ยามเช้าตรู่ เซิ่งถิงสั่งอาหารเช้าแล้วมายืนรออยู่ข้างโต๊ะอาหาร ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไรที่เขาหันไปมองประตูห้องบานหนึ่ง
เธอน่าจะยังไม่ตื่น
เขารออีกครู่หนึ่ง เห็นว่าสายแล้ว กลัวเธอจะทรมานเพราะท้องว่าง เซิ่งถิงจึงเดินไปเคาะประตูในที่สุด
ไม่มีเสียงตอบรับ
ชายหนุ่มเม้มริมฝีปากบางเป็นเส้นตรง เอ่ยเสียงต่ำแผ่วว่า “เป่าเปา มากินอาหารเช้า”
เงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง
คิดอยู่พักหนึ่ง เขาก็กดโทรออก
ไม่นานปลายสายก็รับ เสียงใสกระจ่างของหญิงสาวดังขึ้น “ฮัลโหล?”
“ออกมากินอะไรสักหน่อยสิ กระเพาะคุณไม่ดี ตอนเช้าอย่าปล่อยให้ท้องว่างนาน”
“ฉันกินแล้ว คุณกินเถอะ”
แววตาของเซิ่งถิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองประตูสีขาวนวลอยู่หลายวินาทีก่อนเอ่ยขึ้น “ผมยกเลิกตั๋วขากลับแล้ว จะอยู่เป็นเพื่อนคุณอีกสองสามวัน ได้ยินว่าวันนี้มีการแสดงกายกรรม ตอนกลางคืนก็มีงานเทศกาลดอกไม้ไฟ คุณเก็บของหน่อยไหม เราไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวกัน?”
เดิมทีวันนี้เป็นวันเดินทางกลับ แต่สภาพของฉูซวงทำให้เขาวางใจไม่ลง เมื่อคืนเขาจึงจัดการส่งต่องานของสัปดาห์หน้าให้เฉินเจียโจวเรียบร้อยแล้ว
ฉูซวงกล่าวว่า “ทางนั้นมีงานยุ่ง คุณกลับไปคนเดียวเถอะ ฉันจะเดินเล่นไปเรื่อย ๆ ให้สบายใจขึ้น”
“ไม่ยุ่งแล้ว ผมคุยกับเฉินเจียโจวไว้เรียบร้อย เขารู้ว่าต้องทำยังไง คุณอยากไปที่ไหนไหม ผมจะไปเป็นเพื่อน”
“ฉันออกเดินทางแล้ว”
เซิ่งถิงก้มตาลงฉับพลัน ยื่นมือไปเปิดประตูห้องนอน ประตูไม่ได้ล็อกจากด้านใน
เมื่อมองเข้าไปในห้อง ก็เห็นว่างเปล่า ผ้าห่มจัดเรียงไว้อย่างเรียบร้อย ราวกับไม่มีใครเคยเข้ามา