“คุณ...”
เยี่ยนชิงเหวินพลันรู้สึกประหม่าอย่างไม่มีสาเหตุ
ใบหน้านี้เป็นเขาจริง ๆ...
แต่เมื่อ 3 ปีก่อน เยี่ยนชิงเหวินเอาแต่หนีเอาชีวิตรอด จึงไม่ได้เห็นใบหน้าของหลิวตี้ชัดเจนนัก
“เนตรมาร เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
หลิวตี้สังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของอีกฝ่าย จึงถามในใจ
“ฮิ ๆ หน้าตาของคุณทำให้เธอตกตะลึงน่ะ!”
“แต่ไม่ต้องห่วงนะ ใบหน้าของคุณไม่ได้เปลี่ยนไป ฉันใช้กระแสไฟฟ้ากระตุ้นเพื่อปรับสัดส่วนให้ลงตัว ตอนนี้หน้าตาของคุณดูดีกว่ามนุษย์ถึง 90% แล้ว!”
“แล้วอีก 10% ที่เหลือล่ะ?”
“ก็ต้องอาศัยสิ่งที่มนุษย์เรียกว่าบุคลิกแล้วล่ะ!”
เอาเถอะ สุดยอดจริง ๆ!
“งั้นก็หมายความว่าฉันเป็นผู้มีพระคุณของคุณสินะ?”
หลิวตี้ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง ก่อนมองเยี่ยนชิงเหวินที่ใบหน้าแดงระเรื่อด้วยความสนใจ
เยี่ยนชิงเหวินส่ายหน้าเบา ๆ แล้วหันหลังให้ ไม่กล้าสบตาหลิวตี้อีก
“ขอโทษนะ ฉันตามหาคุณมาสามปีแล้ว วันนั้นไม่มีภาพจากกล้องวงจรปิดหลงเหลืออยู่ ฉันเลยต้องไล่ตรวจสอบไปทีละคน สถานะของฉันไม่ธรรมดา ถ้าสื่อรู้เรื่องของฉันก็คงเอาไปเขียนข่าวกันใหญ่ ฉันเลยทำได้แค่มาพบคุณด้วยวิธีนี้”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดต่อว่า “ไม่ต้องห่วง ฉันจะตอบแทนคุณ”
ติ๊ง...
เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้น “เริ่มการสร้างภาพบนจอประสาทตา!”
ทันใดนั้น หน้าต่างข้อมูลสีน้ำเงินก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศในมุมมองของหลิวตี้!
[เยี่ยนชิงเหวิน ชื่อจริงเยี่ยนชิงเหวิน;
หญิง อายุ 25 ปี สูง 170 เซนติเมตร หนัก 48 กิโลกรัม;
สัดส่วน 95-59-94 รูปร่างยอดเยี่ยม;
จบปริญญาเอกสองสาขา ทั้งวิศวกรรมเครื่องกลและแพทย์แผนตะวันตก จากมหาวิทยาลัยปินนีฟาโน;
บุตรสาวคนที่สามของเยี่ยนหงซิ่น ประธานกลุ่มบริษัทอิงจื้อ]
“ที่แท้ก็เป็นลูกสาวเศรษฐีนี่เอง!”
“เยี่ยนชิงเหวิน... เยี่ยนชิงเหวิน ใช้ชื่อปลอมด้วยเหรอ?”
หลิวตี้พึมพำพลางมองหน้าจอระบบ
“เนตรมาร คุณรู้เรื่องพวกนี้ได้ยังไง?”
“ฮิ ๆ เริ่มจากสแกนใบหน้า แล้วค้นหาข้อมูลของเธอบนอินเทอร์เน็ต จากนั้นก็สืบไปจนถึงบัญชีโซเชียลของเธอ”
“ฉันรวบรวมข้อมูลจากเวยซิ่น เวยป๋อ แล้วก็แหล่งอื่น ๆ”
“ดูจากโพสต์ในโซเชียลของเธอ เธอยังโสด แถมยังบริสุทธิ์ด้วย!”
โสด...
บริสุทธิ์...
“เดี๋ยวนะ เนตรมาร เรื่องที่เธอยังบริสุทธิ์ คุณก็รู้ได้ด้วยเหรอ?”
“รายงานตรวจสุขภาพออนไลน์ไง!”
“อยู่ในอัลบั้มส่วนตัวของเธอ!”
“งั้นเหรอ?”
หลิวตี้สนใจขึ้นมาทันที “ในอัลบั้มส่วนตัวของเธอยังมีอะไรอีก?”
“ให้ฉายภาพออกมาให้ดูไหม?”
“ช่างเถอะ!”
หลิวตี้ตัดความคิดนั้นทิ้ง แล้วมองขาเรียวยาวของเยี่ยนชิงเหวิน พลางพูดอย่างมีเลศนัยว่า “คุณคิดจะตอบแทนฉันยังไง?”
เยี่ยนชิงเหวินได้ยินน้ำเสียงแปลก ๆ ของหลิวตี้ คิ้วก็ขมวดเล็กน้อย
“ถึงคุณจะเคยช่วยชีวิตฉัน แต่อย่าคิดจะฉวยโอกาสเรียกร้องอะไรเกินเลย”
เยี่ยนชิงเหวินหันไปมองนอกหน้าต่าง แล้วพูดเสียงเย็นว่า “ฉันจะตอบแทนคุณด้วยวิธีอื่น อย่างเช่นเงิน!”
กริ๊ง ๆ...
โทรศัพท์ของเยี่ยนชิงเหวินดังขึ้นกะทันหัน เธอมองหน้าจอแวบหนึ่ง สีหน้าก็ระแวดระวังขึ้น
เมื่อรับสาย เสียงชราก็ดังมาจากปลายสาย “เจอตัวแล้วหรือยัง?”
“เจอแล้วค่ะ ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
“แบบนั้นไม่ได้ พาเขามาพบฉัน”
“แต่ว่า หนูเห็นเขาแล้ว...”
หลิวตี้มองแผ่นหลังด้านข้างอันงดงามของเยี่ยนชิงเหวิน แล้วเผยยิ้มขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ
หลิวตี้ไม่ได้ต้องการค่าตอบแทนอะไร
ในเมื่อหญิงสาวปลอดภัยดีแล้ว แค่นี้ก็พอให้เขาปลอบใจตัวเองได้ ไม่ได้หวังสิ่งอื่นอีก
1 นาทีต่อมา เยี่ยนชิงเหวินวางสาย สีหน้าไม่สบอารมณ์นัก “ตามฉันไปพบคนคนหนึ่ง”
หลิวตี้ขมวดคิ้วเล็กน้อย “พบใคร?”
“พ่อของฉัน”
มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ เยี่ยนหงซิ่นน่ะหรือ?
หลิวตี้ลูบคางเบา ๆ ดูท่าสายเมื่อครู่จะมาจากคุณเยี่ยนผู้เฒ่า ผู้ใช้ชีวิตอย่างเงียบ ๆ มาโดยตลอด
เรื่องนี้ชวนให้หลิวตี้สนใจขึ้นมาบ้างจริง ๆ
หลิวตี้พยักหน้าเบา ๆ ในเมื่อมหาเศรษฐีเชิญมา เขาก็ไม่ควรเสียมารยาท
เยี่ยนชิงเหวินไม่ได้รอให้หลิวตี้ตอบรับ เธอกดปุ่มเรียกคนขับให้ออกรถทันที
ขบวนรถหรูที่ดึงดูดสายตาผู้คนมากมายค่อย ๆ มุ่งหน้าออกไปยังชานเมือง
หลิวตี้หันไปมองทิวทัศน์นอกหน้าต่าง ก่อนยิ้มแล้วพูดว่า “ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ทำไมคุณถึงยังทำหน้าเย็นชาใส่ผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิตคุณด้วย?”
“ทุกคนที่พยายามเข้าหาฉันล้วนมีเจตนาไม่บริสุทธิ์”
หลิวตี้เบ้ปาก “ตั้งสามปี ฉันก็ไม่เคยไปตามหาคุณสักหน่อย”
“นั่นก็เพราะคุณไม่รู้สถานะของฉัน!”
“สถานะอะไร? ‘เหวินเหวินต้องพึ่งตัวเอง’ งั้นเหรอ?”
หลิวตี้หัวเราะเสียงเบา
‘เหวินเหวินต้องพึ่งตัวเอง’ เป็นชื่อบัญชีออนไลน์ของเยี่ยนชิงเหวิน จากข้อมูลของเนตรมารเห็นได้ชัดว่าเธอเป็นผู้หญิงที่ยึดมั่นในหลักการและอดทนอย่างยิ่ง ปกติก็เป็นเทพธิดาเย็นชาที่รักษาระยะห่างจากผู้คน
อีกทั้งยังขึ้นชื่อว่าเป็นคนบ้างานในกลุ่มบริษัทอิงจื้อ
“คุณ... คุณสืบเรื่องฉันจริง ๆ ด้วย!”
เยี่ยนชิงเหวินพูดอย่างโกรธเคือง “ยังจะบอกว่าไม่มีเจตนาอะไรอีกเหรอ? พอพบพ่อฉัน รับค่าตอบแทนแล้วก็รีบหายไปซะ อย่าคิดมาตอแยฉันอีก!”
“คุณคิดมากเกินไปแล้ว หรือว่าคุณเป็นโรคหวาดระแวงว่าคนอื่นจะทำร้าย?”
หลิวตี้พูดพลางหยิบบุหรี่ออกมาจากอกเสื้อ
เขาสังเกตเห็นด้วยว่าเมื่อเยี่ยนชิงเหวินได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายก็พลันแข็งทื่อ เธอหยิบปากกาลูกลื่นโลหะด้ามเดิมออกมาอีกครั้ง แล้วกดมันดังคลิก ๆ
“ห้ามสูบบุหรี่ในรถ!”
ตอนนี้เยี่ยนชิงเหวินเหมือนนกยูงที่กำลังโกรธ ดวงตาหงส์เรียวยาวจ้องหลิวตี้เขม็ง
“ไม่ให้สูบก็ไม่สูบ!”
หลิวตี้ยักไหล่ ประสานมือไว้หลังศีรษะ แล้วไม่สนใจเยี่ยนชิงเหวินอีก
เขาพยายามปะติดปะต่อเรื่องทั้งหมดให้กระจ่าง
จู่ ๆ ตาเทียมของเขาก็เริ่มทำงาน ทำให้มุมมองของเขาปรากฏข้อมูลคำนวณอันทรงพลังขึ้นมาหลากหลายชนิด
เด็กสาวนักเรียนที่เขาช่วยไว้เมื่อสามปีก่อน กลับเป็นลูกสาวของมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเมืองไห่ แถมยังมาหาเขาเพื่อมอบค่าตอบแทน?
และตอนนี้เขาก็กำลังเดินทางไปพบมหาเศรษฐีอันดับหนึ่ง?
เหมือนฝันไปเลยจริง ๆ!
“เนตรมาร สรุปแล้วคุณคืออะไรกันแน่? มาจากไหน?”
เมื่อนึกถึงดวงตาขวาของตัวเอง หลิวตี้ก็อดถามไม่ได้
“ฉันเป็นซูเปอร์คอมพิวเตอร์ในลำดับที่ 3 ของปัญญาประดิษฐ์ระดับอ่อน สติปัญญาของฉันในตอนนี้เทียบเท่าเด็กอายุ 8 ขวบ”
“ฉันเรียกใช้ความรู้ทั้งหมดบนอินเทอร์เน็ตได้ และมีขีดความสามารถในการคำนวณเลขทศนิยมระดับหนึ่งพันล้าน”
“ฉันยังปรับสภาพร่างกายของคุณผ่านการเชื่อมโยงกับระบบประสาทได้ด้วย!”
“ส่วนฉันมาจากไหนน่ะหรือ?”
“ฉันเองก็ไม่รู้ แต่ในโปรแกรมของฉันมีรหัสลงนามอยู่ชุดหนึ่ง — ตี้จิ่ว”