ในภูเขา ช่องทางใต้น้ำ
ชายหนุ่มแห่งตระกูลโหยวกู่ ในชั่วขณะนี้ได้กลบกลิ่นอายทั้งหมดของตัวเองจนมิด แล้วก้าวเดินขึ้นสะพาน
ในมือของเขา ตอนนี้ยังถือตะเกียงทองแดงโบราณที่กำลังลุกไหม้อยู่
ตะเกียงทองแดงโบราณส่องแสงขึ้น แสงไฟสะท้อนกับกำแพงน้ำทั้งสองข้าง แผ่รัศมีสีครามอ่อน
“ท่านหญิง พวกเราขอไปก่อน”
เบื้องหลังหญิงสาวชุดสีเหลืองอ่อน มีพิทักษ์ผู้บำเพ็ญถึงขั้นเทพชั้นที่หนึ่งอยู่สองคน เห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ย
“อือ”
หญิงสาวชุดสีเหลืองอ่อนเชื้อชาติต่างแดนคนนั้นพยักหน้า
สวีเทียนยืนอยู่ริมขอบผิวสะพานสีขาวนวล แม้ชายหนุ่มแห่งตระกูลโหยวกู่จะกลบกลิ่นอายทั้งหมดและเดินนำทางไปแล้ว
แต่เขาก็ไม่ก้าวตามไปแม้แต่ก้าวเดียว
เมื่อเห็นพิทักษ์ทั้งสองเบื้องหลังหญิงสาวชุดสีเหลืองอ่อนเดินนำขึ้นไปเอง สายตาของเขาจึงหันไปมองหญิงสาวชุดสีเหลืองอ่อนหนึ่งครั้ง
“ก็ดี”
หญิงสาวต่างแดนผู้งดงามหาที่ติมิได้คนนั้นก็พยักหน้า
คิ้วของเธอขมวดเล็กน้อย เธอมองกำแพงน้ำรอบด้าน รู้สึกได้แปลก ๆ ว่าการเดินผ่านทางนี้ช่างราบรื่นเกินไป
“อ๋อ... อย่างนั้นสินะ”
เซียวเย่ในตอนนี้แผ่วเบาพึมพำกับตัวเอง
“เจ้าพูดเรื่องอะไรน่ะ?!”
“สักครู่เจ้าเดินตามฉันไป จำให้ดีว่าคนข้างหน้าเดินยังไง เจ้าก็เดินแบบนั้น ต้องกลบกลิ่นอายบนตัวจนสุดขีด
จากการที่ฉันประเมิน ช่วงสะพานนี้น่าจะเป็นหนึ่งในวิธีที่มักใช้ในมหาอักขระ