“โหย่อง!”
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
เปรี้ยง!
ในวินาทีที่สวีโหย่หรงกำลังผนึกอักขระลับด้วยสองมือ ณ ชายขอบของเขตหวงห้ามรัศมีสิบลี้ ชายชรานุ่งเครื่องแบบทหารสีเทาคนหนึ่งก็ปลดปล่อยพลังกระหน่ำถึงขั้นสะเทือนโลกออกมาจากร่าง
ชายชราถึงกับโกรธจัดจนตะโกนก้อง!
เขาพุ่งเข้าซัดฝ่ายเผ่าพันธุ์ต่างดาวที่ขวางทางอยู่เบื้องหน้าอย่างคลุ้มคลั่ง เหมือนจะฝ่าแนวสกัดกั้นนั้นด้วยกำลังบ้าบิ่น!
แต่แล้ว!
ก็สายเสียแล้ว!
ไม่ใช่แค่เขาคนเดียวด้วย ภายในเขตหวงห้ามรัศมีสิบลี้ดูเหมือนจะมีผู้แข็งแกร่งอีกไม่กี่คนที่รู้จักสวีโหย่หรง ในวินาทีนี้พวกเขาก็พุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างบ้าคลั่งเช่นกัน
ทว่างูใหญ่ตนนั้น ได้มาถึงหน้าสวีโหย่หรงเสียแล้ว!
เอี๊ยด!
“หงส์ร้องฟ้าเก้าชั้นงั้นรึ คุ้นเคยจริง ๆ สักหน่อย”
“บนโลก ก็มีวิชาต้องห้ามแบบนี้ด้วยรึ? แต่ว่าหงส์ร้องฟ้าเก้าชั้น มันไม่ใช่แบบนั้นหรอก ไม่มีการสั่งสมและความแข็งแกร่งที่สั่งสมพอ ใช้ท่านี้ออกไปแล้ว เจ้าก็ต้องตาย
หงส์ร้องฟ้าเก้าชั้น ถ้าไม่สำเร็จถึงขั้นฟื้นคืนจากเถ้าถ่าน ก็คือความตาย
แต่เจ้าน่ะ ยังไม่ถึงขั้นนั้น”
ชั่วขณะเสี้ยววินาทีระหว่างชีวิตกับความตาย สวีโหย่หรงกลับรู้สึกได้ว่ามีเพียงมือหนึ่งวางลงบนบ่าของเธอ จากนั้นภายในมือนั้นดูเหมือนจะมีพลังมหาศาลมั่นคงดั่งผืนแผ่นดินไหลบ่าเข้าสู่ร่างกายของเธอ
พลังงานภายในร่างของเธอที่แทบจะลุกไหม้จนถึงจุดสุดขีด ก็ดับลงอย่างเงียบงันไปส่วนหนึ่ง
สวีโหย่หรงตะลึงงัน!