ฉูซวงเติมลิปสติกอีกนิดหน่อยก็ออกจากห้อง พอเดินมาถึงหน้าลิฟต์ เซิ่งถิงก็รับกระเป๋าจากไหล่เธอไป สายตาลอบมองเธอครั้งแล้วครั้งเล่า ก่อนจะหยุดอยู่ที่มือซึ่งห้อยอยู่ข้างลำตัว
ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเล็กน้อย สุดท้ายเขาก็ยื่นมือไปกุมมือเธอไว้
เมื่อถูกจับมือ ฉูซวงก็เหลียวมองเขาเล็กน้อย แต่สุดท้ายไม่ได้พูดอะไร ปล่อยให้เขาจับมือเธอไว้เช่นนั้น
ตัวเลขชั้นลิฟต์ลดลงทีละชั้น ในมุมที่ไม่มีใครมองเห็น แนวกรามของชายหนุ่มเกร็งแน่น ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง
ความรู้สึกหัวใจเต้นแรงเช่นนี้... ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน
เซิ่งถิงไม่เคยคิดเลยว่าสักวันหนึ่ง แค่ได้จับมือฉูซวงก็ทำให้เขาประหม่าได้
มือที่กุมเธอไว้แข็งเกร็งเล็กน้อย เขากลัวว่าหากจับแน่นเกินไป อีกฝ่ายจะสะบัดมือหนีในวินาทีถัดไป
ลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง ฉูซวงก้าวออกไปก่อน มือที่ถูกกุมไว้ก็หลุดจากฝ่ามือของชายหนุ่ม