"คุณรักษาอาการทางจิตได้จริงหรือ?"
ตอนที่ผมกำลังคิดอยู่ว่าทำไมประธานหลี่ถึงโทรหาผมนั้น ประธานหลี่ก็เข้าเรื่องทันที
"ตำรับยาสี่ทิศประจำตระกูลข้า ใช้รักษาโรคทางจิตประสาทโดยเฉพาะ!" ผมกล่าว
ในโทรศัพท์เงียบไปครู่หนึ่งอย่างอึดอัด
ครู่ต่อมา เสียงของประธานหลี่ก็ดังมา "ลูกสาวผมมีปัญหาทางจิตเล็กน้อย..."
"หนึ่งพันสอง ผมคิดค่ายาออกครั้งละหนึ่งพันสอง!"
ผมขัดประธานหลี่ขึ้น
เจตนาของผมง่ายนิดเดียว หนึ่งพันสองซื้อความเสียหายไม่ได้ ซื้อการโดนหลอกก็ไม่ได้
ไม่ว่าผมจะรักษาหายหรือไม่ ท่านประธานใหญ่เบอร์นี้ จะยี่หระกับเงินพันสองหรือ?
ประธานหลี่ก็เป็นคนมีประสบการณ์ เข้าใจทันที รีบบอกว่า "ร้านคุณอยู่ที่ไหน ผมจะส่งรถไปรับ!"
หนึ่งชั่วโมงต่อมา ภายในบ้านเดี่ยวหลังหนึ่งในหมู่บ้านคังเฉิงฮวาหยวน ผมขมวดคิ้วมองเด็กสาวที่หดตัวอยู่มุมห้อง กอดเข่า ราวกับสัตว์น้อยที่ตื่นตระหนก ตะโกนร้องว่าไปให้พ้น แล้วค่อย ๆ เอื้อมมือไปในถุงผ้าที่ติดตัวมาหยิบถาดทองแดงขนาดเท่าฝ่ามือออกมา
วางถาดทองแดงลงบนโต๊ะแล้ว ผมหยิบกล่องใส่ผงเครื่องหอมเล็ก ๆ สองกล่องออกมา ตักผงจากกล่องหนึ่งปาดให้ทั่วถาดทองแดงอย่างสม่ำเสมอ แล้วตักผงอีกกล่องมากองเป็นรูปเจดีย์ จากนั้นจุดไฟ
"นี่คือ..."
ประธานหลี่มองมาด้วยแววตาเป็นเชิงถาม
"ธูปสงบจิต!"
ผมยักคางไปทางเด็กสาวข้างใน บอกว่า "สภาพเธอตอนนี้ ฝังเข็มไม่ได้ รอให้เธอหลับก่อนค่อยว่ากัน!"
"ดี ๆ!"
ประธานหลี่รีบพยักหน้า
"ไปกันเถอะ เราออกไปคุยข้างนอก!"
หลังจุดธูปสงบจิตแล้ว ผมมองเด็กสาวแล้วกล่าว
ออกจากห้องมา พวกเราไม่ได้ลงไปชั้นล่าง เฝ้าอยู่แค่หน้าประตูห้อง
"ประธานหลี่ หลี่หลีกลายเป็นแบบนี้ได้ยังไงครับ ผมต้องวินิจฉัยก่อนฝังเข็ม!"
ออกมาแล้ว ผมถามตรง ๆ
ประธานหลี่เงียบไปนานแล้วบอกว่า "เสี่ยวหลีถูกคู่แข่งผมจับตัวไป ขังไว้ในกรงทรมานอยู่ครึ่งเดือน กลับมาก็เป็นแบบนี้ ผมหาหมอมาเยอะแล้ว แต่ก็ไม่มีวิธีดี ๆ เลย"
พูดถึงตรงนี้ ประธานหลี่หยุดไปนิด แล้วเงยหน้ามองผม "อาจารย์เฟิง คุณมั่นใจว่าจะรักษาเสี่ยวหลีได้ไหม?"
"อาการของเสี่ยวหลีแบบนี้จัดเป็นประเภทตกใจเสียขวัญ ลมพิษเข้าร่าง จนทำให้คุ้มคลั่งเก็บตัว ต้องใช้วิธีสงบจิตขั้นรุนแรง ลงเข็มสิบสามกระบวนท่าที่เส้นลมปราณตู!"
ผมกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
"อาจารย์เฟิง ท่านลงเข็มได้ตามสบายเลยครับ ขอแค่รักษาเสี่ยวหลีได้ ผมให้ความร่วมมือเต็มที่!" ประธานหลี่บอก
"อืม!"
ผมพยักหน้า ไม่ได้พูดอะไรอีก
จนถึงตอนนี้ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าประธานหลี่คนนี้ทำธุรกิจอะไร แต่มาจากเหอตง แถมฝ่ายตรงข้ามยังใช้วิธีโหดร้ายทารุณถึงขนาดนี้ ส่วนใหญ่คงเกี่ยวกับถ่านหิน
ยี่สิบนาทีต่อมา ผมแง้มประตูห้องเบา ๆ หลี่หลีหดตัวอยู่ที่มุมกำแพงหลับไปแล้ว
ประธานหลี่อุ้มเธอขึ้นเตียง จัดเส้นผมที่ยุ่งเหยิง เผยให้เห็นใบหน้าเล็ก ๆ ซีดเซียวตอบ
ตอนนี้เธอช่างไม่เหมือนกับความอิ่มเอิบสง่างามในภายหลังเลยสักนิด ใบหน้านั้นผอมจนเกือบจะเสียรูปทรง
ผมจับชีพจรให้หลี่หลีก่อน การวินิจฉัยของผมเมื่อครู่ไม่ผิดเลย เป็นอาการตกใจเสียขวัญ ลมพิษเข้าร่างจริง ๆ
จับชีพจรเสร็จ ผมให้ประธานหลี่พลิกตัวหลี่หลี หันหลังให้ผม แล้วลงเข็มตั้งแต่จุดไป่ฮุ่ย จุดเฟิงฝู่ จุดต้าจุย เรื่อยมาจนถึงจุดฉางเฉียง
ลงเข็มเสร็จ ผมถอนหายใจเฮือกหนึ่ง บอกประธานหลี่ว่า "ประธานหลี่ เสร็จแล้วครับ อีกครึ่งชั่วโมงค่อยถอนเข็ม!"
"เฮ้อ!"
มองหลี่หลีบนเตียง ประธานหลี่ถอนหายใจ แววตาฉายแววปวดใจ
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ถอนเข็มไล่จากจุดฉางเฉียง จุดเยาหยาง จุดหมิงเหมิน ขึ้นไปเรื่อย ๆ สุดท้ายดึงเข็มเงินที่จุดไป่ฮุ่ยออก การฝังเข็มครั้งแรกก็จบลง
เข็มสุดท้ายเพิ่งถูกดึงออก เปลือกตาของหลี่หลีก็กระตุกเล็กน้อย
"เสี่ยวหลี เสี่ยวหลี!"
เห็นหลี่หลีกำลังฟื้น ประธานหลี่เรียกเบา ๆ สองสามครั้ง
"ประธานหลี่ อย่าเรียกเลยครับ ให้นางพักผ่อนเถิด!" ผมกระซิบ
"อืม!"
ประธานหลี่พยักหน้า นั่งลงข้าง ๆ
ยี่สิบนาทีต่อมา หลี่หลีลืมตาขึ้น เมื่อเห็นผม แววตาเธอยังคงฉายความตื่นตระหนก แต่เมื่อเทียบกับตอนที่ผมมาใหม่ ๆ แล้วกรีดร้องด้วยความตกใจ ตอนนี้ดีขึ้นมากแล้ว
ประธานหลี่เห็นดังนั้น ก็ดีใจบอกผมว่า "อาจารย์เฟิง ได้ผลแล้วครับ ฝังเข็มได้ผล!"
สิบนาทีต่อมา หลังจากปลอบหลี่หลีให้สงบแล้ว ประธานหลีก็ออกมาส่งผม
ก่อนขึ้นรถ ประธานหลี่ยื่นซองแดงใหญ่ให้ผมซองหนึ่ง
กลับถึงบ้านแล้ว ผมเปิดดู ข้างในมีเงินหนึ่งหมื่นหยวน
ผมคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วโทรหาต้าเฉิง
"ต้าเฉิง ประธานหลี่คนนั้นมีที่มายังไง?"
พอสายติด ผมก็ถามตรง ๆ
ต้าเฉิงหัวเราะ แล้วบอกว่า "พี่เฟิง ผมพูดชื่อเขาพี่อาจไม่รู้จัก แต่หลานชายเขา พี่ต้องเคยได้ยินแน่!"
"หลานชายเขาเป็นใคร?" ผมถาม
หลี่เป่า คนที่อายุยี่สิบสามก็รับช่วงกิจการครอบครัว ปีก่อนติดรายชื่อฟอบส์ ถูกยกเป็นเจ้าสัวอันดับหนึ่งของเหอตงไง! ต้าเฉิงพูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาเล็กน้อย
"ก็คนที่พ่อถูกยิงตายนั่นใช่ไหม?" ผมว่า
เทียบกับการรับช่วงต่อกิจการตอนอายุยี่สิบกว่าแล้ว เรื่องพ่อเขาถูกยิงตายตอนนั้นดังระเบิดระเบ้อ สื่อต่างๆ แข่งกันรายงานข่าว
"ใช่แล้ว คนนั้นแหละ!"
ต้าเฉิงตอบ
"พี่เฟิง เมื่อวานผมไปดูแลงานเลี้ยงระหว่างประธานหยางกับประธานหลี่มา ได้ยินข่าวมาว่า ประธานหลี่กับหลานชายความสัมพันธ์แย่มาก!"
เสียงต้าเฉิงพลันเบาลง
"แย่มาก? แย่ยังไงเหรอ?" ผมใจเต้นถาม
"ถึงขั้นอยากจะฆ่ากันให้ตายไปข้าง!" ต้าเฉิงว่า
"จริงหรือเปล่า?"
ในสมองผมพลันนึกถึงใบหน้าเล็ก ๆ น่าสงสารของหลี่หลีขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย
"จริงนะ ผมจะหลอกพี่ทำไม ประธานหลี่มานครหลวงครั้งนี้ก็เพื่อหาเส้นสายจัดการหลานชายนั่นแหละ ศึกแย่งชิงในตระกูลใหญ่ไงพี่เฟิง!"
น้ำเสียงต้าเฉิงเบาลงอีกนิด แต่ความตื่นเต้นในนั้น แม้แต่คนโง่ยังฟังออก
"พอแล้ว พี่เฟิง ผมไม่คุยด้วยแล้วนะ พอดีมีงานเข้ามานิดหน่อย!"
ทิ้งประโยคไว้แล้ว ต้าเฉิงก็วางสายไป
ผมขมวดคิ้ว จ้องโทรศัพท์อยู่นาน นึกถึงแววตาซับซ้อนของประธานหลี่ในวันนี้ตอนพูดถึงเรื่องหลี่หลีถูกลักพาตัว
หลี่หลีคงไม่ใช่ถูกพี่ชายตนเองจ้างคนมาลักพาตัวหรอกนะ?
ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง มันเป็นความแค้นอะไรกันแน่ ถึงทำให้หลี่เป่าถึงกับลงมือโหดร้ายกับลูกพี่ลูกน้องของตนเอง
อาทิตย์ต่อมา ผมฝังเข็มให้หลี่หลีทุกวัน วันละสองครั้ง เช้าหนึ่ง บ่ายหนึ่ง
อาการของหลี่หลีดีขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อเห็นผมก็ไม่ตื่นตระหนกเหมือนครั้งแรก ๆ แล้ว
มีก็แต่ข้อเดียวที่ยังไม่ดีขึ้น เธอยังไม่ยอมปริปาก คนทั้งคนอยู่ในสภาพกึ่งปิดกั้นตนเอง
บ่ายวันนี้เอง เพิ่งถูกประธานหลี่ส่งกลับมา โทรศัพท์ของประธานหยางก็โทรเข้า
"พี่เฟิง คืนนั้นเราคุยกันยังไม่จุใจเลย บอกว่าจะเป็นเจ้าภาพเลี้ยงข้าวพี่ แต่ช่วงนี้ยุ่งตลอดไม่มีเวลา วันนี้ว่างพอดี ออกมาสังสรรค์กันหน่อยไหม?"
พอสายติด ประธานหยางก็พูดขึ้นตรง ๆ
"ได้สิครับ!"
ผมใคร่ครวญดูแล้ว โอกาสนี้หายาก จึงรับปากทันที
"จริงสิ ประธานฉือจากเว็บคองเมยก็มาด้วยนะ เขาบอกว่าจะขอบคุณพี่ต่อหน้า แล้วก็จะให้สมาชิกเว็บเขาด้วย!"
พูดถึงตรงนี้ ประธานหยางหยุดไปนิด แล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่ผู้ชายทุกคนเข้าใจว่า "ระดับเดียวกับผมเลยนะ ไม่ใช่แค่ดูรูปได้ ดูวิดีโอก็ได้ด้วย!"
"เอาล่ะ ไม่พูดแล้ว เดี๋ยวผมให้เสี่ยวเฉิงไปรับพี่นะ!"
คุยต่ออีกสองสามประโยค ประธานหยางก็วางสายไป