“เรื่องนี้เป็นความรับผิดชอบของผม ไม่ควรปล่อยให้คุณแบกรับทุกอย่างไว้คนเดียว” เสิ่นจินเหยียนกล่าวอย่างจริงจังทีละคำ “ไม่ว่าคุณจะตั้งครรภ์หรือไม่ ผมก็จะรับผิดชอบ คุณเรียกร้องอะไรจากผมก็ได้”
เซิ่งเหยาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เสิ่นจินเหยียนถามว่า “แล้วคุณล่ะ คุณคิดยังไง?”
หลังเงียบไปสองวินาที เซิ่งเหยาก็ขยับริมฝีปาก “ตอนนี้ฉันยังมีลูกไม่ได้”
เสิ่นจินเหยียนมองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจว่าทุกอย่างเกิดขึ้นกะทันหันเกินไปสำหรับเธอ
“ได้ ถ้าคุณยังไม่พร้อมต้อนรับเขา เราก็ไม่ต้องมีลูก”
ราวกับพยายามปลอบโยน นิ้วโป้งของชายหนุ่มลูบหลังมือเธอเบา ๆ ไม่หยุด น้ำเสียงเอื่อยช้า “ถ้าไม่ได้ท้องล่ะ คุณคิดจะทำยังไง?”
“ถ้าไม่ได้ท้อง...” เซิ่งเหยาครุ่นคิดก่อนเอ่ยช้า ๆ “ก็ปล่อยให้เป็นไปตามธรรมชาติ ถือว่าทุกอย่าง...”
หลังมือถูกบีบเบา ๆ เธอจึงหยุดพูด
“แค่นี้เหรอ?” น้ำเสียงของชายหนุ่มฟังเย็นเยียบ
เซิ่งเหยาเม้มริมฝีปากบาง “แล้วคุณอยากให้เป็นยังไง?”
“คุณไม่คิดจะให้สถานะผมหน่อยหรือ?”
ทั้งที่เป็นคำพูดชวนให้ใจเต้น แต่ชายหนุ่มกลับถามออกมาชัดถ้อยชัดคำ
ไกลออกไปในทางเดิน มีพยาบาลเข็นยาเดินผ่านอย่างช้า ๆ เสียงล้อเสียดสีกับพื้นทำลายความเงียบที่ยืดยาว ทั้งสองสบตากัน ราวกับไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกต่อไป
เซิ่งเหยาค่อย ๆ อ้าปาก สายตาหยุดอยู่บนดวงตาสงบนิ่งและจริงจังของชายหนุ่ม คำพูดของเขาเมื่อครู่นี้...