หลังกินข้าวเสร็จ ซูจือก็ทรุดตัวลงบนโซฟา กดเข้าไปในกรุ๊ปเล็กสามคนชื่อ “เพื่อนรักหยก” ข้อความในนั้นเดือดไปหมดแล้ว
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "ซูเสี่ยวจือ! เป็นอะไรไป! ทิ้งระเบิดลูกโตไว้แล้วหายไปทั้งบ่าย!"
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย: "อาจจะกำลังยุ่งกับพี่ชายฉันอยู่ก็ได้……"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "ทั้งบ่าย!? กู้เหยียนโหดร้ายขนาดนั้นเลยเหรอ? โอ้พระเจ้า จื่อจื่อที่รักของฉันยังไหวอยู่ไหม?"
ซูจือมองหน้าจอ มุมปากกระตุกเล็กน้อย
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "……คุณสองคนคิดว่าฉันตายแล้วหรือไง! พูดอะไรกันด้วยคำพูดเร่าร้อนขนาดนั้น! ฉันสบายดีมาก!"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "แล้วบ่ายนี้ไปทำอะไรมา?"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ไปสั่งสอนพ่อฉันมา"
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย: "??? เอาจริงเหรอ?"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "ไม่เอาจริงแล้วจะทำไม? บ่ายนี้ฉันเผ่นไปเป็นพิเศษ สั่งสอนเขาจนเรียบร้อย"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "……ต้องเป็นเธอเท่านั้น"
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย: "แล้วตอนนี้คุณลุงเป็นยังไงบ้าง?"
เจือน้อยตัวหนึ่ง: "โดนฉันบล็อกแล้ว แม่กับปู่ฉันก็บล็อกเขาด้วย ตอนนี้เขาอยู่ในสถานะสู้รบเดียวดาย"
นอนเก่งที่สุดในรัศมีร้อยลี้: "ขำจะตาย ประธานใหญ่ตระกูลซูผู้ยิ่งใหญ่ โดนทั้งครอบครัวทิ้ง ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ"
น่ารักจนไม่รู้จะบรรยาย: "หร่านหร่าน เสียงหัวเราะเธอดังไปหน่อยแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ"