“กินข้าวกลางวันหรือยัง?” ฉูซวงถาม
“ยัง”
“งั้นเราไปหาอะไรกินกัน”
พูดจบ ฉูซวงก็ชะงักไปครู่หนึ่ง “ก่อนตรวจครรภ์กินอะไรได้ไหมนะ?”
ทั้งคู่ไม่รู้เรื่องนี้เลย ฉูซวงจึงค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ต การตรวจครรภ์เป็นการตรวจฮอร์โมนเอชซีจี การกินอาหารไม่ส่งผลต่อระดับฮอร์โมน เธอถึงได้วางใจ
แถวนี้มีร้านอาหารอยู่พอดี ทั้งสองเลือกร้านหนึ่งแล้วเดินเข้าไป พอถึงตอนสั่งอาหารก็ลังเลกันอีก ไม่รู้ว่าควรกินอะไรหรือไม่ควรกินอะไร จึงค้นหาข้อมูลอีกครั้ง ก่อนสั่งอาหารที่ปลอดภัยไว้สองสามอย่าง
แต่เซิ่งเหยาไม่ค่อยเจริญอาหาร ฉูซวงเลยไม่ได้สั่งเนื้อสัตว์
หลังกินเสร็จ เซิ่งเหยาก็ถามว่า “ฉันซื้อที่ตรวจครรภ์มาตรวจก่อนดีไหม?”
“เดี๋ยวไปโรงพยาบาลเลย ไม่จำเป็นหรอก ที่ตรวจครรภ์มีโอกาสคลาดเคลื่อนอยู่ ถ้าตรวจก่อนก็มีแต่จะทำให้เธอตัดสินใจยากขึ้น”
ตรวจล่วงหน้าไปจะมีประโยชน์อะไร นอกจากจะรับประกันความแม่นยำร้อยเปอร์เซ็นต์ไม่ได้แล้ว ถ้าไม่ท้อง เธอจะถอยอีกหรือเปล่า? แต่ถ้าท้อง ระหว่างที่เสิ่นจินเหยียนยังมาไม่ถึง ก็มีแต่จะทำให้เธอกังวลไปเปล่า ๆ เสียทั้งแรงกายแรงใจ
รอให้เสิ่นจินเหยียนมาถึงก่อนแล้วค่อยว่ากัน
สามชั่วโมงต่อมา ฉูซวงพาเซิ่งเหยาไปโรงพยาบาลประจำเมือง เสิ่นจินเหยียนมารอพวกเธออยู่ที่โถงใหญ่แล้ว
เมื่อเห็นชายรูปร่างสูงโปร่งอยู่ไกล ๆ ฝีเท้าของเซิ่งเหยาก็ค่อย ๆ ช้าลง
เสิ่นจินเหยียนเห็นพวกเธอแล้วก็เดินตรงเข้ามา
เขากวาดตามองใบหน้าสวยเจิดจ้าของเซิ่งเหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เห็นความดื้อรั้นที่พยายามทำเป็นไม่รู้สึกอะไรอยู่ในนั้น