ พลังอันน่าสะพรึงกลัวบนร่างพุ่งกระจายขึ้นอย่างรุนแรง
แผ่นจารึกสำริดนั้น โดยธรรมชาติเขาเคยเห็นมาแล้วในเมืองผี
เพียงแต่เมื่อสี่ร้อยกว่าปีก่อน ไม่มีใครศึกษาออกว่าจารึกสำริดนี้คืออะไร เมื่อเวลาผ่านไปนานหลายสิบปี แผ่นจารึกนี้แทบถูกคนส่วนใหญ่ละเลยไปแล้ว