ฉูซวงไม่ได้พูดอะไรกับเขามากนักก็วางสายไป ผ่านไปไม่นาน ทางนั้นก็โทรมาอีกครั้ง
เธอรับสาย «ตอนนี้ฉันไม่เห็นหน้าคุณยังจะดีกว่า อย่าโทรมาอีกเลย พรุ่งนี้ฉันก็หายแล้ว คุณไปนอนเถอะ»
【พรุ่งนี้ก็หายแล้ว】
เมื่อได้ยินคำพูดนั้น เซิ่งถิงก็ยิ่งรู้สึกขมขื่นในใจ เขาทำให้เธอเสียใจ แต่เธอกลับต้องเก็บไปจัดการความรู้สึกอยู่คนเดียวเงียบ ๆ
«ผมแค่ถามว่าคุณอยากกินมื้อดึกไหม ผมจะให้คนเอาขึ้นมาให้» ชายหนุ่มเอ่ยเสียงต่ำแหบ
«ไม่ต้องค่ะ»
คืนนั้นทั้งคู่แทบไม่ได้นอน
เซิ่งถิงไม่กลับเข้าห้องตลอดทั้งคืน ที่เขี่ยบุหรี่บริเวณโซฟาเต็มไปด้วยก้นบุหรี่
พอฟ้าสาง เขาได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวจากห้องนอนเล็ก ก็รีบนั่งตัวตรงทันที
เสียงกริ๊กดังขึ้น ประตูห้องนอนเล็กปลดล็อก หญิงสาวในชุดนอนสายเดี่ยวเดินออกมา เซิ่งถิงมองตามเธอ