ด้านหลัง ก็คือ ศาลาวัดที่หญิงสาวอยู่ ด้านหลังลานของวัด
หญิงสาวได้ยินเสียงก็เอียงหัวขึ้นเล็กน้อย
“คนที่เข้ามาในเมืองผีครั้งนี้ ย่อมไม่ได้มีแค่พวกเจ้าเท่านั้น คนที่ตามมาภายหลัง ตอนนี้คงมีตายไปบ้างแล้ว”
“ถ้าไม่กลับไปยังลานที่พวกเจ้าปรากฏตัวครั้งแรกตอนนี้ เจ้าจะฝ่าฝืนต่อไปได้ไม่นาน”
“สิ่งมีชีวิตต้องห้ามที่แข็งแกร่งมาก ๆ จะไม่เข้าไปในลานง่าย ๆ หรอก แน่นอน สิ่งมีชีวิตต้องห้ามที่อ่อนแอกว่า พอเข้าไปในลานแล้วก็เพียงพอที่จะฆ่าฟันคนส่วนใหญ่ได้”
หญิงสาวเตือนเซียวเย่อีกครั้ง
“ฉันมีวิธีออกจากเมืองผีนี้”
“เธอจะลองไหม?”
“ถ้าเธอช่วยลงมือด้วย จะเร็วขึ้นอีกหน่อย”
ตอนที่เสียงนั้นดังขึ้น เซียวเย่ไม่ได้ลืมตา
จวบจนตอนนี้ เซียวเย่ถึงลืมตาขึ้นทันที
“วิธีออกไป?”
“ฮึ เทียนเหอเย่หม่า ไม่ต้องพูดถึงว่าตัวตนนี่แค่แยกกายของเจ้า แม้แต่ร่างแท้จริงของเจ้ามาเอง ก็ไม่มีโอกาสออกไปได้ อย่างน้อยฉันอยู่ที่นี่มาสี่ร้อยกว่าปี ไม่เคยได้ยินว่าใครออกไปได้เลย
เจ้าก็เช่นกัน
ฉันนึกออกแล้ว เหตุผลที่เจ้าไม่กลับไปยังลานนั้น ก็เพราะตัวตนนี่แค่แยกกายที่เจ้าฝากไว้ใช่ไหม
แม้แยกกายนี้ตาย เจ้าก็ไม่เสียหายมากนัก
แต่เจ้าหนูเทียนเหอเย่หม่าคนนี้ ตัวเขามีกลิ่นอายของสายเลือดโดยตรงของเจ้า