【ขอโทษนะ เมื่อกี้เจ้าหมาที่บ้านชนแก้วน้ำล้ม เลยเก็บกวาดนิดหน่อย】
【ตอนนี้สุดสัปดาห์นี้ฉันยังไม่มีนัดอื่น ถ้าหลังจากนี้ไม่มีธุระอะไร ฉันจะไปนะ】
หานเจิ้นฮ่าวยกยิ้มมุมปาก 【ได้】
ฉูซวง：【งั้นฉันไปกินข้าวก่อนนะ ไว้ติดต่อกันวันหลัง】
【ได้】
พอออกจากหน้าต่างแชต หานเจิ้นฮ่าวก็เท้าขมับแล้วโพสต์ข้อความลงโมเมนต์
【เงินห้าพันที่จ่ายไปคุ้มจริง ๆ】
ภาพประกอบเป็นรูปโปรไฟล์ใหม่ เขาไม่ลืมตั้งค่าไม่ให้ฉูซวงเห็นตอนโพสต์
ไม่นานก็มีคนทยอยมากดถูกใจ
สือเยว่：【เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?】
หานเจิ้นฮ่าวตอบ：【ก็เป็นอย่างที่เห็นนั่นแหละ】
สือเยว่：【รู้สึกเหมือนได้เห็นนกยูงตัวผู้รำแพนหางเลย】
【ไสหัวไป ๆ ๆ】
เซิ่งเหยา：【โอ้โห รูปโปรไฟล์ที่ใช้มาตั้งหลายสิบปี ยอมเปลี่ยนแล้วเหรอ?】
หานเจิ้นฮ่าว：【ก็แค่บอกมาว่าหล่อไหม】
เซิ่งเหยา：【คนข้างรถแข่งนั่นไม่ใช่นายหรอกนะ?】
【ฉันเอง หล่อใช่ไหมล่ะ?】
เซิ่งเหยา：【คนวาดภาพคนนี้เข้าใจนายผิดอะไรหรือเปล่า นายไปขู่เขามาหรือไง ฮ่า ๆ ๆ—】
หานเจิ้นฮ่าว：【……】
สุดสัปดาห์ ฉูซวงหอบแท็บเล็ตวาดภาพไปตามนัด
หานเจิ้นฮ่าวพาเธอไปนั่งตรงที่ชมการแข่งขันได้ดีที่สุด แล้วยื่นชานมอุ่น ๆ ให้แก้วหนึ่ง
“ขอบคุณค่ะ”
“เดี๋ยวคุณนั่งตรงนี้นะ ตรงนี้มองเห็นสนามชัด แถมจอยักษ์ก็เห็นชัดด้วย”
ระหว่างกำชับ เขาก็สวมหมวกกันน็อกไปด้วย มีผู้ชายสองสามคนตะโกนเรียกเขาจากที่ไม่ไกล
“พี่ฮ่าว รีบมาหน่อย จะเริ่มแข่งแล้ว!”
หานเจิ้นฮ่าวหันกลับมาบอกฉูซวงว่า “ผมหมายเลขหนึ่ง จำไว้ให้ดีนะ”
“อื้ม รู้แล้วค่ะ”
“งั้นผมไปก่อนนะ”
ฉูซวงพยักหน้าอย่างตั้งใจ “ฉันจะสังเกตให้ดีเลยค่ะ”