ชั่วพริบตาก็ผ่านไปหนึ่งชั่วโมง
[คำใบ้: คุณเชี่ยวชาญทักษะแบดมินตันขั้นต้น ได้รับค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1...]
ได้ค่าคุณสมบัติเพิ่มอีก 0.1 เฉินสวินปิดการฝึกหนึ่งชั่วโมงนี้อย่างมีความสุข
ตอนนี้เขาเข้าใจแล้ว ตราบใดที่ไม่ยากเกินไป ใช้เวลาหนึ่งชั่วโมงก็เพียงพอที่จะเริ่มต้นได้
เมื่อร่างกายแข็งแรงขึ้น ต่อไปการเรียนรู้จะยิ่งเร็วขึ้น
นี่เป็นเรื่องกีฬา ที่ต้องใช้สมอง เขาไม่ถนัดนัก
พลังจิต ไม่รู้ว่าจะพัฒนาสมองได้ไหม
'เพิ่มพละกำลัง...'
พละกำลัง+0.1↑...
บางทีห้ากิโลเมตรฉันก็ลองได้นี่นา?
เฉินสวินรู้สึกว่าตัวเองเก่งอีกครั้ง
"แบดมินตันนี่ไฟรายจ่ายจังเลยนะ?"
"เล่นเล่นๆ ไม่เสียเงิน แต่ถ้าจะเลี้ยงเด็กเป็นนักกีฬานี่สิแพงมาก อย่างลูกแบดมินตันยี่ห้อเอเชียนดราก้อนที่ร้านขาย ชุดละแปดร้อย แถมมีแค่สิบลูก นี่เป็นของใช้สิ้นเปลือง ไม้แบดอย่างคาร์บอนนาโน กันกระแทก ที่พันด้าม บัตรวีไอพีสารพัด..."
"ดูเหมือนไม่มาก แต่รวมๆ แล้วเป็นค่าใช้จ่ายระยะยาวก็แพงอยู่นะ"
"ใช่สิ สมัยนี้เลี้ยงเด็กคนหนึ่งที่ไหนจะไม่เสียเงิน..."
คุยกับโค้ชอยู่สักพัก เฉินเนี่ยนซิวคืนไม้แบดมินตัน แล้วเดินมาเหงื่อท่วมตัว
"แบดมินตันสนุกไหม?"
"สนุก~"
"สนุกก็ดี ไว้พามาเล่นอีกนะ"
เฉินเนี่ยนซิวส่ายหน้า: "พี่เฉินสวิน กลับไปแล้วหนูขอเล่นคอมพิวเตอร์พี่ได้ไหม?"
"ได้สิ"
ออกจากโรงยิมมา เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น
จางเย่: "อีกเดี๋ยวเลิกงานแล้วๆ เลิกงานแล้ว ไปเล่นเกมกันเมื่อไหร่..."
เฉินสวิน: "เจ็ดโมงมาเลย"
จางเย่: "โอเค! รอนะ!"
...
พาเฉินเนี่ยนซิวไปกินหม้อไฟข้างนอก ก็เปิดประตูโลกใหม่ให้เด็กผู้หญิงคนนี้
นักเรียนมัธยมต้นปี 17 บอกว่าเคยไปเคเอฟซีแค่สองครั้งเอง
เฉินสวินจำได้ว่าลิ้นชักที่บ้านมีคูปองเคเอฟซีเต็มไปหมด ช่วงนี้เฉินเนี่ยนซิวจะได้กินแบบจุใจ
กลับถึงบ้าน ก็ไม่เช้าแล้ว
"จะไปไหน?"
"ไปออกกำลังกายหน่อย"
ส่งเฉินเนี่ยนซิวกลับบ้าน กล่าวทักทายพ่อแม่ แล้วเฉินสวินก็ลงจากห้องไปตรงๆ
ตอนนี้ พละกำลังของเขาคือ 5.5
เมื่อเทียบกับค่าเฉลี่ย การเพิ่มขึ้น 0.5 ถือว่าเพิ่มขึ้นมากทีเดียว
ไม่รู้ว่าห้ากิโลเมตรจะไหวไหม
นี่จะทำให้เขาประเมินได้ว่าร่างกายระดับ 5.5 อยู่ในระดับไหน
ที่ริมห้วยมีลู่วิ่งอยู่แล้ว วิ่งไปเรื่อยๆ...
ครั้งนี้ตอนที่เขาวิ่งครบสองกิโลเมตร กลับรู้สึกสบายๆ...
ตอนนี้ปอดยังไม่เริ่มร้อนผ่าวเลย
"ค่าคุณสมบัติอิสระนี่เทพจริงๆ นี่นา?"
เมื่อก่อนไม่มีการเปรียบเทียบ ตอนนี้พอเทียบกับก่อนหน้านี้ก็เห็นผลทันที
สามกิโลเมตร ขาเริ่มหนัก ปอดเริ่มร้อนผ่าวชัดเจน...
สี่กิโลเมตร ขาเริ่มเจ็บเล็กน้อย ปอดเจ็บจี๊ดๆ...
เฉินสวินเหงื่อโซมตัว ไหลอาบหน้าผาก ไม่มีหน้าม้าอันชั่วร้ายมาบดบัง ก็รู้สึกสดชื่นขึ้นเยอะ
ฮืดๆ...
เริ่มหอบ ปากคอแห้งผาก
ไม่กี่ร้อยเมตรสุดท้าย เฉินสวินรู้สึกเหมือนตัวเองจะตายแล้ว...
ขาเริ่มเป็นตะคริว ร่างกายไม่ประสานกัน...
[คำใบ้: คุณท้าทายตัวเองสำเร็จ ทำลายขีดจำกัดอีกครั้ง ได้รับค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1...]
เมื่อเสียงคำใบ้ดังจบ ฟังดูเป็นเพลงแห่งสวรรค์
"เพิ่มพละกำลัง..."
พละกำลัง+0.1↑...
เจ้าของร่าง: เฉินสวิน
ส่วนสูง: 178
พละกำลัง: 5.6
จิตใจ: 5
ทรัพย์สิน: 17.7w
ค่าคุณสมบัติอิสระ: 0
เสียงแหบห้าวดังขึ้น กระแสความเย็นจากบริเวณกระดูกสันหลังไหลไปทั่วแขนขา ขจัดกรดแลคติก ซ่อมแซมความเหนื่อยล้าทั่วร่างกาย
เฉินสวินเหมือนได้อาบน้ำแร่ ตัวเบาสบายไปหมด
"สุดยอด แค่สามวันเอง..."
เฉินสวินรู้สึกตะลึงในใจ
แค่สามวัน ทำให้เขาจากคนอ่อนแอที่วิ่งสองกิโลเมตรยังเหนื่อย กลายเป็นคนที่พยายามหน่อยก็วิ่งห้ากิโลเมตรได้
"ถ้าฉันฟาร์มไปเรื่อยๆ ร่างกายฉันจะแกร่งแค่ไหนกันนะ?"
ร่างแห้งหยวนโบราณ ดูเหมือนจะไม่ใช่ความฝันอีกต่อไป
"ต่อไปจะไม่ดูถูกตัวเองอีกแล้ว ต่อให้สิบกิโลเมตร ฉันก็จะโค่นให้ได้!"
ตั้งธงไว้แล้ว เฉินสวินถึงปิดโหมดเครื่องบินของโทรศัพท์
หน้าต่างแจ้งเตือนสายที่ไม่ได้รับนับไม่ถ้วนเด้งขึ้นมา
จางเย่: "คนอยู่ไหน?"
จางเย่: "สองทุ่มแล้ว พี่เอ๊ย..."
จางเย่: "ไอ้สุนัขนี่ ไม่มีความรับผิดชอบเรื่องเวลาเลย..."
จางเย่: "เฮ้ย! รีบๆ หน่อยสิ!"
เฉินสวิน: "อีกเดี๋ยวถึงบ้าน อาบน้ำแล้วไป"
จางเย่: "...ให้ตายเถอะ แกมาสายสองชั่วโมงเลยนะ?"
...
สองทุ่มครึ่ง ลงเกมอย่างเป็นทางการ
เฉินสวินเปิดแอปพลิเคชัน เห็นออเดอร์ไปเมืองหลวง ราคา 1300 หยวน แบบเหมาคนเดียว
เฉินสวินตัดสินใจทิ้งทันที
ไม่คุ้ม
ระยะทาง 1200 กิโลเมตร ได้แค่ 1300 หยวน
ไม่ต้องพูดถึงค่าทางด่วน รถน้ำมันยังต้องขับตั้ง 12 ชั่วโมงเต็มๆ แล้วรถไฟฟ้าล่ะ 20 ชั่วโมงจะถึงก็ถือว่าดีแล้ว อันนี้ยังเป็นกรณีขับเร็วและรถไม่ติด
แต่ยังไงก็ต้องรถติดแน่นอน
เส้นทางนั้นรถบรรทุกกึ่งพ่วงเยอะมาก ขับยากมาก
การขับรถทางไกลแบบนี้ทำให้เหนื่อยมาก ถ้าเป็นรถน้ำมันเขาจะคิดดู แต่รถไฟฟ้านี่ขับไม่ไหวจริงๆ เหนื่อยมาก เฉินสวินไม่เอา
ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องทำให้ตัวเองเหนื่อยขนาดนั้น
การเสียเวลาสามวัน เขาก็ไม่มีเวลาทำภารกิจอื่น ต้องฟาร์มค่าคุณสมบัติ
เงินสามารถจัดการผ่านบริษัทการเงินได้ เขาไม่จำเป็นต้องรับออเดอร์แบบนี้เป็นการเฉพาะ
ถ้าเป็นรถหรู เขาจะรับ
รถหรูจากหนานจิงไปเมืองหลวง อย่างน้อยก็เริ่มที่ 5000 หยวน
ระหว่างนั้น ก็มีออเดอร์ไปเซี่ยงไฮ้เด้งขึ้นมา
"โอ้โห..."
เขารีบกดเข้าไปทันที ไม่สนใจเวลา พรุ่งนี้เมื่อไหร่ก็ได้...
ปัดไปทางซ้าย รับออเดอร์ไปเซี่ยงไฮ้ได้พอดี
ถ้าช้าไปอีกวินาที อาจเป็นของคนอื่นแล้ว
"โชคดีนี่นา..."
ระยะทางขับรถสามชั่วโมงกว่าๆ 220 หยวน อีกฝ่ายยอมจ่ายค่าทางด่วน ผู้โดยสารสามคน มีสัมภาระ...
ออกเดินทางแปดโมงเช้าตรง จุดขึ้นรถใกล้ศูนย์กีฬาโอลิมปิกเขตเจี้ยนเย่
ออเดอร์แบบนี้ สำหรับตอนนี้ถือว่าดีมากแล้ว
เฉินสวินส่งข้อความไปหาเธอ: "สวัสดีครับ พรุ่งนี้จะไปรับตรงเวลานะครับ"
แตงโมชนน้ำมะพร้าว: "ได้เลยค่ะ รบกวนด้วยนะคะ"
เฉินสวินดูชื่อนี้ น้ำเสียงที่สื่อออกมาระหว่างบรรทัด เป็นผู้หญิงแน่นอน ชื่อคล้ายๆ แบบนี้มีเยอะ เช่น มะละกอชนน้ำมะพร้าว
ชื่อนี้แอบเซ็กซี่ดี
ตายตัวแน่นอน คนทั่วไปไม่กล้าตั้งชื่อทะลึ่งขนาดนี้
พรุ่งนี้เช้าต้องออกรถ เฉินสวินก็รีบนอนแต่หัวค่ำ
...
[ทำภารกิจท้าทายวิ่ง 8 กิโลเมตรสำเร็จ ได้รับค่าคุณสมบัติอิสระ 0.1...]
เช้าวันรุ่งขึ้น หลังจากรับภารกิจอัตโนมัติ เฉินสวินลุกขึ้นล้างหน้าแปรงฟันแล้วออกไป
เช็ดรถเล็กน้อย ซื้อซาลาเปาไส้ผักดองสองสามลูก น้ำเปล่าหนึ่งขวด ปัญหาอาหารเช้าก็จบลง
อิ่มประมาณสามส่วน
เจ็ดโมงสี่สิบ เขามาถึงหน้าประตูชุมชนกวานเจียงก่อนเวลายี่สิบนาที
โทรหาเธอ อีกฝ่ายบอกว่าจะลงมาเดี๋ยวนี้
วางสายไป เฉินสวินขมวดคิ้ว รู้สึกแปลกๆ พูดไม่ถูก
ไม่นานนัก ผู้หญิงร่างระหงสองสามคนก็ลากกระเป๋าเดินออกมา
เฉินสวินเพ่งมองแล้วก็ตะลึง
ผู้หญิงที่นำหน้าก็ตะลึงเช่นกัน ใบหน้าสวยของเธอแต่งแต้มบางๆ ผิวขาวเนียนดั่งหยก
ใส่ชุดเดรสสีฟ้าตัวหนึ่ง อึดอัดจนแทบกลั้นสองสิ่งข้างหน้าไว้ไม่อยู่
วิ่งอุน
ร่องลึกสีขาวราวหิมะ ดึงดูดสายตาอัตโนมัติ
"เฉิน...สวิน..."
"อุน...อุน..."
"อ๊ะ! เธอจริงๆ ด้วยเหรอ บังเอิญขนาดนี้เลย?"
วิ่งอุนยกแขนเรียวบางขึ้น เกล้าผมดำขลับ ดวงตาที่มองหมาก็ยังดูอบอุ่นมองเฉินสวินด้วยความประหลาดใจ
"หนานจิงเล็กจริงๆ นะ"
เฉินสวินพูดออกมาจากใจ
ในเมืองใหญ่ที่มีประชากรแปดล้านคนแบบนี้ รับรถโดยสารออนไลน์แล้วเจอคนรู้จักได้ยังไงกัน?
ไม่แปลกที่เขารู้สึกว่าเสียงนี้ฟังดูแปลกๆ เหมือนเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน
เวลาผ่านไปนาน เขาเองก็จำไม่ได้
ได้เจอเธออีกครั้ง เหมือนเพิ่งเจอกันเมื่อวาน
วิ่งอุนจากคณะศิลปกรรม เป็นคนดังของโรงเรียน หน้าตาดี หุ่นดี และเป็นเพื่อนร่วมห้องกับหลิวเมิ่งเหยา
เฉินสวินรู้ไม่มาก รู้แค่ว่าบ้านเธอฐานะดีมากด้วย
ไม่แปลกที่มีคนพูดว่า ก่อนจะตื่นเต้นกับสาวสวย ให้ลองดูเพื่อนสนิทของเธอก่อน...
บางที
อาจจะสวยกว่า
วิ่งอุน สวยกว่าหลิวเมิ่งเหยามาก
เธอเป็นแบบที่ผู้ชายธรรมดาๆ ไม่มีเงิน มองแวบเดียวก็รู้สึกต่ำต้อย ไม่กล้าเข้าไปทัก
ถึงเฉินสวินจะคิดว่าตัวเองเริ่มไม่สนใจความสวยแล้ว แต่พอเห็นเธอแล้วก็อดไม่ได้ที่จะวูบไหว
ผู้ชายอาจจะไม่เมา 3 มิติ แต่เมา 36 ดีแน่นอน...
แตงโมชนน้ำมะพร้าว
สมชื่อจริงๆ!!!
"พวกเธอรู้จักกันเหรอ?"
สาวอีกสองคนสงสัย
วิ่งอุน: "แฟนเก่าของเพื่อนสนิทฉันไง"
วิ่งอุนเปิดประตูนั่งที่เบาะหน้าแล้ว มองเฉินสวินอย่างสนใจ ดวงตาแฝงความเจ้าเล่ห์: "ช่วงนี้มีแฟนหรือยัง?"
เปิดโปงสิ่งที่ไม่อยากให้พูด?
เธอช่างคุยเก่งจริงๆ