สะพานเดี่ยวกลางห้วงเหว
เซียวเย่เดินข้ามสะพานไป สายตากวาดสำรวจด้านหน้าอย่างรวดเร็ว
ปลายสะพาน วิหารแห่งหนึ่งลอยเหนือห้วงเหว ตั้งตระหง่านอยู่กลางอากาศอย่างเงียบงัน ราวกับดำรงอยู่มาช้านานนับกว่านานมาแล้ว
ระหว่างสะพานกับวิหาร คือลานกว้างขนาดมหึมา
กลางลานนั้น นอกจากแท่นบูชาสีดำมืดขนาดใหญ่เพียงแห่งเดียวแล้ว แทบไม่มีอะไรเหลืออยู่
เสียงหอนของสุนัขที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้นอกประตูสำริดโบราณก็เงียบกริบหายไปจนสิ้น
คนเดินอยู่บนสะพานไม่อาจรับรู้สัญญาณชีวิตของสิ่งมีชีวิตใดได้อีกเลย และก็มองไม่เห็นเงาของสุนัขแม้แต่เงาเดียว
"ไม่ถูกต้อง"
"เสียงสุนัขเมื่อกี้ต้องเป็นของจริงแน่ ไม่เหมือนภาพหลอน ก็ไม่เหมือนเสียงบันทึกจากเครื่องวิเศษหรือสิ่งใดทำนองนั้น สุนัขตัวนั้นต้องมีตัวตนอยู่จริง"
เซียวเย่เดินบนสะพานไปราวสิบห้านาที คงเดินมาได้ครึ่งหนึ่งของสะพานเดี่ยวยาวสุดสายตาแล้ว
ยืนอยู่บนสะพาน ใต้เท้าคือห้วงเหวสีดำลึกหมื่นสายฟ้า มองไปไม่เห็นแม้แต่ก้นบึ้ง
คนบนสะพานทั้งโลกราวกับเป็นเพียงความโดดเดี่ยวเงียบเหงาเดียว
"รอยเลือด?!"
ซวี!
เซียวเย่กำมือน้องน้องไว้แน่น กฎแห่งสายฟ้าและกฎแห่งวัฏฏะในร่างกายระเบิดออกพร้อมกันจนถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่ง ร่างกายของเซียวเย่ก็ตึงตึงเต็มที่ขั้นสุด
เมื่อเดินมาถึงกึ่งกลางสะพาน เซียวเย่จ้องเห็นสีชาดเข้มเปื้อนอยู่ด้านหน้าจนใจสั่น
เลือด!
เลือดนั้นมีเพียงหนึ่งหยด แต่กลับไม่แห้งกรอบเสียเลย