จากเสียงของมัน เซียวเย่สัมผัสได้อย่างคร่าว ๆ ว่าตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่ากำลังบอกว่า มันไม่เป็นไร
ของสิ่งนี้กินได้
กินได้สุด ๆ ด้วย!
"แน่ใจนะว่ากินได้ ไม่ใช่แค่นายอยากกินเอง?"
เซียวเย่จ้องมองตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่า แล้วสังเกตต่อไปอีกช่วงหนึ่ง
คลื่นพลังพิเศษในกายของตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่ายังคงเติบโตอย่างเงียบ ๆ ด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้
แม้การเติบโตแบบนี้ในสายตาคนทั่วไปแทบไม่มีความเปลี่ยนแปลงเลย
แต่ในสายตาของเซียวเย่ ความเร็วแบบนี้สำหรับตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่าถือว่าเร็วกว่าตอนที่มันแทะกินเหล็กกล้าหรือโลหะพวกนั้นร่วมร้อยเท่า!
"เจ้าค่อย ๆ กินไป อย่ารีบ"
"ถ้ากินได้ โลงศพนี้ก็เป็นของเจ้าทั้งหมด ไม่มีใครมาแย่ง"
"ถ้าเกิดความผิดปกติขึ้นเมื่อไร รีบบอกฉันทันที"
เซียวเย่สังเกตต่อไปอีกครู่ เห็นว่าตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่านอกจากลมปราณที่เพิ่มขึ้นแล้ว ดูเหมือนไม่มีความเปลี่ยนแปลงอื่น
ของสิ่งนี้ เซียวเย่ก็ไม่เคยเลี้ยงมาก่อน
เซียวเย่จึงยังไม่วางใจ ได้กำชับตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่าอีกคำ
"เติบโตต่อไปแบบนี้ กฎแห่งความว่างเปล่าดวงแรกในกายของเจ้าที่เป็นระยะวัยอ่อน จะได้รูปแล้วหรือยัง?"
"ถ้ากฎแห่งความว่างเปล่าดวงแรกก่อตัวขึ้นได้จริง ในหมู่เผ่าต่างพันธุ์ใต้พิภพแบบนี้ โอกาสรอดชีวิตของเจ้าก็จะเพิ่มขึ้นอีกมาก"
เซียวเย่เอ่ยขึ้น
เซียวเย่มองตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่า อยากลองใช้กฎแห่งการกลับชาติเพียงเส้นด้าย ส่องดูภายในกายของมัน
แต่กฎแห่งการกลับชาติพอทะลุเข้าไปในกายของตัวอ่อนแห่งความว่างเปล่า กลับเหมือนหินก้อนหนึ่งจมสู่ก้นทะเล