[คุณสมบัติถ้ำ: กลืนกิน สามารถกลืนกินคุณสมบัติของที่พักพิงอื่นได้]
ฟ่อ...คุณสมบัตินี้ชวนขนลุกไม่เบา จู่ ๆ ก็กลืนกินคุณสมบัติอื่นได้ ไม่ใช่จะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินหรอกหรือ...ฟ่านคุนลูบปลายคาง นั่งยอง ๆ อยู่บนเพดานถ้ำ ก้มหน้าครุ่นคิด
อย่างแรกเลย ทำไมตรงนี้ถึงบรรยายว่ากลืนกินที่พักพิง ไม่ใช่กลืนกินถ้ำ หรือว่าจุดเกิดเริ่มต้นมีประเภทอื่นอีก
อย่างที่สอง บนนี้ไม่ได้ระบุว่าวันหนึ่งกลืนกินได้หนึ่งครั้ง หรือว่าถ้ำเลเวลอัปหนึ่งขั้นถึงกลืนกินได้หนึ่งครั้ง...หรือว่ากลืนกินได้แค่ครั้งเดียว
ถ้ากลืนกินได้แค่ครั้งเดียวมันก็ไม่น่าสนใจเท่าไร ยังสู้ให้ผมเลือกเองตอนนี้ไม่ได้
อีกอย่าง การกลืนกินนี่ต้องมีเงื่อนไขขั้นต้นอะไรไหม ต้องใช้สิ่งของหรือตั้งค่ายกลอะไรรึเปล่า สมมุติว่าเงื่อนไขขั้นต้นเยอะเกินไป ป่านฉนี้ผมยังกลืนกินไม่สำเร็จสักครั้ง สามวันก็จบแล้ว...
สิ่งที่ยังไม่รู้มีไม่น้อยเลยแฮะ...ฟ่านคุนขมวดคิ้วแน่น หันไปมองปากถ้ำดำมืดข้างเท้า เหมือนกำลังจ้องมองเหวลึก
นี่มันก้าวหนึ่งสวรรค์ ก้าวหนึ่งนรกชัด ๆ
ครู่หนึ่ง ฟ่านคุนค่อย ๆ ยืดตัวขึ้นตรง พึมพำว่า "ก็ถึงวันสิ้นโลกแล้ว เมื่อมีโอกาสแบบนี้สักครั้ง ก็ต้องลุ้นให้ถึงขีดสุด!"
พูดจบเขาไม่ได้ไปสำรวจถ้ำอื่นต่อ เดินสาวเท้าเข้าไปในถ้ำ 'กลืนกิน' เลย
ภายในถ้ำสลัว ฟ่านคุนนั่งอยู่บนขอบเตียงหิน ใจเต้นระทึก รอคอย 'ห้านาที' อันยาวนานให้ผ่านไป
ที่ฟ่านคุนเลือกคุณสมบัติ 'กลืนกิน' ในที่สุด ยังมีอีกเหตุผลหนึ่ง ถ้าวันนี้เขาไม่เลือก อีกสามวันถูกคนอื่นได้ไป งั้นต่อไป...ต่อให้คุณสมบัติของตัวเองจะดีเลิศแค่ไหนก็อาจถูกคนอื่นแย่งชิงได้ บทตัวโกงแบบนี้ ให้ตัวเองรับมาเล่นดีกว่า
ครบห้านาที!
ลูกแก้วสีขาวบนโต๊ะหินเริ่มมีข้อความเลื่อนไหล พร้อมส่งเสียง:
[ขอแสดงความยินดี คุณได้เป็นเจ้าของถ้ำแล้ว ระบบเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเปิดให้คุณใช้งานแล้ว โปรดตรวจสอบด้วยตัวเอง]
เสียงทุ้มนุ่มของชายวัยกลางคนดังออกมาจากลูกแก้ว ฟ่านคุนได้ยินก็รีบเข้าไปใกล้ลูกแก้วทันที กดดูข้อมูล
โหมดการทำงานของลูกแก้วคล้ายกับแท็บเล็ตที่ฟ่านคุนเคยใช้บนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แค่รูปแบบภายนอกต่างกันเล็กน้อย
ตอนนี้เนื้อหาที่แสดงในลูกแก้วมีน้อยมาก มีตัวหนังสือใหญ่แค่ไม่กี่บรรทัด:
[ระบบแชตประจำพื้นที่ (ยังไม่เปิดใช้งาน)]
[ระบบซื้อขายประจำพื้นที่ (ยังไม่เปิดใช้งาน)]
[คุณสมบัติถ้ำ——กลืนกิน ต้องการเปิดใช้งานทันทีหรือไม่]
ฟ่านคุนยื่นนิ้วชี้ กดอย่างหนักแน่น: ใช่
วินาทีถัดมา มีข้อความหนึ่งปรากฏ:
[เจ้าของได้รับความสามารถในการกลืนกินคุณสมบัติของที่พักพิงอื่นแล้ว เงื่อนไขกลืนกิน: ต้องสังหารเจ้าของที่พักพิงเป้าหมาย และพักอยู่ในที่พักพิงนั้นเป็นเวลายี่สิบสี่ชั่วโมงเพื่อกลืนกินคุณสมบัติเป้าหมายให้สำเร็จ หากเป็นที่พักพิงไร้เจ้าของ แค่พักอยู่ในที่พักพิงเป้าหมายยี่สิบชั่วโมงก็พอ]
ง่ายแค่นี้เอง ไม่มีเงื่อนไขหรือข้อจำกัดอื่นอีกแล้ว
ฟ่านคุนตาโต ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ อ่านเงื่อนไขกลืนกินซ้ำไปซ้ำมาสองรอบ
ครู่หนึ่ง เขาถอนหายใจยาว ดูเหมือนคุณสมบัติระดับสูงมักใช้วิธีใช้ที่ง่ายที่สุดเสมอ
เวลาเร่งมาก งั้นก็ต้องลุยทันที!
ที่พักพิงไร้เจ้าของก็ต้องพักยี่สิบชั่วโมง ฟ่านคุนเหลือบดูเวลานับถอยหลังบนลูกแก้ว พูดเสียงเบา "ตอนนี้เวลาพอให้ผมเลือกถ้ำกลืนกินได้สามแห่ง" พูดจบก็วิ่งเร็วออกจากถ้ำ มุ่งไปทางถ้ำอื่นในวงในที่ยังไม่ได้สำรวจ
.........
ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน
หลังจากกระแสเสียงแห่งสวรรค์ดังก้องในหัวของทุกผู้คน พื้นที่ส่วนใหญ่ของดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็เกิดความโกลาหลในระดับต่าง ๆ
ประเทศหัวเซี่ย ซึ่งเป็นประเทศที่มีระเบียบดีที่สุดในโลก แม้จะยังไม่เกิดเหตุจลาจลใหญ่ แต่ประชาชนทุกคนตกอยู่ในความตื่นตระหนกอย่างที่สุด
"ยายแก่เอ๊ย ช่วงเวลาคับขันแบบนี้ติดต่ออาเฟยไม่ได้จะทำยังไง" ฟ่านเทียนจื้อร้อนใจ เดินไปเดินมาอยู่ในห้องนั่งเล่น
"ตื่นอะไรนักหนา!" หนิงเสียเช็กของไปพลาง เปิดปากพลาง "ตั้งแต่เล็กจนโตอาเฟยไม่เคยให้เราต้องกังวลเรื่องชีวิตหรือการเรียนเลย คราวนี้มันไปเข้าค่ายติวแข่งคณิตศาสตร์มหาวิทยาลัย เค้าห้ามเอามือถือเข้าไม่ใช่รึไง"
ค่ายติวคณิตศาสตร์...ฟ่านเทียนจื้อกระตุกหางคิ้ว เขารู้ดีว่าไอ้หนูนี่ไม่อยากกลับบ้านช่วงปิดเทอม ปิดบังแม่มันไปทำงานพิเศษช่วงปิดเทอม ลูกชายตัวเองน่ะ เป็นพวกที่ถ้าวางเงินกับหนังสือไว้ตรงหน้า จะต้องเลือกเงินโดยไม่ลังเลแน่
แต่ตอนนี้ฟ่านเทียนจื้อก็ไม่กล้าเปิดโปงความลับของลูกชาย ไม่อย่างนั้น...ในฐานะผู้สมรู้ร่วมคิด ตัวเขาเองอาจยังไม่ทันได้เห็นวันสิ้นโลก ก็ถูกเมียบีบหัวแตกด้วยมือเปล่าก่อนแล้ว
ฟ่านเทียนจื้อได้แต่แบมือ "ขนาดนี้แล้ว อย่างน้อยก็น่าจะให้เถ้าแก่...เอ่อ ให้อาจารย์โทรหาพวกเราบ้างนะ"
เฮ้อ...หนิงเสียวางมือจากงาน ขมวดคิ้วแน่น ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
"หยุดคิดก่อนเถอะ ไปเสริมประตูบ้านให้แข็งแรงอีกชั้น ถ้าเกิดวันสิ้นโลกมาเยือนดาวเคราะห์สีน้ำเงินเราจริง ๆ เราก็รักษาบ้านไว้ให้ดี บางที...เด็กมันอาจจะกลับมาเองทีหลัง"
........
สามวันผ่านไปในพริบตา
เมื่อแสงสีเงินขาวเจิดจ้าบนท้องฟ้าปรากฏ มนุษยชาติบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งดวงก็หายไปทั้งหมด
.........
อีกโลกหนึ่ง หลังจากแสงสีขาวจางหาย
ผู้คนที่กระจายอยู่ในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ทั่วทุกมุมโลกเริ่มคึกคัก
[สวรรค์ พวกเรามาอีกโลกหนึ่งจริง ๆ!]
[โอ้โห ผมตาบอดมาสามสิบปี ในที่สุดก็ได้เห็นแสงสว่างแล้ว]
[ลูกฉันเพิ่งครบหนึ่งขวบยังกินนมอยู่ แต่ในกระท่อมไม้นี่ไม่มีนมผง ใครมีนมไหม]
[........ข้างบนนี่เรียกร้องสูงไปหน่อย]
[ขอบคุณฟ้าเบื้องบน ฉันอายุเก้าสิบแปดปีนี้ ตอนนี้ลุกขึ้นมาเดินวิ่งได้แล้ว]
[อายุเก้าสิบแปดยังกลับมาได้อีก แล้วพ่อฉันที่หมอเพิ่งประกาศเสียชีวิตไปเมื่อกี้ล่ะ พ่อ พ่อฟื้นขึ้นมารึยัง]
[อย่าพากันตะโกนหาพ่อทั้งโลกเลย พวกคุณดูไหมว่าคุณสมบัติกระท่อมไม้ของพวกคุณเปิดหรือยัง กระท่อมไม้มีคุณสมบัตินะ ดูเร็วเข้า ผมเพิ่งเปิดคุณสมบัติกระท่อมไม้ แต่ละวันได้น้ำแร่ภูเขาหนึ่งขวด]
[เฮ้อ ของผมก็เปิดแล้ว ไม่เลว วันละขนมปังสองก้อน]
[ช่างตีเหล็ก? สามารถได้ค่าประสบการณ์จากการตีอุปกรณ์และอาวุธ ดูถูกใครกัน ผมไปอัปเลเวลด้วยการตีมอนสเตอร์ไม่ได้รึไง หรือว่านี่คือสายอาชีพในตำนาน]
[พี่ข้างบนอย่าเพิ่งมาอวดดีไปหน่อยเลย ของผมนี่วันละหนึ่งห่อทิชชู่คืออะไรวะเนี่ย เอ้อ พวกพี่ วันนี้พวกคุณถ่ายหรือยัง มาแลกกัน]
.........
ในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ตรงตีนเขาแห่งหนึ่ง ฟ่านเทียนจื้อมองตัวอักษรที่แสดงบนจอแสงตรงหน้า สายตาค่อย ๆ เลื่อนลอย: วันละผ้าอนามัยหนึ่งห่อ
เมีย...วันสิ้นโลก...ก็รอบคอบดีนะ
.........
ในกระท่อมไม้เล็ก ๆ ริมลำธารบนภูเขา หนิงเสียมองอุปกรณ์สูงประมาณหนึ่งเมตรตรงหน้า พึมพำ "เครื่องทำน้ำแข็งขนาดเล็ก สามารถเปลี่ยนน้ำเป็นน้ำแข็งในอัตราสิบต่อหนึ่ง"
...........
ขณะที่ชาวดาวเคราะห์สีน้ำเงินที่ร่าเริงกำลังตะโกนเรียกพ่อหาแม่ ตื่นเต้นสำรวจโลกใหม่นี้ เสียงทุ้มของชายวัยกลางคนก็ดังออกจากลูกแก้วของทุกคนพร้อมกัน:
[การเอาชีวิตรอดในวันสิ้นโลกเริ่มต้นอย่างเป็นทางการแล้ว อีกสามวัน หายนะระลอกแรกจะมาเยือน]
[หายนะ——สิบตะวันกลางนภา!]
[กฎสวรรค์ปั่นป่วน ดวงอาทิตย์สิบดวงปรากฏบนท้องฟ้าพร้อมกัน พิภพจะแห้งแล้งสุดลูกหูลูกตา กระท่อมไม้คือที่พักพิงเพียงหนึ่งเดียวของเจ้า จงพยายามเพิ่มเลเวลของมัน ระดับกระท่อมไม้ยิ่งสูง ความสามารถต้านทานอุณหภูมิสูงก็ยิ่งแข็งแกร่ง ข้อควรระวัง: อีกสามวัน โลกนี้จะไม่มีกลางคืนอีกต่อไป!]