วิกฤต!
ช่วงที่เซียวเย่พุ่งถึงขอบหน้าผาแล้วก้าวมองลงไปในเหวลึกนั้น ใจก็พลันระเบิดด้วยความรู้สึกวิกฤตที่เข้มข้นถึงขีดสุด!
ความรู้สึกเช่นนี้ คือสัญชาตญาณที่เซียวเย่หล่อหลอมมาจากการฝ่าฝันดิ้นรนในวงบำเพ็ญเซียนนานสามพันปีในชาติก่อน จากการเฉียดปากเป็นตายนับไม่ถ้วน
ใต้เหวลึกนั้น มีบางอย่าง?
สิ่งนั้น อาจกำลังจะฟื้นขึ้นมา?
สิ่งนั้น อาจน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าสัตว์ร้ายระดับสั่นสะเทือนโลกที่ซุกซ่อนอยู่ท่ามกลางหมอกดำด้วยซ้ำ?
สุสานผี!
ต้นเลือด!
ณ ขณะนี้เอง เซียวเย่ก็พลันนึกขึ้นได้ถึงภูมิประเทศพิเศษตรงทางเข้าของพวกเขา ในแดนเขตหวงห้ามสุสานมรณะที่เผ่าพันธุ์ต่างหน้าเรียกกันงั้น
“สุสานผีกับต้นเลือด ไม่ได้ก่อตัวขึ้นเพราะโลงศพทองคำโบราณปรากฏขึ้นที่นี่ — ตรงกันข้าม ความจริงอาจคือ เจ้าของโลงศพทองคำโบราณเป็นฝ่ายค้นพบเขตหวงห้ามพิเศษที่สั่นสะเทือนโลกแห่งนี้ก่อน จึงนำโลงศพทองคำโบราณมาวางไว้ที่นี่?”
เป๊ะ!
เมื่อความคิดเหล่านี้แล่นผ่านใจ เท้าของเซียวเย่ที่แบกโลงศพทองคำโบราณยักษ์ก็ย่างลงบนหน้าผาในทันที
เมื่อเจ้าจ้องมองลงเหว เหวก็กำลังจ้องมองเจ้าเช่นกัน
ทันทีที่เท้าย่างลง ประโยคหนึ่งก็พลันแล่นขึ้นในหัวของเซียวเย่อีกครั้ง
กรื้ดดด!
“คำราม!”
และในขณะนั้นเอง โซ่ตรวนสีดำสนิทกิ่งสุดท้ายในเหวลึก และผ้าไหขาวสิ่งของสั่งห้าม ก็แตกสลายอย่างน่าสะพรึงในชั่ววูบ!