เซียวเย่จ้องมองตะเกียงสำริดโบราณซึ่งเป็นของต้องห้ามระดับไม่สูงนัก ความตะลึงในใจก็ถาโถมขึ้นอย่างหนาแน่น!
“มีร่องรอยการแตกร้าว”
“ความต่างระหว่างของต้องห้ามกับเครื่องราง คือเครื่องรางใช้งานได้หลายครั้ง แต่ของต้องห้ามด้วยพลังและฤทธิ์ที่ฝืนสวรรค์ ประกอบกับเงื่อนไขการใช้งานต่ำ ส่วนใหญ่จึงใช้ได้เพียงครั้งเดียว
ของต้องห้ามชิ้นนี้ ถูกใช้งานมาแล้วสองครั้ง
ดูจากขนาดของรอยแตกร้าวบนของต้องห้ามชิ้นนี้ น่าจะยังใช้ได้อีกสี่ครั้ง
แต่ว่า ของต้องห้ามชิ้นนี้ น่าจะต้องใช้คู่กับวิชาต้องห้าม
ของต้องห้ามชิ้นนี้แท้จริงแล้วคือสิ่งใด และหนุ่มชาติพันธุ์อื่นผู้นี้ได้มันมาจากที่ใดกันแน่?”
เซียวเย่มองตะเกียงสำริดโบราณในมือ สมองของเขาไตร่ตรองอย่างรวดเร็ว!
ในเวลาเดียวกัน!
เซียวเย่ควานหาอย่างเร่งรีบในแหวนเก็บของของหนุ่มชาติพันธุ์อื่นผู้นี้
ข้างในแหวนเก็บของของอีกฝ่ายมีของไม่มากนัก แต่ทุกชิ้นล้วนมีค่ามหาศาล โดยเฉพาะวัสดุต่าง ๆ
แต่ทว่า ยาวิเศษมีเพียงสองเม็ดเท่านั้น และเป็นแค่ระดับสอง
สิ่งนี้… คือวิชาต้องห้ามนั่นเองหรือ?
ระหว่างที่ควานหาอยู่นั้น เซียวเย่รู้สึกได้ทันทีถึงสิ่งหนึ่งที่แผ่กลิ่นอายต้องห้ามออกมา ซึ่งดูเหมือนผ้าห่มศพ
บนผ้านั้น มีตัวหนังสือจดบันทึกอยู่อย่างชัดเจน!
“เล่มหมอก!”
เซียวเย่หยิบผ้าขาดออกมา แล้วก็เห็นตัวหนังสือสามตัวบนผ้านั้น — เล่มหมอก!
“วิชาต้องห้ามแห่งการหลอมรวม?!”
“หนุ่มคนนี้ ฝึกวิชาต้องห้ามแห่งการหลอมรวมนี้ไปเพียงชั้นแรกเท่านั้น? แต่เล่มหมอกแท้จริงมีทั้งหมดถึงเจ็ดชั้น?!”