"ไม่ใช่!!"
"ระฆังนี้ดังขึ้นอีกแล้วได้ยังไง!? นี่มันเรื่องอะไรกัน!?"
"ตามการคาดคะเนและบันทึกในบันทึกโบราณแต่ก่อน เสียงระฆังนี้จะดังขึ้นก็ต่อเมื่อทางเดินปลอดภัยบนทะเล ทางเดินชั้นที่สาม ถูกเปิดออกเท่านั้น
แต่ตอนนี้ เสียงระฆังดังขึ้นเฉย ๆ ได้ยังไง!?
เมืองโบราณแห่งนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ!?"
บรรพบุรุษรุ่นสองของตระกูลจง ที่แรกตั้งใจจะพูดคุยกับอู๋ปานเซียนต่อ เมื่อได้ยินเสียงระฆังนั้น สายตาก็หันไปมองยังทิศของเมืองผีโดยไม่รู้ตัว!
ดวงตาของเซียวเย่ เองก็หดแคบลงเงียบ ๆ ในชั่วขณะนี้!
เซียวเย่มองเมืองผีเบื้องหน้าหนึ่งครั้ง แล้วกวาดสายตามองป่าดิบที่ไม่มีปลายเบื้องหลังบนเกาะอีกหนึ่งครั้ง ในใจของเซียวเย่กลับเกิดความรู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา!
นี่คือครั้งแรกที่เซียวเย่รู้สึกแบบนี้ ตั้งแต่เกิดใหม่บนโลกใบนี้!
ในฐานะจักรพรรดิเทพสงครามผู้เคยครองยุคสมัย เซียวเย่เมื่อก่อนก่อนจะเข้าสู่แดนเทวรูปอย่างแท้จริง เวลาเข้าไปในสถานที่ที่เต็มไปด้วยภยันตรายร้ายแรง มักจะเกิดความรู้สึกแบบนี้ขึ้นเสมอ!
นี่คือสัญชาตญาณแห่งจิตวิถีที่เซียวเย่ฝึกฝนมาจากการต่อสู้เพื่อความเป็นตายนับไม่ถ้วน!
"พวกเราควรถอยออกไปก่อน"
"สยงเจี้ยนเฟย เจ้าเดินไปกับข้า!"
"บรรพบุรุษรุ่นสองของตระกูลจง ผมแนะนำให้พวกท่านถอนตัวไปก่อนเช่นกัน! เกาะนี้ กับเมืองนี้ อาจจะไม่ได้ง่ายอย่างที่เห็นบนผิว!"