“อืม”
เซียวเย่ไม่ได้หันกลับไปมองผู้พิทักษ์หนุ่มและหญิงสาวเผ่ากวางคนนั้น เมื่อถึงขั้นตอนแบบนี้แล้ว ทั้งสองคนก็ไม่ใช่สิ่งจำเป็นอีกต่อไป
เซียวเย่เพียงพยักหน้ารับ
“บูชายัญ!”
ฉับ!
สายตาของเซียวเย่มองไปยังสุนัขผีนรกบนแท่นบูชา
เซียวเย่ส่งความคิดบอกสุนัขผีนรกให้ซ่อนกลิ่นอายทั้งหมดของตัวเอง
จากนั้นจึงให้สุนัขผีนรกปกป้องพลังภายในและกฎทั้งหมดของตัวเองไว้ใต้ผิวหนัง ก่อตัวเป็นชั้นเกราะป้องกัน
มหามนต์เพิ่งถูกจัดวางเสร็จ
ความผิดปกติภายในเมืองผีนี้ช่างมากมายเหลือเกิน แม้แต่เซียวเย่ก็ต้องเผชิญด้วยความระมัดระวังอย่างสุดขีด
เซียวเย่จึงใช้สุนัขผีนรกเป็นตัวนำทางก่อน!
เมื่อเซียวเย่ท่องคำว่า “บูชายัญ” จบ หินพลังปราณกว่า 30 ก้อนที่แฝงพลังงานมหาศาลพร้อมกับเครื่องวิเศษในมือทั้งสองข้างก็พุ่งกระจายลงสู่ตำแหน่งต่าง ๆ ของลายมนต์
หึ่ง!
ในจังหวะเดียวกันนั้น อาคมมือทั้งสองของเซียวเย่ก็พลันเปลี่ยนไป
หินพลังปราณกว่า 30 ก้อนและเครื่องวิเศษที่พุ่งกระจายออกไปนั้น ราวกับระเหยหายไปในความว่างเปล่าอย่างแปลกประหลาด
ลายมนต์และกฎโดยรอบในตอนนั้นเอง ก็สั่นสะเทือนอย่างโหยวหรานน่าสะพรึงกลัว!
ความว่างเปล่ารอบข้างราวกับถูกพลังงานน่าสะพรึงกลัวอย่างสุดขีดซัดสะเทือน ช่องทางสีดำสนิทพลันปรากฏขึ้นเหนือความว่างเปล่า!
พลังแห่งการบูชายัญ!
มนต์บูชายัญ!
นี่คือลายมนต์ชิ้นสุดท้ายที่เซียวเย่เข้าใจได้ในชาติก่อน ณ สำนักศักดิ์สิทธิ์จื่อไห่ ก่อนจะก้าวสู่ขั้นกึ่งก้าวจักรพรรดิ!