[ซูจือเก่งอยู่นะ! สู้กับพี่หานได้สูสีเลย!]
[ท่าถือโล่ของเธอจริงจังมาก ฮ่าๆๆๆ!]
[พี่หานดูเหมือนไม่ได้ออกแรงเต็มที่? รู้สึกเหมือนกำลังสอนเชิงให้เลย?]
[บรรยากาศตรงนี้ช่างกลมเกลียว รู้สึกเหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องกำลังประลองฝีมือกัน!]
เสิ่นอี้หวยเห็นโล่ แม้แต่คิ้วก็ไม่ขยับ ยกมือโยนลูกโป่งน้ำที่หนักขึ้นอีกลูก ตรงไปยังจุดที่ดูไม่แข็งแรงนักบริเวณด้านข้างป้อม
กู้เหยียนขยับเท้า เอาโล่เฉียงบัง
"ป๊ะ!"
ละอองน้ำแตกกระจายบนหน้าโล่ น้ำกระเซ็นเป็นหยดเล็กน้อย เปลือกกำแพงป้อมร่วงทรายลงมาเล็กน้อย ไม่เป็นไร
เสิ่นอี้หวยไม่พูดพล่าม พลิกข้อมือ โยนลูกโป่งน้ำธรรมดาอีกลูกไปที่มุมกำแพงอีกด้านของป้อม
กู้เหยียนยกแขนขวา โล่ตามไป "ปัง!" กันไว้ได้ ทรายร่วงลงมาอีกเล็กน้อย
แลกกันไปมา ลูกโป่งน้ำ "ปัง ๆ เปาะ ๆ" ทุบลงบนโล่ น้ำแตกกระจาย
กู้เหยียนตั้งรับอย่างมั่นคง แทบไม่ขยับเท้า
ซูจือรับมือหานจิ้งเสวี่ย พลางเหลือบไปมองข้าง ๆ
ลูกของเสิ่นอี้หวยขว้างมาแสบ ๆ แต่โล่ของกู้เหยียนเหมือนมีตา มักจะบังจุดสำคัญได้เสมอ
การโจมตีของหานจิ้งเสวี่ยมาเร็วและแม่นยำ ลูกโป่งน้ำธรรมดาลูกหนึ่ง "วึ่บ" พุ่งตรงไปที่กำแพงส่วนที่เธอป้องกันอยู่
ซูจือขยับเท้าอย่างคล่องแคล่ว เอาโล่ไปข้างหน้า——
"ป๊ะ!"
ละอองน้ำแตกบนหน้าโล่ น้ำกระเซ็นโดนมือเธอสองสามหยด
เปลือกกำแพงก็แค่ทรายร่วงนิดหน่อย ไม่เป็นไร
หานจิ้งเสวี่ยสะบัดข้อมือ ลูกโป่งน้ำสองลูกเข้ามาแบบต่อเนื่อง
ซูจือรีบหมุนตัว ใช้โล่ปัดปัง ๆ ไปมา