“ไ...ไงนะ?! ฉิน...ฉินฉื่อหวง?!”
“ฮ่องเต้องค์แรกของยุคชินนั่นเหรอ?! ฉิน...ฉินฉื่อหวง?!”
สยงเจี้ยนเฟยได้ยินหวูปั่นเซียนพูดแบบนั้น ลูกตาทั้งสองแทบจะเบิกโตออกมาอีกรอบ!
จากนั้นสยงเจี้ยนเฟยก็พูดต่อ “นี่เจ้ามั่วใช่ไหม? กองทัพทหารดินเผาถูกค้นพบมาหลายสิบปีแล้ว เรื่องเล่าขานกันว่าสุสานของฉินฉื่อหวงอยู่ใต้กองทัพดินเผานั่นแหละ แต่ยังไม่มีการขุดค้น แก...”
“นั่นเป็นแค่คำเล่าลือเท่านั้น”
ผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่งของตระกูลจงเองที่ขัดจังหวะคำพูดของสยงเจี้ยนเฟยในตอนนี้ เขาชัดเจนว่ารู้จักความลับระดับผู้บริหารระดับสูงที่แท้จริงบ้าง
แล้วเขาก็พูดต่อ “สุสานของฉินฉื่อหวงตลอดสองพันกว่าปีที่ผ่านมา ไม่มีใคร ไม่มีอำนาจใด ๆ ที่จะยืนยันได้ว่าค้นพบจริง”
สายตาของเขาไม่ได้หยุดอยู่ที่สยงเจี้ยนเฟย!
เขารู้ว่าสยงเจี้ยนเฟยเป็นคนที่รู้น้อยที่สุด เขาเพียงอธิบายหนึ่งประโยคแล้วก็หันไปมองเซียวเย่กับหวูปั่นเซียนอีกครั้ง ในดวงตาของเขา ความตะลึงเปรียงออกมาอย่างชัดเจน
ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว คนอื่น ๆ ของตระกูลจงต่างก็มีแววตาเต็มไปด้วยความตกใจทั้งสิ้น!
สิ่งที่เซียวเย่คาดเดาออกมานั้นน่าสะพรึงกลัวเกินไป!
เมืองนี้ จริง ๆ มีคนวางแผนลับสวรรค์ที่ย้อนธรรมชาติยาวนานเกินสองพันปีไว้?
ข้อสรุปนี้ มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว!
“ตอนแรกผมคิดว่า การที่ฉินฉื่อหวงหายตัวไปในครั้งนั้น น่าจะไปพบกับบางสิ่งในเบอร์มิวดา แล้วก็แปรพระราชฐานหายไปจากโลก ไปตามหาวิถีแห่งอมตะ”