เขาจูบติ่งหูเธอเบา ๆ ก่อนถามว่า “ทำไมถึงนึกซื้อเสื้อผ้าแบบนี้ขึ้นมาได้ล่ะ แถมยังซื้อมาตั้งนานแล้วด้วย?”
ที่แท้เขาก็รู้เรื่องเสื้อผ้าชุดนี้มานานแล้ว ใบหน้าฉูซวงพลันร้อนผ่าว “ฉันไม่ได้ซื้อ เพื่อนให้มาน่ะ... คุณไปค้นตู้เสื้อผ้าคนอื่นส่งเดชได้ยังไง?”
“บังเอิญเห็นน่ะ” ปลายนิ้วของเซิ่งถิงไล้ผ่านลำคอเรียวยาวเนียนนุ่มของเธอ บนนั้นมีรอยที่เขาทิ้งไว้ รอยนั้นทำให้เขาพอใจมาก มุมปากจึงยกขึ้นเล็กน้อย “เพื่อนคนนี้ของคุณคบได้ดีทีเดียว”
“ชุดนี้พอคุณใส่แล้วสวยมาก ต่อไปใส่บ่อย ๆ นะ”
……
ไม่ต้องไปทำงานแล้ว ฉูซวงจึงไม่ต้องตื่นแต่เช้าอีก เซิ่งถิงกำลังจะไปทำงาน เขาจูบแก้มเธอเบา ๆ “ผมตั้งนาฬิกาปลุกให้แล้ว นอนต่ออีกหน่อย อีกครึ่งชั่วโมงค่อยลุกไปวิ่งตอนเช้า”
เธอไม่สนใจเขา
เซิ่งถิงบีบแก้มเธอเบา ๆ “ตอบผมสิ”
ฉูซวงขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่ก็ยังยอมตอบตามใจเขา “รู้แล้วค่ะ”