ตอนสองทุ่ม ทางทีมงานก็ส่งประกาศมาในกลุ่มแชทตรงเวลา:
"เรียนแขกรับเชิญทุกท่าน บัดนี้ถึงเวลาส่งข้อความหัวใจเต้นตุ๊ก ๆ แล้ว
แต่ละท่านสามารถส่งข้อความนิรนามหนึ่งข้อความถึงแขกรับเชิญคนใดก็ได้ เนื้อหาไม่จำกัด โดยข้อความบางส่วนจะถูกเปิดเผยในมื้อเช้าของวันพรุ่งนี้ (ทีมงานจะสุ่มเลือกสามข้อความ)
กรุณาส่งข้อความภายในสิบห้านาที"
ซูจือนอนอยู่บนเตียงกำลังมาส์กหน้าก่อนนอน พอเห็นข้อความก็กลอกตาขึ้นฟ้า
“นิรนาม? งั้นส่งกับไม่ส่งก็เหมือนกันนี่แหละ”
เธอบ่นพึมพำ แต่สุดท้ายก็ยังหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา จ้องหน้าจออยู่นาน
พิมพ์ไปสองสามบรรทัด แล้วก็ลบ
พิมพ์อีกสองสามบรรทัด แล้วก็ลบอีก
เธอพลิกไปพลิกมาคิดอยู่นาน สุดท้ายก็กัดฟัน พิมพ์ตัวเลขห้าตัว
"12345"
ส่งเสร็จเธอก็ปาโทรศัพท์ไปที่ข้างหมอน ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมหัว
“ฉันเหนื่อยใจจะตาย!”
[ซูจือส่ง “12345” ให้กู้เหยียน??? นี่มันรหัสลับอะไรกัน?]
[ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ เธอไม่รู้จะส่งอะไรเลยพิมพ์ตัวเลขมั่ว ๆ รึเปล่า]
[\“12345\”=\“ปีนเขาตีเสือ\”? ซูจือนี่มาขำหรือมาหนังเรียลลิตี้เนี่ย]
[นี่ก็ดองเกินไปหน่อยนะ ส่งให้กู้เหยียนแค่นี้เองเหรอ?]
[ก็เขาไม่รู้จะส่งอะไร จะอะไรนักหนา ต้องเขียนเรียงความยาว ๆ ด้วยเหรอ]
ชั้นสาม กู้เหยียนยืนอยู่ที่ระเบียง สายลมยามค่ำพัดผ่านเส้นผมที่ยังหมาด ๆ
โทรศัพท์สั่นเบา ๆ
เขาก้มลงมอง มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย แล้วพิมพ์ข้อความสองสามตัวเลข
"54321"
ส่งเสร็จเขาก็ใส่โทรศัพท์ลงกระเป๋า แล้วเงยหน้ามองหน้าต่างห้องที่มีแสงไฟสว่างอยู่ชั้นล่าง