แววตาของชายหนุ่มร้อนแรงขึ้นเรื่อย ๆ มือใหญ่ประคองท้ายทอยเธอไว้ ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “อยากได้อะไร ผมก็ให้หมดเลยหรือ?”
สบตากันอยู่ครู่หนึ่ง ฉูซวงก็เป็นฝ่ายทนไม่ไหวก่อน “เราไปเดินเล่นลึกเข้าไปในสวนกันเถอะ...”
เซิ่งถิงเลิกคิ้ว น้ำเสียงเนือย ๆ “ผมกลับคิดว่าควรกลับห้องไปนอนพักกลางวันมากกว่า”
ถ้อยคำแฝงนัยหยอกเย้า ใบหูของฉูซวงร้อนผ่าวจนแดงก่ำ
“...กลางวันแสก ๆ คุณเป็นถึงผู้นำสมาคมการค้า ทำไมถึงคิดแต่เรื่องแบบนี้ล่ะ?”
“ผมคิดอะไร?” เซิ่งถิงบีบเอวเธอไว้ กึ่งข่มขู่กึ่งหยอกล้อ “พูดมาให้ชัดสิ”
ฉูซวงแอ่นเอวเล็กน้อยเพื่อเว้นระยะห่างจากเขา มองท่าทาง “ใช้อำนาจรังแกคน” ของเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ยกมือกระชากปกเสื้อเขาแล้วจูบลงไป
เธอสัมผัสได้ชัดเจนว่าบรรยากาศรอบตัวเขาเปลี่ยนไปในชั่วพริบตา ความหยอกล้อจางหาย ความสงบนิ่งเข้ามาแทนที่ มือของเขายังคงประคองท้ายทอยเธอ ก่อนจะจูบลึกซึ้งยิ่งขึ้น