ทุกคนมองตามไป เห็นชายหญิงคู่หนึ่งยืนอยู่ข้างลิฟต์ ฝ่ายชายรูปร่างสูงเพรียว
ชายในกางเกงสแล็กสีดำกับเสื้อเชิ้ตสีดำสะพายกระเป๋าถือผู้หญิงที่ไม่เข้ากับฐานะของเขาไว้บนไหล่ กำลังก้มหน้าฟังหญิงสาวข้างกายพูดด้วยสีหน้าอ่อนโยนและรอยยิ้มละมุน
ภาพของทั้งคู่ดูเข้ากันและงดงาม แค่มองจากระยะไกลก็รู้สึกว่าเหมาะสมกันอย่างยิ่ง
ทั้งอยู่ไกล อีกทั้งทั้งสองยังยืนหันข้างเล็กน้อย พี่สวีที่สายตาไม่ค่อยดีก็เลยมองไม่ชัด
“ใช่ฉูซวงหรือเปล่า? ก่อนหน้านี้ฉันถามว่าจะมาสนุกด้วยกันไหม เธอบอกว่าไม่มา”
ได้ยินเช่นนั้น ซุนเมิ่งจู๋ก็แค่นหัวเราะ “ตกงานไปแล้ว ยังจะมีอารมณ์มาเที่ยวได้ยังไง”
อีกอย่าง โอกาสที่จะเจอเธอในโรงแรมนี้แทบเป็นศูนย์ ห้องพักราคาถูกที่สุดก็เริ่มต้นที่หนึ่งพัน คนตกงานจะมีกำลังจ่ายค่าที่พักโรงแรมนี้ได้อย่างไร
พี่สวีแอบกลอกตา ก่อนพูดเสียงเรียบว่า “นั่นสิ ไม่รู้เหมือนกันว่าเป็นเพราะใคร คนเขาถึงได้ลาออก”
ซุนเมิ่งจู๋ปรายตามองอย่างเย็นชา “ตัวเองใจไม่แข็ง เจออุปสรรคนิดหน่อยก็โยนงานทิ้งไว้ให้คนอื่น บริษัทต้องมาคอยเก็บกวาดปัญหาที่เธอทิ้งไว้ ฉันนี่แหละที่ต้องตามแก้ ถ้าไม่ได้ลอกงานเขาจริงแล้วจะมีอะไรให้รู้สึกผิด จนต้องหนีไปหลบซ่อนด้วยล่ะ?”