วูบ! วูบ! วูบ...
ช่วงเวลานี้ สายตาของคนนับไม่ถ้วนต่างจ้องมองภาพตรงหน้าอย่างตะลึงงัน
ปรมาจารย์มิยาโมโตะสั่นสะเทือนไปทั้งกาย ยอดฝีมือญี่ปุ่นทั้งสิบกว่านายที่อยู่ครึ่งก้าวสู่ขั้นเทพก็สั่นสะเทือนไปทั้งตัว ทั้งเมืองฮกไกโด คนนับไม่ถ้วนแทบทุกคนต่างมึนงงไปพร้อมกันในวินาทีเดียว
การปะทะและความเงียบงันดำรงอยู่ร่วมกันบนท้องฟ้าเหนือเมืองฮกไกโด
"หยุด... หยุดได้?!"
"ค... คนนั่น เป็นใคร? เขา... เขาใช้เพียงนิ้วเดียว กลับหยุดการโจมตีของชายผมแดงนั่นได้? น... นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?"
"ค... คนนั้น ทำไมดูคุ้นตาจัง เหมือน... เหมือนรูปปั้นเทวะเอโดงาวะ ณ ชายฝั่งทางตะวันออกของเมืองฮกไกโดของเรา! ส... สายอากาศเมื่อครู่ ดูเหมือนจะแผ่ออกมาจากทางทะเลจริง ๆ ฉ... ฉันเห็นมันจริง ๆ!"
"เป็นไปไม่ได้! เอโดงาวะ เทวะ... ย... ยังมีชีวิตอยู่อีกงั้นรึ?!"
"เทวะจากญี่ปุ่นของเรา เมื่อพันกว่าปีก่อน ถึงตอนนี้จะยังมีใครมีชีวิตอยู่อีกงั้นหรือ?!"
ปรมาจารย์มิยาโมโตะพึมพำออกมาท่ามกลางความสั่นสะเทือน!
เบื้องหลังเขา ยอดฝีมือครึ่งก้าวสู่ขั้นเทพแห่งเมืองฮกไกโดทั้งสิบกว่านาย เมื่อเห็นภาพนี้ ใบหน้าแทบทุกคนต่างจมอยู่ในความตะลึงงันอย่างสมบูรณ์
วูบ!
แควก!
เซียวเย่ขับรถพุ่งทะยานมาถึงแนวรอบนอกของโรงไฟฟ้านิวเคลียร์แห่งนี้ของญี่ปุ่นแล้ว
"เมืองญี่ปุ่นแห่งนี้ ที่แท้มีสิ่งมีชีวิตที่ซ่อนเร้นอย่างสุดขีดจริงงั้นรึ?!"
เซียวเย่เอ่ยออกมา!
ดวงตาของเซียวเย่ในตอนนี้หดตัวลงอย่างน่าสะพรึงกลัว
ในฐานะครึ่งก้าวสู่จักรพรรดิในชาติก่อน แม้ตอนนี้ปราณแท้และกฎจะแทบหมดสิ้น ขอบเขตก็ยังห่างไกลจากระดับเดิมอย่างสิ้นเชิง แต่ญาณอันแหลมคมยิ่งของเซียวเย่ยังคงอยู่