ในจังหวะนั้นเอง ข้อมูลก็ปรากฏขึ้นในสายตาของหลิวตี้
[เยี่ยนไคไค, เยี่ยนซินซิน;
ลูกสาวคนที่ 4 และ 5 ของเยี่ยนหงซิ่น ประธานกลุ่มบริษัทอิงจื้อ;
เพศหญิง, อายุ 23 ปี, ฝาแฝด;
ส่วนสูง: 165/164 สัดส่วน: 90/50/93 รูปร่าง: ยอดเยี่ยม;
เยี่ยนไคไค: จบจากวิทยาลัยตำรวจนครหลวง เป็นนักสืบเอกชนที่ไม่ค่อยมีชื่อเสียง
เยี่ยนซินซิน: กำลังศึกษาปริญญาโทที่วิทยาลัยดนตรีไห่ซื่อ เป็นสตรีมเมอร์ยอดนิยมบนอินเทอร์เน็ต ชื่อในโลกออนไลน์คือ ‘เบบี๋ซินซินจ๊ะ!’
ทั้งคู่มีนิสัยเหมือนกัน: ร่าเริง สดใส เจ้าเล่ห์ซุกซน;
งานอดิเรกร่วมกัน: ตามดารา เล่นเกม; ]
หลิวตี้ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย “เนตรมาร ต่อไปเลิกแจ้งสัดส่วนสาว ๆ ได้ไหม?”
เนตรมารถาม “นายไม่อยากรู้ข้อมูลพวกนี้เหรอ?”
“แต่ฉันไปค้นมาแล้ว นี่เป็นคำถามที่ผู้ชายอยากรู้มากที่สุดอันดับสาม!”
“อันดับสองคือผู้ชายอยากรู้ว่าผู้หญิงใส่กางเกงในสีอะไร...”
“เนตรมาร!”
“ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากรู้สัดส่วนหรอกนะ แต่ฉันมองออกอยู่แล้ว!”
เอวของสาวสองคนนั้นช่างคอดจริง ๆ...
ขายาวจริง ๆ...
หลิวตี้สูดจมูก ก่อนจะเอ่ยกับสาวสวยทั้งสองอย่างช้า ๆ ว่า “สาวสวยขนาดนี้...ทำไมถึงมีพร้อมกันสองคนล่ะ?”
เนตรมารว่า “หลิวตี้ เทคนิคการสนทนาที่เพิ่งเรียนรู้มาเสื่อมสลายไปหมดแล้วหรือไง? พูดอะไรของนายเนี่ย!”
“พระเจ้า!”
“พี่ชายพูดเก่งจังเลยค่ะ”
แก้มของสาวสวยทั้งสองแดงก่ำขึ้นทันที หัวใจเต้นรัวราวกับลูกกวาง
เนตรมาร: “???”
หลิวตี้เบ้ปาก “แกไม่เข้าใจอารมณ์ของมนุษย์หรอก”
เยี่ยนชิงเหวินโบกมือเรียกจากด้านข้าง “หลิวตี้ พวกคุณมานี่สิ ฉันจะแนะนำให้รู้จัก!”
“นี่พี่สาวคนโตของฉัน เยี่ยนอี้เหวิน!”
“สวัสดี หลิวตี้!”
เยี่ยนอี้เหวิน พี่สาวคนโต ยิ้มพลางพยักหน้า ท่าทางอ่อนโยนอย่างยิ่ง
จากข้อมูลที่เนตรมารให้มา เยี่ยนอี้เหวิน พี่สาวคนโตวัย 35 ปี เป็นแม่บ้านเต็มเวลา ทุ่มเทให้กับครอบครัว อ่อนโยนและใจดี!
ข้อมูลสังคมออนไลน์ของเธอเต็มไปด้วยเรื่องราวชีวิตในบ้าน
ยามว่างยังไปเป็นอาสาสมัครที่สถานสงเคราะห์เด็กอีกด้วย!
“นี่พี่เขยคนโตของฉัน โอวหยางเฟิงอวี้!”
เยี่ยนชิงเหวินชี้ไปยังชายหนุ่มรูปงามที่สวมแว่นกรอบทอง
“ฮ่า ๆ เสี่ยวหลิว ในนามของตระกูลเยี่ยน ขอต้อนรับนะ!”
ชายคนนั้นหัวเราะ เดินเข้ามากอดหลิวตี้แน่น ๆ แล้วจับมือเขาอย่างกระชับ
เสียงของเนตรมารดังขึ้น “หลิวตี้ ทันทีที่พี่เขยคนโตเห็นนาย อัตราการเต้นของหัวใจก็เพิ่มขึ้นกะทันหัน ความดันโลหิตสูงขึ้น น่าจะเป็นเพราะการหลั่งอะดรีนาลีนเพิ่มขึ้นจนเกิดปฏิกิริยา ‘ตอบสนองต่อความเครียด’!”
“หมายความว่ายังไง?!”
เนตรมารตอบ “เขาเห็นนายแล้วโกรธนิดหน่อย!”
หลิวตี้ขมวดคิ้ว “แกรู้ได้ยังไง?”
“ฮิ ๆ เขาสวมนาฬิกาอัจฉริยะที่ตรวจวัดอัตราการเต้นของหัวใจได้ ฉันแฮ็กเข้าไปตั้งแต่ 60 วินาทีก่อนแล้ว!”
“แปลกแฮะ ฉันเพิ่งเจอเขาครั้งแรก เขาจะโกรธฉันทำไม?”
“เขาคงมองนายเป็นศัตรู!”
[โอวหยางเฟิงอวี้
ชาย, อายุ 38 ปี;
สามีโดยชอบด้วยกฎหมายของเยี่ยนอี้เหวิน บุตรสาวคนโตตระกูลเยี่ยน;
จบการศึกษาจากต่างประเทศ ปริญญาเอกด้านการเงิน;
อดีตนักกีฬายิงธนู;
ปัจจุบันดำรงตำแหน่งผู้จัดการใหญ่ฝ่ายการตลาดของกลุ่มบริษัทอิงจื้อ;
มีบัญชีวีแชตลับหลายบัญชี บัญชีหนึ่งใช้ติดต่อกับชู้รัก ส่วนอีกหลายบัญชีใช้ระบายอารมณ์ด้านลบ!
สรุปคำบ่น: ตาแก่นั่นไม่ยุติธรรมกับฉัน! สักวันฉันจะต้องควบคุมทุกอย่างให้ได้!]
“จุ๊ ๆ พี่เขยคนโตรูปหล่อคนนี้หน้าไหว้หลังหลอกจริง ๆ!”
“พี่สาวคนโตสวยขนาดนั้น ยังเลี้ยงชู้ไว้อีกเหรอ?”
เนตรมารว่า “ในทะเบียนอุตสาหกรรมและการค้า มีบันทึกว่าแม้โอวหยางเฟิงอวี้จะเป็นลูกเขยของประธานบริษัท แต่ถือหุ้นในกลุ่มบริษัทอิงจื้อเพียง 0.13% เท่านั้น!”
“คาดว่าเขาอยากได้หุ้นจากตระกูลเยี่ยนเพิ่ม เลยมองนายเป็นคู่แข่ง!”
คู่แข่ง?
การแย่งชิงหุ้นของพวกเขาเกี่ยวอะไรกับฉันด้วย?
พี่เขยคนนี้ประสาทหรือไง เจอใครก็หาเรื่องหมด?
“ฮ่า ๆ น้องหลิว ต่อไปเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว”
“ต่อไปถ้ามีปัญหาอะไรก็มาบอกฉันได้!”
พี่เขยคนโตหัวเราะอย่างเปิดเผย
เนตรมารว่า “เขากำลังโกหก ปฏิกิริยาตอบสนองต่อความเครียดของเขายังไม่หายไปเลย! เขายังโกรธอยู่มาก!”
หลิวตี้รีบโบกมือ “คุณยกย่องกันเกินไปแล้ว พวกเราไม่ใช่ครอบครัวเดียวกันสักหน่อย!”
เยี่ยนชิงเหวินพูดแทรกขึ้น “ตระกูลเยี่ยนมีพี่น้องผู้หญิงทั้งหมด 5 คน พี่สาวคนที่สองอยู่ต่างประเทศตลอด แต่คุณน่าจะเคยได้ยินชื่อเธอ—เยี่ยนซือเหวิน”
เยี่ยนซือเหวิน?
ดาราระดับนานาชาติคนนั้นน่ะหรือ?
เทพธิดาในใจคนทั้งประเทศ?
ที่แท้เธอก็มาจากตระกูลร่ำรวย!
เป็นลูกสาวคนที่สองของตระกูลเยี่ยนนี่เอง!
ใบหน้าของเยี่ยนซือเหวินยังติดอยู่ในความทรงจำของหลิวตี้ เป็นหญิงงามล้ำเลิศอย่างแท้จริง!
หลิวตี้พยักหน้ารัว ๆ แล้วยิ้มตอบ “เยี่ยนซือเหวินเป็นเทพธิดาในฝันของผมเลย!”
เยี่ยนชิงเหวินขมวดคิ้วน้อย ๆ ก่อนแนะนำต่อ “สองคนนี้คือน้องสาวคนที่ 4 และ 5 ของฉัน เยี่ยนไคไคกับเยี่ยนซินซิน!”
หลิวตี้พยักหน้า “สวัสดีครับ!”
สาวสวยขายาวทั้งสองบิดตัวเขินอาย “พี่ชายเรียกพวกเราว่าไคไคกับซินซินก็พอค่ะ!”
“ฮ่า ๆ!”
เสียงหัวเราะเปิดเผยของพี่เขยคนโตดังขึ้น “เมื่อกี้ใครกันที่บ่นว่าต้องรออยู่กลางแดดนานเกินไป?”
“พูดเหลวไหล หนูไม่ได้บ่นสักหน่อย!”
สาวสวยทั้งสองที่แก้มแดงระเรื่อนึกอะไรขึ้นได้ จึงขมวดคิ้วทันที
“อ้อ ใช่! หลิวตี้ ต่อให้คุณหล่อแค่ไหน ก็อย่าหวังจะมาเอาเปรียบครอบครัวฉัน!”
หลิวตี้งุนงงสุดขีด!
ฉันไปเอาเปรียบพวกเธอตรงไหนกัน?
แต่จะว่าไปแล้ว
ลูกสาวทั้ง 5 คนของตระกูลเยี่ยนล้วนเป็นเทพธิดาทั้งนั้น!
แถมชื่อยังแปลกไม่เหมือนใคร!
เยี่ยนอี้เหวิน...
เยี่ยนซือเหวิน...
เยี่ยนชิงเหวิน...
คำว่า ‘เหวิน’ นี่ต้องหมายถึงใครสักคนแน่!
ส่วนใหญ่คงเป็นผู้หญิง!
ผู้หญิงที่นายท่านเยี่ยนเฝ้าคิดถึงอย่างยิ่ง!
แต่...
แล้วเยี่ยนไคไคกับเยี่ยนซินซินล่ะ เป็นมายังไง?
หรือว่านายท่านเยี่ยนคิดถึงจนทุกข์ใจเกินไป สุดท้ายเลยบอกตัวเองให้มีความสุขเข้าไว้?
เนตรมารเตือนอีกครั้ง “ฉันตรวจสอบแล้ว เยี่ยนหงซิ่น ประธานกลุ่มบริษัทอิงจื้อ ไม่เคยแต่งงานตลอดชีวิต!”
หลิวตี้อึ้ง “แล้วตระกูลเยี่ยนมีลูกสาว 5 คนได้ยังไง?”
“รับมาเลี้ยง”
หลิวตี้ชะงัก นายท่านเยี่ยนหงซิ่นยิ่งทำให้เขาอยากรู้อยากเห็นเข้าไปใหญ่!
“หลิวตี้ พวกเราเตรียมงานเลี้ยงมื้อกลางวันไว้แล้ว แต่คุณพ่อยังมาไม่ถึง วิวในคฤหาสน์สวยมาก ให้ชิงเหวินพาคุณเดินชมดีไหม?”
พี่สาวคนโตยกมือจัดปอยผมที่ถูกลมพัดยุ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา
ขณะที่หลิวตี้กำลังลังเล
“พี่เขย ไปสอนพวกเรายิงธนูเถอะ พวกเราไม่สนใจหลิวตี้หรอก!”
เยี่ยนไคไคกับเยี่ยนซินซินที่อยู่ด้านข้างคล้องแขนโอวหยางเฟิงอวี้ แล้วออดอ้อน
“พวกเธอสองคนเอาแต่เล่นทั้งวันเลยนะ!”
ทั้งสามเพิ่งก้าวไปได้สองก้าว โอวหยางเฟิงอวี้ก็หยุดกะทันหัน หันกลับมาถามหลิวตี้ว่า “น้องหลิว จะไปด้วยกันไหม?”
ตอนพูดถึงตรงนี้ พี่เขยคนโตแลบลิ้นออกมาโดยไม่รู้ตัว แล้วเลียมุมปากเบา ๆ
เนตรมารว่า “วิเคราะห์จิตวิทยาจากสีหน้าเล็กน้อย—นี่คือสัญชาตญาณของสัตว์ เขากำลังรอให้ลูกแกะเข้าปาก!”
ไม่รู้เพราะอะไร หลังจากฟังเนตรมารวิเคราะห์มาหลายต่อหลายอย่าง
จู่ ๆ หลิวตี้ก็รู้สึกว่าพี่เขยคนโตผู้รูปงามคนนี้เหมือนสุนัขจิ้งจอกดุร้ายที่สวมแว่นกรอบทอง!
ยิงธนูหรือ?
นั่นเป็นความถนัดของเขา!
นี่กำลังจะข่มขวัญฉันหรือไง?
“หลิวตี้ ไม่ต้องกลัว!”
“ลุยเลย จัดการให้จบ!”
หลิวตี้พูดไม่ออก “นี่แกไปเรียนคำพูดจากในอินเทอร์เน็ตมาใช่ไหม?”
“ใช่!”
หลิวตี้ยิ้มขื่น ก่อนจะพูดในใจว่า “เนตรมาร ก็แค่เกมเกมหนึ่ง ต่อให้ไม่มีแกอยู่ ฉันก็ไม่กลัวเขาหรอก!”
พูดจบ หลิวตี้ก็ก้าวเข้าไปหา “ไป ยิงธนูกัน!”