“บนนั้นเขียนว่าอะไร?!”
“ดูเหมือนว่า ตัวอักษรในเมืองผีแห่งนี้ เราไม่เคยเห็นมาก่อนเลย และไม่มีใครถอดรหัสได้ คุณพูดถึงตัวอักษรบนป้ายแผ่นไหน?”
ผู้ยิ่งใหญ่จากรุ่นบรรพชนรุ่นที่สองของตระกูลจง แม้ใจจะตึงเครียด แต่แววตากลับเผยให้เห็นความสงสัยที่น่าตื่นตระหนก!
“คุณรู้จักตัวอักษรในเมืองผีแห่งนี้?” โม่จงอวิ๋นเหมือนนึกขึ้นมาได้กะทันหัน สายตาหันไปมองเซียวเย่อีกครั้งด้วยความตะลึง
“ฉันดูเหมือนจะมองข้ามอะไรไป!”
“ใช่ ตัวอักษรในเมืองนี้ ฉันไม่รู้จัก แต่ทำไมฉันถึงรู้จักตัวอักษรบนป้ายแผ่นนั้น?”
“ตัวอักษรเซี่ยวจ้วน!”
“ติดประตูเข้ามาทางขวา ที่ห้องหลังแรก มีป้ายแผ่นหนึ่ง ตัวอักษรบนป้ายนั้น ไม่ใช่ตัวอักษรในเมืองผีแห่งนี้! ตัวอักษรแบบนั้น คือตัวอักษรเซี่ยวจ้วนจากยุคก่อนฉิน!
ตอนเพิ่งเข้าเมืองผี ความสนใจของฉันถูกแพะบนหลังคาดึงดูดไป
หลังจากนั้น พอขึ้นไปถึงหลังคา ก็เจอภวังค์ที่น่าสะพรึงกลัว
เพราะงั้น ตอนนั้นฉันเลยมองข้ามสิ่งหนึ่งไป
ตัวอักษรบนป้ายแผ่นนั้น ฉันรู้จัก มันคือตัวอักษรยุคก่อนฉินของประเทศเรา
ตอนนี้ฉันนึกออกแล้ว
บนป้ายแผ่นนั้น เขียนไว้ว่า 'ฟ้ามืดห้ามออกจากบ้าน'!”
เซียวเย่ฟังเสียงระฆังโบราณที่ลึกลับดังขึ้นเป็นครั้งที่สามในเมืองผี และมองท้องฟ้าที่มืดคล้ำลง สมองของเขาในตอนนี้พลันฉายภาพต่าง ๆ ผ่านขึ้นมามากมาย
“อะไรนะ?”
“ฟ้ามืดห้ามออกจากบ้าน?!”
“นี่มันความหมายอะไรกัน? นี่ไม่ใช่คำที่ผู้ใหญ่ในชนบทมักพูดขู่เด็กเล็กสมัยที่เรายังเด็กเหรอ? ทำไมป้ายที่ห้องหลังแรกทางขวาของเมืองผีถึงมีประโยคนี้อยู่?”