ฉูซวงร้อนวูบที่ใบหู รีบอธิบายว่า “ไม่ใช่นะ ไม่ใช่อย่างที่คุณเห็น... ฉันแค่อยากซื้อเครื่องดื่มกลับมาดื่ม เลยค้นหาคำว่า ‘น้ำแห่งความสุข’ ไม่คิดเลยว่าจะมีพวกนี้โผล่ขึ้นมา”
“ปกติทุกคนก็เรียกเครื่องดื่มที่ชอบว่าน้ำแห่งความสุขของคนติดบ้านกันทั้งนั้น ฉัน... ฉันแค่อยากดูว่ามีอะไรอร่อย ๆ แนะนำบ้าง ระบบแนะนำของแพลตฟอร์มนี้นี่ก็...”
เมื่อเห็นเธอพยายามแก้ตัว ใบหน้าขาวผ่องมีสีชมพูระเรื่ออย่างเห็นได้ชัด ดูท่าคงตกใจไม่น้อยเหมือนกัน
“ไม่เป็นไร” สีหน้าของชายหนุ่มยังคงสงบนิ่ง น้ำเสียงเอื่อยช้าขณะกล่าวว่า “ผมเองก็เพิ่งรู้เป็นครั้งแรกว่ามีของพรรค์นี้สารพัดแบบด้วย”
หัวใจที่เพิ่งสงบลงได้เพียงนิดของฉูซวงพลันเต้นระทึกขึ้นมาอีกครั้งเพราะคำพูดเรียบ ๆ ของเขา นิ้วเท้าของเธอขดงออยู่ในรองเท้าโดยไม่รู้ตัว
“ฉันไปคั้นน้ำผลไม้ก่อนนะ”
เธอลุกขึ้นแล้วรีบหนีเข้าครัว
เมื่ออยู่คนเดียว เธอดื่มน้ำผลไม้เพื่อเรียกขวัญอยู่พักหนึ่ง รอจนจิตใจสงบลงแล้วจึงยกเหยือกแก้วที่เต็มไปด้วยน้ำผลไม้ออกมา
เธอวางเหยือกแก้วกับแก้วน้ำลงบนโต๊ะกลาง แล้วบอกเซิ่งถิงว่า “น้ำส้มคั้นสด ๆ หวานมาก คุณดื่มด้วยสิ”
เซิ่งถิงเหลือบมองเหยือกน้ำผลไม้ คิ้วขยับขึ้นเล็กน้อย “ช่วยขึ้นไปหยิบของให้ผมหน่อยได้ไหม”
“ได้ค่ะ จะให้หยิบอะไรคะ”
“กล่องบนโต๊ะข้างเตียงในห้องนอนผม”
เธอรับหน้าที่วิ่งไปหยิบของอย่างกระตือรือร้น เจ้าหมาน้อยขนสีทองก็วิ่งตามขึ้นไปด้วย เธอตรงเข้าไปในห้องนอนของเขาและเห็นกล่องใบนั้น ใบใหญ่มาก ดูมีระดับไม่น้อย
เธอนึกว่าจะเป็นกล่องใบเล็กเสียอีก