กว่าจะเดินขึ้นไปถึงยอดเขาซึ่งมีวัดตั้งอยู่ก็ใช้เวลาเกือบครึ่งวัน
หลังจุดธูปขอพรพระพุทธเจ้าที่วัดเต้าชิงแล้ว อาจารย์ในวัดบอกว่ามีพระอาจารย์ผู้ทรงความรู้กำลังบรรยายธรรมอยู่ที่เรือนธูปฌาน ฉูซวงกับเซิ่งถิงจึงไปฟังธรรมด้วยกัน
วัดเก่าแก่นับร้อยปีแห่งนี้มีผู้คนมาสักการะไม่ขาดสาย กลิ่นธูปผสานกับกลิ่นตะเกียงน้ำมันในเรือนธูปฌาน ก่อเกิดเป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่เรียบง่ายแต่ชวนให้ใจสงบ
กว่าจะนั่งขัดสมาธิบนเบาะฟังพระอาจารย์เทศนาจบ เวลาก็ล่วงเลยไปถึงสองชั่วโมง
เรือนแถวหลังกลุ่มอาคารวัดเป็นที่พักสำหรับผู้มาสักการะ ทั้งสองเข้าไปพักผ่อนครู่หนึ่ง ก่อนฉูซวงจะลุกขึ้น
“ฉันจะไปชมวิวที่สูงหน่อยนะ ถ้าคุณง่วงก็นอนพักสักตื่นได้เลย”
รู้ว่าเธออยากเดินเล่นคนเดียว เซิ่งถิงจึงไม่ได้ตามไป
วัดเต้าชิงตั้งอยู่บนจุดสูงที่สุดอยู่แล้ว หากขึ้นไปบนหอชมวิวแล้วมองลงไปเบื้องล่าง ก็ยิ่งเห็นภูเขาทั้งปวงเล็กจ้อยอยู่ใต้ฝ่าเท้า ช่วงต้นฤดูใบไม้ผลิบนยอดเขายังคงหนาวเย็นมาก
ฉูซวงยืนเหม่ออยู่บนที่สูงครู่หนึ่ง เสียงระฆังในวัดดังกังวาน เวลาก็ล่วงเลยไปไม่น้อยแล้ว
ขณะที่กำลังจะลงไปหาเซิ่งถิงเพื่อไปกินอาหารเจด้วยกัน สายตาพลันเหลือบเห็นร่างคุ้นตา
หญิงสาวที่นั่งก้มหน้าเปิดหน้าหนังสืออยู่บนเก้าอี้นอกหอเก็บพระคัมภีร์ฝั่งตรงข้าม ดูราวกับหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับหอเก็บคัมภีร์อันสงบขรึมและศักดิ์สิทธิ์
เมื่อวานมองไม่ผิดจริง ๆ เป็นพี่เฉาอวี่
เธออยู่ไกลถึงตี้ตู แล้วมาที่กุ้ยอวิ๋นได้อย่างไร?
หลังลงไปกินอาหารเจกับเซิ่งถิงเสร็จ ดวงอาทิตย์ยามเย็นก็ค่อย ๆ ลับหายไปหลังเส้นขอบฟ้า
พอตกค่ำ ทั้งคู่สวมเสื้อผ้าหนาเพิ่มอีกชั้นแล้วออกไปเดินเล่น
“ฉันรู้ว่ามีจุดชมวิวที่สูงชันมากอยู่แถวนี้”