พ่อบ้านแก่ของตระกูลจางเอ่ยขึ้นอีกครั้ง ผู้คนจำนวนมากต่างขบคิดและไล่เรียงเหตุการณ์อย่างบ้าคลั่ง สายตาทั้งหมดพลันเบนกลับไปอีกครั้ง
สายตาของหลายคนพร้อมเพรียงกันหันไปมองเซียวเย่
เซียวเย่นิ่งเฉยไม่ขยับราวกับถูกสายตาจำนวนมากมายนั้นตกใจจนแข็งค้าง
เซียวเย่ไม่ขยับแม้แต่น้อย
แต่ร่างของหลูเหอที่อยู่ข้างกายเซียวเย่กลับสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ใบหน้าในวินาทีนั้นซีดเผือดลงทันตา!
"เจ้าอยากหาตาย!"
"หลินเหยา เจ้าใช้มือปืนของเจ้าดึงความสนใจไปทางอื่น มารยาแบบนี้มันต่ำต้อยเกินไปแล้วหรือยัง!"
"เจ้านี่มันอยากจะบอกว่า แค่พวกเผ่าแขนเกล็ดตัวเล็ก ๆ น้อยนิดนั้น กล้าแลกตราประทับหยกชิ้นนี้ต่อหน้าพวกเราชาวตระกูลจางทั้งหมด ยิ่งกว่านั้นคือต่อหน้าองค์ชาย!"
"แถมยังสามารถหลอมตราประทับหยกขึ้นมาใหม่ด้วยตัวเองภายในชั่ววูบ แล้วปลอมแปลงมันให้เหมือนต้นฉบับราวกับแยกไม่ออก?!"
สายอากาศรอบกายจางหลิงพลันเดือดพล่านน่าสะพรึงกลัวขึ้นอีกครั้ง
น้ำเสียงของนางเต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวสุดขีด
เจตนาสังหารในตัวนางพุ่งเข้าใส่พ่อบ้านแก่ผู้เป็นคนของตระกูลตนเองอีกครั้ง
"หุบปาก!"
สายตาของหลินเหยาหยุดอยู่บนตัวเซียวเย่เพียงชั่วแวบเดียว
จากนั้นนางก็เหลือบมองพ่อบ้านแก่ของตระกูลจางหนึ่งครั้ง น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยออกมาเพียงสองคำ
สายตาของผู้คนอีกจำนวนมากแทบทั้งหมดก็เก็บกลับไปทันที!
ก่อนโลงศพใบนั้นจะเปิดออก แทบไม่มีใครเคยเห็นตราประทับหยกชิ้นนั้น ยิ่งไม่มีใครรู้ถึงสายอากาศบนตราประทับ ในสายตาของทุกคน พวกเผ่าแขนเกล็ดที่ต่ำต้อยยิ่งกว่าปลวกแมลงสาบจะลอบเปลี่ยนของแลบตาได้ภายในชั่ววูบ ช่างเป็นความฝันลมเป่าที่ไร้สาระ!