“ตอนนี้ เขาแบกดาบจักรพรรดิชิ้นนั้น พร้อมกฎสูงสุดอันน่าสะพรึงกลัวสองประการในตัวไปญี่ปุ่น มันช่างเหมือนกับการไปเอาตัวเข้าปางตาย! ไปพร้อมกันนั้น ยังเป็นการส่งดาบจักรพรรดิชิ้นนั้น และกฎสูงสุดสองประการนั้น ให้แก่ญี่ปุ่นฟรี ๆ!”
“เขายังเด็กเกินไป และร้อนรนเกินไป!”
“ถ้าเขามีเหตุผลมากกว่านี้สักหน่อย เขาสามารถใช้ดาบจักรพรรดิในตัวเอง ไปต่อรองเจรจากับตระกูลใหญ่ที่ซ่อนเร้นระดับสูงสุดสักตระกูลในประเทศ หรือไม่ก็หน่วยมังกร
เพียงแค่เขายินดีส่งมอบสิ่งที่เทียบเท่าดาบจักรพรรดิในตัวออกไป ก็มีตระกูลซ่อนเร้นระดับสูงสุดจริง ๆ ที่ยอมช่วยเขา แลกเปลี่ยนผลประโยชน์บางอย่างกับฝ่ายญี่ปุ่น เพื่อชิงตัวพ่อแม่และคนใกล้ชิดของเขากลับมา
เพียงแต่กระบวนการนี้ อาจจะใช้เวลานานหน่อย”
“ญี่ปุ่นเอง เมื่อเผชิญหน้ากับผลประโยชน์ที่เพียงพอ ก็อาจไม่จำเป็นต้องฆ่าพ่อแม่และคนใกล้ชิดของเขาเสียก็ได้!”
ชายวัยกลางคนแห่งตระกูลหลง ณ ขณะนี้ ส่ายหัวไปมาอีกครั้ง
“ลุงที่สอง ที่…ที่ลุงบอกว่า หน่วยมังกรกับสำนักฮั่วอู่ ส่งคนไปช่วยเซียวเย่แล้วไม่ใช่เหรอ?”
“เขาไม่ใช่…ยังมีโอกาสมากที่จะมีชีวิตกลับมาได้เหรอ?”
“ต…ตอนนี้ลุงพูดอย่างนี้ แปลว่าเซียวเย่…ไม่มีทางมีชีวิตกลับมาแล้วใช่ไหม?”
หญิงสาวชุดฟ้า ณ ตอนนี้ สีหน้าเปลี่ยนไปในที่สุด!
“ถ้าเขาไม่ยึดโรงไฟฟ้านิวเคลียร์ของญี่ปุ่นนั่น ข่าวที่ว่าตัวเขามีดาบจักรพรรดิก็ไม่รั่วไหลออกไป โอกาสรอดก็ยังมีอยู่มาก!”
“แต่ตอนนี้ ญี่ปุ่นไม่มีทางปล่อยให้เขามีชีวิตกลับมาอีกแล้ว!”