เซียวเย่ได้สัมผัสถึงลมปราณทั้งสองสายนั้น แต่สีหน้าของเซียวเย่กลับไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย
เซียวเย่เดินสืบไปเรื่อยๆ
เซียวเย่เพียงแค่ปล่อยให้ร่างกายตัวเองแสดงปฏิกิริยาธรรมชาติตามสัญชาตญาณ คือผิวหนังลุกเป็นไข่ปลาขึ้นมาเอง
ในฐานะอดีตจักรพรรดิเทพสงคราม เซียวเย่รู้ดีกว่าใครว่าเมื่อผู้ที่แข็งแกร่งสูงสุดใช้ญาณอันน่าสะพรึงกลัวกวาดมองนักสู้ธรรมดา ร่างกายของฝ่ายนั้นควรจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไร
กฎการปลอมแปลงภายในร่างของเซียวเย่ ณ ขณะนี้ก็หมุนเวียนถึงขีดสุดเช่นกัน
ยิ่งเป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด เซียวเย่ยิ่งแสดงความสงบเยือกเย็นมากขึ้น
เพราะตอนนี้บนตัวเขา พาของทั้งคลังหลวงของพระราชวังญี่ปุ่นติดตัวมาด้วย!
"ฉัน ฉัน…ท่านเจ้าชาย…"
ร่างของชิโยะสึกิสั่นเทิ้ม ความละอายและโกรธแค้นยิ่งเพิ่มพูน
หล่อนดูเหมือนจะไม่รับรู้เลยว่า มีญาณอันน่าสะพรึงกลัวสูงสุดกำลังล็อกเป้าอยู่บนตัวหล่อน
ความละอาย ความเดือดดาล และความกลัวนั้นเกิดขึ้นตามสัญชาตญาณของหล่อน
ความทรงจำของหล่อนถูกผนึกไว้ชั่วคราว
หล่อนมองเสื้อผ้าและสภาพของตัวเอง แทบจะเข้าใจทันทีโดยไม่รู้ตัวว่าตัวเองถูกเจ้าชายเหอซ่านทำลายร่างกายหญิงสาวไปแล้ว
จากบรรดาสิ่งที่มีอายุไม่รู้กี่พันปีบนรูปปั้นงูยักษ์และศีรษะงูนั้น มีหนึ่งสายลมปราณที่อันตรายรุนแรงพลุ่งขึ้นมาชั่วขณะ
แต่ทันทีถัดไป มันก็หายวับไปอย่างรวดเร็ว