“เจ้ากล้าระเบิดเมืองมารทั้งเมืองจริงๆ งั้นรึ!”
“ตั้งแต่สมัยซางโจวถึงโจว ไม่ใช่ว่าเจ้าพยายามปกป้องแผ่นดินจีนมาตลอดรึไง หัวใจของวิถีที่เจ้าบำเพ็ญ ไม่ก็คือสองคำว่าปกป้องนี่นา!”
“เจ้ากล้าระเบิดจริงรึ! ถ้าระเบิดไป ฐานวิถีแห่งการบรรลุธรรมของเจ้าก็จะแตกสลาย!”
“วิถีของเจ้าในอดีตคือสถาปนาจิตใจให้ฟ้าดิน สถาปนาชีวิตให้ราษฎร สืบทอดวิชาที่สูญหายแทนปราชญ์ในอดีต เปิดฉากสงบสุขเป็นเวลาหมื่นกัลป์! ถ้าเจ้าระเบิดที่นี่ แม้เจ้าบัดนี้ตัดวิถีตัวเองไปแล้ว ขั้นบำเพ็ญตกต่ำจนถึงขั้นที่เป็นอยู่ เจ้าก็ยังต้องตายอย่างแน่นอน!
สิ่งนี้ขัดแย้งกับจิตวิถีของเจ้าโดยตรง!”
ผู้ต่างเผ่าผู้ถูกเรียกว่าเทพหม่า ภูติประหลาดอันน่าตื่นตะหนกหลังตั้งแต่เริ่มปรากฏขึ้น
ครึ่งฝั่งความว่างเปล่าเหนือเมืองมาร กลับดุจถูกหัตถ์ที่ขาดอันน่าตื่นตะหนกปกคลุมไว้ทั้งหมด!
หัตถ์ที่ขาดนั้น มีความกดดันดุจจะทำลายฟ้าดินลง!
ภูติประหลาดของมัน กลับเป็นหัตถ์ที่ขาด!
“เจ้าคิดว่าถ้าระเบิดนิวเคลียร์ระเบิดขึ้น เจ้าจะยังมีชีวิตอยู่รอดอีกรึ?”
“ข้าลืมบอกไปว่า นอกจากเมืองมาร ริมขอบช่องทางเบื้องล่างก็ถูกฝังระเบิดนิวเคลียร์เรียบร้อยแล้ว เจ้ากลับไปไม่ได้แล้ว”
“เจ้า ณ บัดนี้ ถึงเวลาที่ต้องตัดสินใจแล้ว”
จางโม่วดูเหมือนจะไม่ใส่ใจถ้อยคำของผู้ที่ถูกเรียกว่าเทพหม่าเลย
กลับหันตัวมาแล้วรีบเร่งผู้ต่างเผ่าชราผู้นั้นเสียอีก!
หึ่ง!
และในขณะนั้นเอง บนสะพานเมืองมาร เซียวเย่ได้แกะสลักฐานแผงมนต์ชิ้นสุดท้ายเสร็จสิ้นลงอย่างสมบูรณ์