“ค่าเข้า 10 เหรียญดาวต่อคน”
ยามหน้าตลาดมืดเรียกเก็บค่าเข้าจากมนุษย์สัตว์ทุกคนที่ผ่านประตูตามอัตราที่กำหนด
เจ้าของร่างเดิมเคยมาที่นี่มาก่อน จึงรู้กฎดี ครั้นถึงคราวของนาง นางไม่ลังเล เปิดสมองกลของตนขึ้นมาจ่าย 10 เหรียญดาวทันที
หลังจ่ายเงิน ซูหลิงซีก็เดินเข้าสู่ตลาดมืดได้อย่างราบรื่น
นางไม่กล้าเดินเตร่ไปทั่ว อาศัยความทรงจำตรงไปยังหน้าร้านที่เคยซื้อยาสำหรับตัวผู้มาก่อน
กลางป่าลึก
“หัวหน้า ยังไม่มีใครเลย ตัวเมียน้อยหนีไปแล้วหรือ?”
ซีเวียร์ มนุษย์หมี มีสีหน้าร้อนใจยิ่ง
พวกเขารอคำตอบจากนางอยู่นาน แต่ก็ไม่ได้รับ จึงเริ่มค้นหาบริเวณรอบ ๆ
จนถึงตอนนี้ก็ยังหาไม่พบ เมื่อประกอบกับท่าทีเมื่อครู่ของนาง ทุกคนก็เดาเจตนาของนางได้อย่างรวดเร็ว
“นางจะหนีไปทำไม? ตัวเมียคนหนึ่งเดินเพ่นพ่านอยู่กลางป่ากลางเขา อันตรายเกินไปแล้ว อีกทั้งดูเหมือนนางจะใช้ยากลบกลิ่นอาย ทำให้ข้าไม่อาจอาศัยกลิ่นอายที่หลงเหลืออยู่ตามหาทิศทางที่นางจากไปได้เลย”
ลูคัสก้มหน้าคอตก ไม่เข้าใจว่าซูหลิงซีทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร
“ก็ถูกพวกมนุษย์สัตว์โง่ ๆ อย่างพวกเจ้าทำให้ตกใจน่ะสิ ไม่ดูเสียบ้างว่าตัวเองคู่ควรหรือไม่ แล้วยังกล้าสุ่มสี่สุ่มห้าไปเกี้ยวพานางอีก”
ยามนี้ลี่หลินโจวกลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย ยังมีอารมณ์เยาะเย้ยพวกเขาอีกสองสามคำ
โชคดีที่เขาคาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว เดาเจตนาของนางได้ตั้งแต่แรก จึงส่งร่างจิตของตนไปติดตามนาง
“เจ้าจิ้งจอกเจ้าเล่ห์ พูดจาเย็นชาอยู่ได้ พวกเราจะเกี้ยวพาหรือไม่เกี่ยวอะไรกับเจ้า? ถ้าไม่ใช่เพราะเมื่อครู่เจ้าเอ่ยถึงผู้ติดตาม ตัวเมียน้อยก็คงไม่ตกใจหนีไปหรอก”