ลึกในบ่อน้ำแห้ง ตรงหน้าประตูทองสัมฤทธิ์
ดอกไม้ทองสัมฤทธิ์ เบ่งบานจนเต็มที่แล้ว
ปรากฏการณ์วิเศษที่คลุมเครือมาช้านาน ก็ได้จางหายไปในที่สุด
บนประตูทองสัมฤทธิ์ ดอกไม้ทองสัมฤทธิ์ดอกนั้น ก็ได้ซ่อนพลังงานทั้งหมดของมันเรียบร้อย
มันอยู่มุมบนซ้ายของประตูทองสัมฤทธิ์ ส่ายไหวโดยไม่มีเสียง
บนดอกไม้ทองสัมฤทธิ์ดอกนั้น เหมือนมีเต๋าอันไร้นาม ไหลเวียนอยู่โดยไร้เสียง
"อาจารย์ ดอกนั้นน่ะ"
หนานหนานในตอนนี้ เหมือนได้สติจากภาวะที่จมดื่มไปกับการดูดกลืนปราณต้องห้าม เธอชี้ไปที่ดอกไม้ทองสัมฤทธิ์ด้วยท่าทางงงงัน
ดวงตาของเซียวเย่ ในตอนนี้ ก็ปรากฏแววตะลึงขึ้นมาหนึ่งระลอก
"ดอกเต๋ารูป?"
"ชาติก่อน ในแดนบำเพ็ญเซียน ดอกเต๋ารูป ยิ่งใหญ่เทียบได้กับอาวุธของมหาจักรพรรดิ์ แม้แต่จักรพรรดิ์ก็ต้องเทความแข็งแกร่งที่สั่งสมทั้งหมด ใช้เวลาไร้ขีดจำกัดถึงจะหลอมสร้างได้
แต่ดอกเต๋ารูปนี่นะหรือ แม้แต่จักรพรรดิ์ก็ไม่มีสิทธิ์เป็นเจ้าของ!
บนโลกใบนี้ ยังมีสิ่งเช่นนี้อยู่งั้นหรือ?!"
เซียวเย่พึมพำกับตัวเองเบา ๆ แววตาเต็มเปี่ยมด้วยความตะลึงอย่างที่สุด
เซียวเย่ไม่เคยคิดมาก่อนว่า ตนเองจะได้เห็นด้วยตาตนเอง ณ ตรงหน้าประตูทองสัมฤทธิ์นี้ การเบ่งบานของสิ่งที่เทียบได้กับอาวุธของจักรพรรดิ์ หรือพูดให้ถูก คือสิ่งที่เทียบได้กับต้นไม้เต๋าของจักรพรรดิ์
เซียวเย่ยื่นมือออกไป อยากจะเก็บดอกเต๋ารูปดอกนั้น
แม้ในชาติก่อน เซียวเย่ก็ไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน