กู้เหยียนส่งรูปอาหารกลางวันมาจริง ๆ เพียงแต่มีสองรูป
สายตาของเธอเผลอไปจับที่รูปบนอย่างไม่รู้ตัว
รูปกล้ามท้องของกู้เหยียน
!!!
ซูจือมือสั่น เกือบทำโทรศัพท์มือถือหลุดมือ
"ค-ค-คุณจะรายงานตัวก็รายงานไปสิ จะถ่ายรูปแบบนี้ส่งมาให้ฉันทำไม!"
กู้เหยียนอีกฝั่งของหน้าจอเอ่ยอย่างไม่รีบร้อน "ที่รัก ลองเลื่อนขึ้นไปดูอีกหน่อยสิ?"
ซูจือทำตาม เลื่อนขึ้นไป แล้วก็เห็นข้อความที่ตัวเองส่งไปก่อนนอนเมื่อคืน
"แฟนสาวของคุณแบตหมด ปิดเครื่องอัตโนมัติแล้ว กรุณาอย่ารบกวน หากต้องการปลุก ให้ส่งรูปกล้ามท้องมาหนึ่งรูปเพื่อยื่นคำขอรีสตาร์ทในวันพรุ่งนี้ ฝันดี~"
ซูจือ: "..."
เธอมองข้อความนั้นนิ่งอยู่นานสามวินาที สมองว่างเปล่าไปหมด
นี่มันเธอส่งจริง ๆ เหรอ???
ตอนนั้นเธอง่วงขนาดไหนถึงทำอะไรแบบนี้ออกมาได้...
กู้เหยียนมองสีหน้าของเธอที่เริ่มแข็งทื่อทีละน้อยผ่านหน้าจอ มุมปากโค้งขึ้นเรื่อย ๆ
"เป็นยังไงบ้าง ยื่นคำขอผ่านไหม?"
ซูจือหายใจเข้าลึก ๆ จับโทรศัพท์มือถือให้ตรง พยายามทำเสียงให้ฟังดูมั่นคง
"...ผ่าน แล้วรักษามาตรฐานบริการนี้ไว้ด้วย"
กู้เหยียนหัวเราะเบา ๆ "งั้นพรุ่งนี้ขอยื่นอีก?"
ซูจือใบหูร้อนวาบ แต่ก็ยังฝืนตอบ "แล้วแต่การแสดงของคุณ"
พูดจบก็รีบก้มหน้ากินข้าวไปคำหนึ่ง แกล้งทำเป็นยุ่ง
เคี้ยวไปได้สองคำ เธอก็เงยหน้าขึ้นมาเปลี่ยนเรื่อง "วันนี้ยุ่งไหม?"