ครูเสี่ยวหยวนจูงมือซูเฟิง ผลักประตูห้องเรียนแล้วเดินเข้าไป
ในห้องเรียน เด็กๆ กว่ายี่สิบคนกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวเล็กๆ ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าววุ่นวายไปหมด
บนแท่นบรรยายมีครูผู้หญิงวัยยี่สิบกว่าๆ ยืนอยู่ หน้าตาธรรมดา เพิ่งแต่งงานได้ไม่นาน เป็นครูคณิตศาสตร์นามสกุลหลี่
พอเห็นซูเฟิงเดินเข้ามา ห้องเรียนที่เคยเงียบไปชั่วขณะก็ระเบิดเสียงขึ้นมาทันที
"ซูเฟิงกลับมาแล้ว!"
"เมื่อกี้เขาฉี่รดที่นอน!"
"ฮ่าๆๆ เจ้าฉี่รดที่นอน!"
ซูเฟิงหน้าแดงไม่ขึ้น หัวใจไม่เต้นแรง ไอ้พวกเด็กกระจอก เขาไม่แยแสเลย
สายตาเขากวาดไปทั่วห้องเรียน แล้วก็เห็นเด็กสาวหางเปียคู่นั้นทันที — เฟิง อานหราน
เธอกำลังนั่งอยู่แถวหลัง ข้างๆ มีที่ว่างติดหน้าต่าง
ที่นั่งอื่นเต็มหมดแล้ว ที่ว่างนั้นคงเป็นของซูเฟิง
เฟิง อานหรานมองซูเฟิงด้วยสายตาวิงวอน ใบหน้าเล็กๆ เต็มไปด้วยความเป็นห่วง
พอเห็นซูเฟิงมองมา เธอก็รีบโบกมือเล็กๆ ปากขยับเหมือนกำลังพูดว่า "เฟิงเฟิงอย่ากลัวนะ!"
ซูเฟิงรู้สึกอบอุ่นใจ คนชอบฟ้องนี้ ตอนเด็กๆ ก็น่ารักเหมือนกันนะ
ระหว่างนั้นเอง เด็กผู้ชายตัวสูงใหญ่คนหนึ่งก็ลุกขึ้นจากที่นั่ง ชี้มาที่ซูเฟิงแล้วหัวเราะ:
"ฮ่าๆๆๆ! ซูเฟิงเจ้าฉี่รดที่นอน! อยู่ชั้นอนุบาลใหญ่แล้วยังฉี่รดที่นอนอีก อายไหมเนี่ย? ควรไปเรียนชั้นอนุบาลเล็กนะ! เด็กอนุบาลเล็กถึงจะฉี่รดที่นอน!"
คนนี้ชื่อหวังเจียห้าว เด็กที่ตัวใหญ่ที่สุดในห้อง ชอบแกล้งคนอื่นเป็นประจำ
ซูเฟิงเหลือบมองเขา แล้วก็คิดจะเมิน
ไปถือสาเด็กกระจอกคนนึงมันดูเด็กไปหน่อย
แต่พอคิดอีกที เดี๋ยวนะ นี่มันไม่ใช่โอกาสเหรอ?
เขาเงยหน้ามองครูเสี่ยวหยวนที่อยู่ข้างๆ ขาใหญ่ๆ นั้น ก้นที่งอนงาม... แห่ะๆ ผิดๆ คือสายตาที่อ่อนโยนต่างหาก
ซูเฟิงสมองแล่น คิดแผนได้ปุ๊บก็ทำเป็นเล่นละครทันที
เขาพุ่งเข้ากอดขาครูเสี่ยวหยวนแน่น หน้าข้างหนึ่งแนบชิดกับก้นที่นุ่มนวลนั้น แล้วก็ร้องไห้โฮ:
"ฮือๆๆๆ! ครูเสี่ยวหยวน! หนูก็ไม่ได้ตั้งใจ! ฮือๆๆ! เขาด่าหนู! หนูกลัว!"
ร้องไห้ไปด้วย ก็เอาหน้าถูไถไปกับก้นครูไปด้วย
อืม นุ่มดีจริงๆ
ครูเสี่ยวหยวนตัวแข็งทื่อ ก้มหน้ามองเจ้าตัวเล็กที่กอดขาไม่ยอมปล่อย แล้วก็ขำไม่ออก "เสี่ยวเฟิง อย่าร้องไห้ๆ ครูอยู่ตรงนี้นะ"
ซูเฟิงไม่สนใจ ยังคงถูไถและร้องไห้ต่อไป "ฮือๆ! เขาแกล้งหนู! หนูกลัวมากๆ!"
ชาติก่อนเขาอายุ 28 ก็ประสบความสำเร็จ มีทรัพย์สินนับร้อยล้าน
นอกจากโชคช่วยอีกนิดหน่อยแล้ว ยังมีคุณสมบัติสำคัญกว่าอีกอย่างคือ "ไร้ยางอาย"
อย่างที่เขาว่ากัน — ต้นไม้ไม่มีเปลือกก็ต้องตาย มนุษย์ไร้ยางอายก็ไร้คู่ต่อสู้!
เวลาที่ควรไร้ยางอาย ต้องวางภาระทางใจลง แล้วหาประโยชน์ให้ตัวเองให้เต็มที่
ซูเฟิงที่มีอายุทางจิต 28 ปี ทำท่าทางงอแงแบบนี้โดยไม่รู้สึกกระดากเลยแม้แต่น้อย
หวังเจียห้าวยืนอยู่ตรงนั้น อึ้งไปทั้งคน
เขาลืมตามองซูเฟิง ปากอ้าจนไข่ไก่ทั้งฟองใส่เข้าไปได้
ปัดโธ่ นายมายังงี้ได้ไง?
นายเป็นเด็กโตชั้นอนุบาลใหญ่แล้วนะ มากอดขาครูร้องไห้? ยังจะเอาหน้าอยู่ไหม?
ครูเสี่ยวหยวนตบหลังซูเฟิงเบาๆ แล้วเงยหน้าขึ้น สีหน้าเริ่มจริงจัง มองไปที่หวังเจียห้าวแล้วพูด:
"น้องเจียห้าว การล้อเพื่อนแบบนี้ไม่ถูกนะ การฉี่รดที่นอนเป็นเรื่องปกติ เด็กทุกคนอาจฉี่รดที่นอนได้ ครูตอนเด็กๆ ก็เคยฉี่รดที่นอนเหมือนกัน การที่หนูล้อซูเฟิงแบบนี้ไม่ถูกต้อง เข้าใจไหม?"
หวังเจียห้าวหน้าแดงก่ำ พึมพำ "หนู...หนูไม่ได้ฉี่รดที่นอน..."
คุณครูหลี่บนแท่นก็เดินเข้ามา ขมวดคิ้วแล้วพูด:
"เจียห้าว ครูเสี่ยวหยวนพูดถูก เพื่อนกันต้องรักใคร่สามัคคีกัน ห้ามล้อเลียนคนอื่น เร็ว ไปขอโทษซูเฟิงซะ"
หวังเจียห้าวยิ่งไม่ยอม กัดฟันพูด "ผมจะขอโทษทำไม! เขาก็ฉี่รดที่นอนจริงๆ นี่! ผมพูดไม่ผิดสักหน่อย!"
จังหวะนั้นเอง ก็มีเสียงแหลมสดใสขึ้น:
"หวังเจียห้าว! แกกล้าด่าซูเฟิงอีกคำลองดูสิ!"
เฟิง อานหรานยืนขึ้น มือเท้าเอว ดวงตาโตๆ จ้องไปที่หวังเจียห้าว ใบหน้าเล็กๆ ป่องด้วยความโกรธ
พอหวังเจียห้าวเห็นเฟิง อานหราน อีโก้ก็หดหายไปครึ่งหนึ่งทันที
เฟิง อานหรานคือราชินีน้อยของห้อง หน้าตาน่ารัก ครูๆ ก็ชอบ
อีกอย่างแม่เธอเปิดซูเปอร์มาร์เก็ตหลายร้อยตารางเมตร กระเป๋าเธอมีขนมของกินอร่อยๆ เต็มไปหมด และเธอก็ชอบแบ่งให้คนอื่น
เด็กๆ เลยชอบเล่นกับเธอ
โดยเฉพาะตอนเล่นขายของ เธอจะเอาขนมออกมาเป็นกอง!
ถ้าได้เล่นขายของด้วยก็จะได้กิน!
มีแต่สามีเท่านั้นที่อยากกินอะไรก็กินได้!
เฟิง อานหรานเวลาเล่นขายของให้ซูเฟิงเป็นสามีทุกครั้ง คนอื่นได้เป็นแค่แขก ลูก หรือหมาประจำบ้าน
หวังเจียห้าวอยากเป็นสามีแทบบ้า แต่เฟิง อานหรานไม่สนใจเขาเลย
คราวก่อนตอนเล่นขายของ เขาดันจะมาแย่งตำแหน่งสามีของซูเฟิง เฟิง อานหรานจะยอมได้ยังไง?
ไม่ได้เด็ดขาด!
สามีของเธอต้องเป็นเฟิงเฟิงเท่านั้น!
อีกอย่างหวังเจียห้าวชอบแกล้งคนอื่น เฟิง อานหรานก็ไม่อยากเล่นกับเขา:
"พวกเราเต็มแล้ว แกไปหาคนอื่นเล่นเถอะ"
หวังเจียห้าวคิดจะเล่นกับเฟิง อานหรานเพื่อจะได้กินขนม ก็ปิ๊งไอเดียพูด:
"พวกแกยังขาดหมาประจำบ้านอยู่นี่ไง!"
ตั้งแต่นั้นมา หวังเจียห้าวก็เป็นมืออาชีพรับบทหมา
โดยเฉพาะตอนที่เฟิง อานหรานป้อนขนมให้ "มัน" หวังเจียห้าวจะฟินมาก
ตอนนี้เห็นเฟิง อานหรานปกป้องซูเฟิงขนาดนี้ หวังเจียห้าวทั้งคันทั้งโกรธ
เฟิง อานหรานมองหวังเจียห้าว พูดทีละคำชัดๆ:
"หวังเจียห้าว ถ้าแกยังกล้าด่าเฟิงเฟิงอีกคำ ต่อจากนี้เล่นขายของ ต่อให้เป็นหมาแกก็ไม่ได้เล่น!"
สีหน้าหวังเจียห้าวเปลี่ยนไปทันที
ไม่ให้เล่นเป็นหมา?
นั่นหมายถึงหมดสิทธิ์เล่นกับเฟิง อานหรานเลยน่ะสิ?
เขาตกใจ รีบพูด "อย่า อย่า อย่า! ผม...ผมผิดไปแล้ว!"
จากนั้นเขาก็เดินมาหน้าซูเฟิงอย่างอายๆ ก้มหน้า แล้วพูดอย่างไม่เต็มใจ:
"ซูเฟิง ขอ...ขอโทษ..."
ซูเฟิงถึงได้เงยหน้าจากก้นครูเสี่ยวหยวน โบกมืออย่างใจกว้างแล้วพูด:
"ไม่เป็นไร เจียห้าว ฉันจะบอกอานหรานให้คราวหน้าให้แกเล่นเป็นหมาเหมือนเดิม!"
"ขอบใจนะ ซูเฟิง!"
หวังเจียห้าวที่ได้สิทธิ์เป็นหมากลับคืนมารีบขอบคุณทันที
นี่คือเจียห้าวเหรอ? สมชื่อจริงๆ นะเนี่ย...
ครูเสี่ยวหยวนกับครูหลี่สบตากัน ต่างก็เห็นแววขำในตาอีกฝ่าย
เด็กก็คือเด็ก จะมีเล่ห์เหลี่ยมอะไรได้?
ยอมเล่นขายของเป็นหมาแล้ว แปลว่าคืนดีกันแล้วแน่นอน
เห็นเรื่องจบลงด้วยดี ครูเสี่ยวหยวนยิ้มแล้วลูบหัวทั้งสองคน "พวกหนูเป็นเด็กดีที่สุดเลย"
แล้วเธอก็พูดต่อ "เอาล่ะ ไปนั่งที่กันได้แล้ว เริ่มเรียนแล้วนะ"
ซูเฟิงพยักหน้า ปล่อยมือที่กอดขาออก ก่อนจะจากมายังอดเหลียวมองอีกครั้งไม่ได้
นุ่มจริงๆ
พอเขากลับไปนั่งที่แถวหลังติดหน้าต่าง เฟิง อานหรานก็ดึงแขนเขาไว้ แล้วกระซิบ:
"เฟิงเฟิง อย่ากลัวนะ มีฉันอยู่ ไม่มีใครกล้าแกล้งเธอหรอก!"
ซูเฟิงรู้สึกซึ้งใจเล็กน้อย ทำไมเมื่อก่อนไม่เข้าใจความดีของเฟิง อานหรานเลยนะ
เขาหันไปมองเฟิง อานหรานวัยห้าขวบอย่างตั้งใจ
ขนตายาวงอน ตามีประกายระยิบระยับ เหมือนมีดาวน้อยๆ ซ่อนอยู่
แก้มขาวนวล ยุ้ยๆ ป่องๆ เหมือนซาลาเปานุ่มๆ อยากยื่นมือไปหยิกจัง
ซูเฟิงที่หนุ่มรวยกำลังรุ่งเรือง ใช้ชีวิตตามใจตัวเองเสมอ ขอแค่ไม่ผิดกฎหมาย คิดได้ก็ทำเลย
เช่นตอนอยากไปหา "ครูหม่ามัว" ที่เคย "สั่งสอน" ในวัยรุ่น ตอนเช้าคิดได้ ตอนบ่ายก็บินไปหาแล้ว
ตอนนี้ท่าทีแบบนั้นยังคงอยู่ อยากหยิกหน้า ก็หยิกเลย
เขายื่นมือไปหยิกแก้มยุ้ยๆ ของเฟิง อานหรานเบาๆ แล้วพูดจากใจจริง:
"น่ารักจัง~"
"ขอบคุณนะ ฉันจะปกป้องอานหรานเอง"
เฟิง อานหรานหัวเราะคิกคักอย่างโง่ๆ
"เฟิงเฟิง เปลี่ยนไปนุ่มนวลจังเลยนะ~"" : ""เพราะว่าจู่ๆ ฉันก็รู้สึกว่าอานหรานเป็นเด็กผู้หญิงที่น่ารักที่สุดในโลก"
"จริงเหรอ?"
"แผล็บๆๆ!"
ยังไม่ทันที่ซูเฟิงน้อยจะเริ่มจีบ ครูหลี่บนแท่นก็ตบมือเรียก:
"เด็กๆ เริ่มเรียนแล้ว!"
"เฟิงเฟิง เริ่มเรียนแล้ว เดี๋ยวค่อยคุยกันตอนพัก"
เฟิง อานหรานเป็นเด็กดีในสายตาคุณครูและผู้ปกครองมาตั้งแต่เด็ก ได้ยินแบบนี้ก็รีบนั่งตัวตรงทันที
แต่ซูเฟิงกลับเริ่มสงสัย: "ฉันก็คุยแล้ว หยิกหน้าแล้ว ยังไม่เสร็จอีกเหรอ?"
วินาทีถัดมา
[ติ้ง —!]
[ยินดีด้วย เจ้าของภารกิจสำเร็จ: สร้างสัมพันธ์กับเฟิง อานหรานได้อีกครั้ง รางวัล 500 หยวนถูกโอนเข้าบัญชีแล้ว]
ซูเฟิงดีใจ แล้วก็รู้สึกได้ว่ากระเป๋ากางเกงมีอะไรบางอย่างเพิ่มขึ้นมา
เขาล้วงมือลงไปจับ เป็นกระดาษ ลื่นๆ นุ่มๆ สัมผัสดีมาก
ดึงมือออกมา ยกขึ้นจมูกดม
ถึงจะไม่ได้แตะเงินสดมานาน แต่กลิ่นนั้นเหมือนถูกฝังอยู่ในสายเลือดของคนจีน จำไม่มีวันลืม
ถูกต้อง เป็นความรู้สึกของธนบัตรสีแดงหลวงปู่เหมา!
ซูเฟิงชอบเงิน แต่ไม่ใช่แค่ชอบเงินเฉยๆ เขามีหัวใจสีแดง เขารักสีแดง และรักหลวงปู่เหมามากกว่า
แค่แบงค์แดง (เหรินหมินปี้) มีสองคุณสมบัตินี้พอดี
สิ่งที่เขารักไม่ใช่เงิน แต่คือความรักชาติ