ยามเย็น แสงอาทิตย์อัสดงระยับไปทั่วฟ้า
หญิงสาวในชุดผ้าคลุมดำนั้นพลิ้วไหว เสียงหัวเราะไพเราะดั่งระฆังเงิน ราวกับชักจูงจิตวิญญาณให้หลงใหล ทุกรอยยิ้ม ทุกสบตา ล้วนแฝงเสน่ห์ที่ไม่มีใครปฏิเสธได้
"เป๊ะ!"
ชิอาโยะในฐานะหญิงสาว ณ วินาทีนี้ เมื่อจ้องมองหญิงผ้าคลุมดำนั้น แววตาของเธอกลับปรากฏร่องรอยความหลงใหลและแดงระเรื่อ
ร่างกายของเธอก็มีปฏิกิริยาตอบรับเช่นกัน
ในตอนนั้นเอง เธอแม้รู้สึกว่า ถ้าได้อยู่เคียงข้างผู้หญิงคนนี้ แม้ต้องตายเธอก็ยินดี
แต่พอเธอแทบไม่รู้ตัว เริ่มก้าวเดินไปหาหญิงนั้น เธอก็ฉับพลันรู้สึกที่เนินคิ้วเย็นวาบ
ร่องลมหายใจดั่งหนองน้ำเย็นยะเยือกในฤดูหนาว พุ่งซึมเข้าไปทั่วทั้งร่าง
เธอสะดุ้งเฮือกจนตัวสั่น
แล้วเธอก็มองเห็นว่า องค์ชินโนะกำลังใช้นิ้วหนึ่งเดียว จิ้มที่เนินคิ้วของเธอ!
วิชาล่อลวง?
นี่...นี่คือวิชาล่อลวงในตำนานงั้นหรือ?
วิชาล่อลวงนี้จะน่าสะพรึงกลัวได้ขนาดนี้ได้อย่างไร เธอเองก็เป็นผู้หญิง แล้วทำไมถึงมีปฏิกิริยารุนแรงเช่นนี้ต่อผู้หญิงอีกคน?
ทำไมองค์ชินโนะถึงไม่มีปฏิกิริยา?
องค์ชินโนะเป็นผู้ชาย แล้วองค์ชินโนะไม่ใช่คนที่หื่นกามเหมือนเป็นบ่วงชีวิตหรือ?
องค์ชินโนะไม่เพียงไม่มีปฏิกิริยา ยังใช้นิ้วเดียวปลุกเธอให้รู้สึกตัวอีกด้วย?
ชิอาโยะตกตะลึง!
ส่วนหญิงสาวในชุดผ้าคลุมดำที่เปี่ยมเสน่ห์อันไร้ที่สิ้นสุดนั้น เมื่อเห็นเช่นนั้น ดวงตาที่เต็มไปด้วยเสน่หากลับหรี่ลงอย่างเงียบเชียบ