เจ้าหมาทองตัวน้อยที่รู้ตัวว่าก่อเรื่อง ยืนเอ๋ออยู่ข้าง ๆ ไม่ได้วิ่งตามสุนัขซามอยด์ที่เพิ่งเห็นเมื่อครู่อีกแล้ว
เซิ่งถิงเหลือบมองเจ้าหมาทองที่กำลังสั่นด้วยความรู้สึกผิด ก่อนก้าวเข้าไปอุ้มมันขึ้นมา เปิดประตูรถแล้วโยนเข้าไปอย่างไม่ปรานี
เขาพยุงฉูซวงไปนั่งบนม้านั่งริมถนน จากนั้นก็ไปซื้อยาที่ร้านขายยา
ตอนกลับมาเขาถือโพวิโดนไอโอดีนมาด้วย ฉูซวงเห็นแล้วจึงเอ่ยอย่างประนีประนอมว่า “ไม่ต้องใช้โพวิโดนไอโอดีนก็ได้มั้ง ทายาเลยก็พอ”
ถ้าเอาของนั่นทาลงบนแผลตรง ๆ จะเจ็บมากเลย
เซิ่งถิงคว้าข้อมือเธอไว้ “ต้องฆ่าเชื้อก่อน”
เห็นเขาท่าทีเด็ดขาด ฉูซวงจึงหลับตาแล้วหันหน้าหนี
เซิ่งถิงเปิดฝาขวดโพวิโดนไอโอดีน พอเห็นเธอหลับตาปี๋ มือที่ถือขวดก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนไปใช้น้ำสะอาดแทน
เขาใช้สำลีพันก้านชุบน้ำ ค่อย ๆ เช็ดรอบแผลอย่างละเอียด แล้วโรยผงยาลงบนแผลเบา ๆ ก่อนใช้ผ้าก๊อซพันให้เรียบร้อย
เขาลงมือรวดเร็ว ทั้งยังไม่ทำให้ฉูซวงเจ็บ
“ขอบคุณนะ”
รอยถลอกเล็ก ๆ บนหลังมือกับข้อมือก็ถูกเขาทายาให้ด้วย
“ยังมีตรงไหนอีกไหม”
ฉูซวงเหยียดขาข้างหนึ่งขึ้น แล้วรวบชายกระโปรง เผยให้เห็นหัวเข่าที่ถลอกจนหนังเปิดและมีเลือดซึม
เซิ่งถิงขมวดคิ้วแทบไม่ให้เห็น ก่อนก้มหน้าจัดการบาดแผลให้เธอ
“คราวหน้าอย่าพามันออกมาอีกเลย ซนเกินไป”
“มันคงลืมไปว่ามีสายจูงอยู่ พอเห็นหมาน้อยน่ารักของบ้านอื่นก็อยากวิ่งตามไป เจ้าหมาทองของบ้านเราน่าจะเป็นหมาที่ชอบมองหมาสวย ๆ ด้วยนะ”
เซิ่งถิงไม่มีอารมณ์เล่นมุกกับเธอ “ถ้าวันนี้เธอล้มตรงถนนที่มีรถวิ่งขวักไขว่ เรื่องคงไม่จบแค่นี้”