เลี้ยงกุมารทอง เชิญจิ้งจอกเซียน เปลี่ยนชื่อเสริมดวง กราบอาจารย์กำหนดอนาคต
วงการบันเทิงเดิมเป็นสนามแห่งชื่อเสียงที่เต็มไปด้วยหนุ่มหล่อสาวสวย แต่เมื่อลอกเปลือกนอกที่ฉาบฉวยออก ข้างในกลับเต็มไปด้วยความงมงาย
ทำไมถึงเป็นเช่นนั้น?
เพราะในวงการบันเทิงเชื่อกันว่า ดังน้อยอาศัยการผลักดัน ดังมากอาศัยโชคชะตา
ผมชื่อเฟิงสือซาน เป็นนายหน้าฮวงจุ้ย ลูกค้าหลักคือดาราในวงการบันเทิง
ตอนที่ผมเข้าวงการนี้ นายหน้าฮวงจุ้ยยังไม่เฟื่องฟูเหมือนตอนนี้ นายหน้าฮวงจุ้ยชื่อดังในปัจจุบันให้บริการด้านการปรึกษาเรื่องลี้ลับ ผสานทรัพยากร และจัดการวิกฤต ผ่านการดูฮวงจุ้ยและวางผังโชคชะตาเพื่อเสริมดวงให้กับดาราและทุน
ทุกวันนี้นายหน้าฮวงจุ้ยระดับแนวหน้าร่วมงานกับศิลปิน โดยคิดค่าตอบแทนเป็นเปอร์เซ็นต์จากรายได้ต่อปีของศิลปิน สัดส่วนทั่วไปอยู่ที่ 1.5% ของรายได้ต่อปี
มีนักแสดงหญิงรุ่น 95 คนหนึ่งจ่ายค่าธรรมเนียมนี้ปีละกว่า 6 ล้าน
บางโปรเจกต์ภาพยนตร์ แค่เลือกสถานที่เปิดกล้องก็เริ่มต้นที่ 2 ล้าน
เหตุผลที่ผมเข้าวงการนี้เรียบง่ายมาก พวกเขาให้เงินเยอะเกินไป
ผมเกิดในครอบครัวหมอเต๋า เชี่ยวชาญการรักษาหยิน
การรักษาหยินที่ว่านี้ ไม่ใช่การปราบผีกำจัดปีศาจ แต่เป็นการช่วยคนที่ทำงานในสายหยินปรับสมดุลร่างกาย
สายหยินคืออะไร?
ในวงการลี้ลับ มักเรียกงานอย่างงมศพ เดินปรโลก ทรงเจ้าเข้าทรง ซึ่งให้บริการด้านการสื่อวิญญาณและฮวงจุ้ยข้ามสายว่า สายหยิน
คนที่ทำงานในสายหยิน โดยมากสุขภาพไม่ค่อยดี และสิ่งที่ครอบครัวผมเชี่ยวชาญที่สุดคือการช่วยคนเหล่านี้ปรับสมดุลร่างกาย
ดังนั้น ผมจึงมีเส้นสายจำนวนมาก ซึ่งเป็นพื้นฐานในการเป็นนายหน้าฮวงจุ้ยของผม
งานแรกในวงการบันเทิงที่ผมรับ เป็นงานที่ต้าเฉิงแนะนำมา
ต้าเฉิงเป็นคนตงเป่ย บ้านเกิดเดียวกับผม
ตอนเด็กเขาเคยมารักษาที่คลินิกแพทย์แผนจีนของครอบครัวผม เพราะอายุไล่เลี่ยกัน เราจึงติดต่อกันตลอด
ต้าเฉิงติดต่อผมตอนตีหนึ่ง เขาบอกว่างานปาร์ตี้ของเจ้านายมีเรื่อง
ใครคือเจ้านายของต้าเฉิง?
เจ้านายของเขาคือประธานหยาง ผู้บุกเบิกอินเทอร์เน็ตรุ่นแรก
ตอนที่ประธานหยางดัง เจ้าพ่อเฟิงที่ภายหลังถูกเรียกว่าพ่อเฟิงยังต้องนั่งแถวสอง
หลังจากได้รับโทรศัพท์ ผมขับซานทาน่ามือสองตรงไปที่ตึกจิงหู
ตอนนั้นต้าเฉิงยังไม่ได้สร้างคอมเมดี้ไอ้โง่ที่ทำให้เขาดังทั่วอินเทอร์เน็ต และยังไม่มีฉายาพี่น้องโรงอาบน้ำ เขาเป็นแค่โปรดิวเซอร์และพิธีกรรายการหนึ่งของจิงหูวิดีโอ
เมื่อไปถึงตึกจิงหู ต้าเฉิงรอผมอยู่ที่ประตูใหญ่สักพักแล้ว
“เกิดอะไรขึ้น?”
หลังลงรถ ผมเดินตามต้าเฉิงเข้าไปพลางถาม
“กำลังสนุกกันเต็มที่ นางแบบคนหนึ่งโดนผีเข้า ดูเหมือนเพราะพระเครื่อง!”
ต้าเฉิงพาผมเดินเข้าไปพลางเล่าเหตุการณ์
เขาบอกว่าประธานหยางมักจัดปาร์ตี้ ส่วนเขาช่วยสร้างบรรยากาศ พูดง่าย ๆ ก็คือเด็กเสิร์ฟงาน
วันนี้เพื่อนของประธานหยางมา ท่านจึงเลือกนางแบบจากเว็บคองเมยมาจัดเลี้ยง
เว็บคองเมยคืออะไร?
ตามคำกล่าวของผู้ก่อตั้ง เว็บคองเมยเป็นแพลตฟอร์มเครือข่ายที่มุ่งเผยแพร่วัฒนธรรมและศิลปะ แต่ในความเป็นจริง นี่คือ ‘สวรรค์บนดิน’ เวอร์ชันออนไลน์
นักแสดงหญิงหลายคนเคยเป็นนางแบบในเว็บคองเมยมาก่อน ไม่ขอเอ่ยชื่อทีละคน ทุกคนไปค้นหาเองได้ ในเน็ตมีหมด
เพื่อนของประธานหยางเป็นเจ้าของกิจการจากเหอตง บอกว่าธรรมดาไม่สนุก ระยะนี้ที่พวกเขากำลังฮิตกันคือการต่อสู้ไร้กฎเกณฑ์
ประธานหยางเกิดความสนใจ จึงใช้เงินจองพื้นที่ชั่วคราว ตั้งเวที ให้นางแบบหกคนต่อสู้ไร้กฎเกณฑ์ ผู้ชนะเลิศรับเงินรางวัลสองแสน
ส่วนผู้แพ้ได้ค่ารักษาพยาบาล คนละห้าหมื่น ผลคือทุกคนตกลง
ระหว่างสู้ นางแบบชื่อเสี่ยวหร่านเสื้อผ้าถูกฉีก เครื่องประดับที่คาดเอวไว้ถูกดึงลงมาเหยียบกับพื้น
ตอนนั้นเสี่ยวหร่านร้องตลอดว่า นั่นพระเครื่อง อย่าเหยียบ อย่าเหยียบ
แต่ทุกคนมุ่งเงินสองแสน ไม่มีใครฟัง แล้วเรื่องก็เกิด
“พี่เฟิง ประธานหยางก็อยู่นะ อีกสักพักเข้าไป พวกเราช่วยคล้อยตามท่านหน่อยได้ไหม?”
เล่าเหตุการณ์พอสังเขปแล้ว ต้าเฉิงพูดขึ้น
“ประธานหยางของคุณไม่กลับไปเหรอ?” ผมแปลกใจเล็กน้อย
โดยปกติ พอเกิดเหตุแบบนี้ ผู้ใหญ่ข้างบนจะรีบกลับก่อน มอบเรื่องให้ลูกน้องจัดการพร้อมรับเคราะห์แทน ทำไมประธานหยางไม่กลับ?
“พี่เฟิง ตอนที่นางแบบมีอาการผิดปกติ ผมรีบบอกประธานหยางว่าเหมือนถูกผีเข้า ประธานหยางฟังแล้วไม่กลัว แต่กลับสนใจขึ้นมา ท่านบอกไม่เคยเห็น อยากศึกษาดู!”
ต้าเฉิงกล่าว
“ศึกษาดู?” ผมยิ่งแปลกใจ
ต้าเฉิงลังเลครู่หนึ่ง พูดว่า “พี่เฟิง ผมพูดอย่างนี้แล้วกัน ช่วงหลายปีมานี้ประธานหยางเสเพลทุกคืน อะไรที่ควรเห็นก็เห็นแล้ว อะไรที่ควรเล่นก็เล่นแล้ว เงินกับผู้หญิงแทบไม่กระตุ้นอารมณ์ของท่านอีกต่อไป!”
“อย่างนี้นี่เอง!”
ฟังเขาอธิบาย ผมก็เข้าใจ แท้จริงคือ การเสพสัมผัสเร้าอารมณ์มากไปจนเข้าสู่ภาวะชาชิน
พูดคุยกันมาถึงชั้นสูงสุด ต้าเฉิงประนมมือทำท่าขอร้องก่อนประตูลิฟต์จะเปิด
“วางใจเถอะ ประธานหยางคือว่าที่เจ้านาย ปมไม่โง่ขนาดนั้นหรอก!”
ผมพูดยิ้ม ๆ
ก้าวออกจากลิฟต์ ผมมองเห็นประธานหยางทันที
ประธานหยางไม่มีภาพลักษณ์ผู้บริหารเลย เขานั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น ทำท่าอยากรู้อยากเห็นมองไปยังผู้หญิงแต่งตัวน้อยชิ้นคนหนึ่งที่อยู่ห่างออกไปราวสี่เมตร
ผู้หญิงนอนหงาย ใช้มือและเท้ายันพื้น ดึงตัวโค้งแอ่นเป็นรูปคันศรกลับ ท่านี้ในโยคะเรียกว่าท่าวงล้อ
ที่พิกลคือ หน้าท้องและเอวของเธอยุบลงไปมาก คล้ายมีคนนั่งทับอยู่
สีหน้าเธอก็ผิดปกติ เธอไม่ใช่แบบตอนถูกผีเข้าแล้วไร้ความรู้สึก เธอแสดงความทรมานมาก แต่ปากเหมือนถูกอะไรปิดไว้ ทำให้พูดไม่ได้เลย
“ประธานหยาง ประธานหลี่ นี่คือเฟิงสือซาน อาจารย์เฟิงที่ผมพูดถึง!”
ระหว่างที่ผมกำลังสังเกตผู้หญิงอยู่ ต้าเฉิงทำท่าประจบ เดินอ้อมผู้หญิงมาแนะนำผม
“จัดการได้ไหม?”
ประธานหยางไม่พูดไร้สาระ มองผมสองตาก่อนยักคางไปทางผู้หญิง สายตาเต็มไปด้วยความไม่เชื่อถือ
“ลองดูก็ได้!”
ผมยิ้มกวน ๆ หยิบขวดกระเบื้องขนาดฝ่ามือออกมา เทหยดของเหลวใสหยดหนึ่งถูมือจนทั่ว แล้วหลับตาลูบเปลือกตาเบา ๆ สองที
ละมือออก มองผู้หญิงอีกครั้ง เห็นเอวและหน้าท้องเธอมี “คน” คนหนึ่งนั่งอยู่ท่ามกลางไอสีดำ
เมื่อนึกถึงที่ต้าเฉิงบอกก่อนหน้านี้ว่าเป็นพระเครื่อง “คน” นี้คงเป็นวิญญาณที่สิงอยู่ในองค์พระนั้น
เห็นดังนั้น ผมมั่นใจแล้ว
ประธานหยางเข้ามาใกล้ ถามด้วยความสนใจ “คุณทาอะไร?”
“น้ำตาทิพย์เปิดตาสวรรค์ ใช้เปิดตาที่สาม ทาแล้วจะมองเห็นสิ่งที่คนปกติมองไม่เห็น!” ผมบอก
น้ำตาทิพย์คืออะไร? แท้จริงแล้วคือน้ำตาวัวกับน้ำค้างที่เก็บตอนยามหลีในเทศกาลเชงเม้ง ผสมกันตามสัดส่วนจนกลายเป็นน้ำมนต์ชนิดหนึ่ง
“ลองไหม?”
อธิบายจบ ผมถามยิ้มเจ้าเล่ห์
“เห็นพวกนั้นได้จริงเหรอ?” ประธานหยางยิ่งสงสัย
“คุณลองดูก็รู้!” ผมตอบยิ้ม ๆ
“เอาหน่อย!”
ประธานหยางตาเป็นประกายด้วยความสนใจของใหม่ ไม่ลังเลเลยสักนิด พยักหน้าพร้อมถามคนข้างหลังว่า “เฒ่าหลี่ เอาด้วยไหม?”
“ผมไม่ล่ะ!”
ประธานหลี่ที่ถูกเรียกโบกมือ ทำท่าไม่ขอยุ่ง
ตอนนั้นผมยังไม่รู้เลยว่า ท่านประธานหลี่คนนี้เป็นอาแท้ ๆ ของคุณชายใหญ่หลี่ ผู้สืบทอดกิจการครอบครัวตั้งแต่อายุแค่ยี่สิบต้น ๆ ถูกจัดอันดับเป็นเศรษฐีอันดับหนึ่งแห่งเหอตง