ประตูห้อง 302 ปิดลง เสียงในห้องนั่งเล่นเล็กๆ เงียบไปสองวินาที
"แล้วก็..."
เจียงอวิ๋นโย่วยกมือลูบคาง หน้าตาครุ่นคิด "ถุงโตขนาดนั้นที่พี่จื่อจื่อถือมา ตอนนี้อยู่ในมือผู้กำกับหลิวหมดแล้วเหรอ?"
ซูเหยียนฮวนพยักหน้าอย่างเจ็บปวด "พี่จื่อจื่อต้องเสียใจแทบตายแน่ๆ นั่นมันชีวิตของเธอเลยนะ!"
[555555555 ฮวนฮวนรู้ใจพี่จื่อจื่อที่สุด!]
[ตอนนี้ตัวชี้วัดผลงานที่ซ่อนอยู่ของแขกรับเชิญทุกคนคงเป็น: ล้มทีมงานรายการ กู้ของกินกลับมาให้ได้!]
[ผู้กำกับหลิว คุณกลายเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งของทุกคนแล้ว (หัวหมา)]
ชั้นสอง ห้องสวีต 201 "ฟังคลื่น"
เสิ่นอี้หวยเปิดประตู หานจิ้งเสวี่ยเดินตามเข้าไป
สไตล์ของห้องสวีตค่อนข้างเรียบสงบ โทนสีน้ำเงินเข้มและเทาขาว ห้องนั่งเล่นไม่ใหญ่ แต่จัดวางอย่างประณีต มีหน้าต่างบานใหญ่และระเบียงเล็กๆ เหมือนกัน
ห้องนอนสองห้องเปิดตรงข้ามกัน
เสิ่นอี้หวยวางสัมภาระ เดินไปที่หน้าต่าง เปิดกระจกออกเล็กน้อย
เสียงคลื่นลอดเข้ามาให้ได้ยิน ชัดเจนจริงๆ แต่ก็ไม่ถึงกับหนวกหู เป็นเสียงสีขาวที่สม่ำเสมอ
เขาเปิดประตูห้องนอนใหญ่ มองดูหนึ่งตา แล้วเปิดประตูห้องนอนรองที่อยู่ฝั่งตรงข้าม
ห้องนอนใหญ่กว้าง ห้องนอนรองเล็กกว่าเล็กน้อย แต่ทั้งสองห้องดูสบายตา
เขาเดินกลับมาหาหานจิ้งเสวี่ย "เธอนอนห้องใหญ่"
หานจิ้งเสวี่ยเงยหน้าขึ้น "เหตุผล?"
เสิ่นอี้หวยมุมปากโค้งเล็กน้อย ก้าวเข้าไปใกล้หนึ่งก้าว ลดเสียงต่ำลง "ฉันกลัวว่าถ้าฉันนอนห้องใหญ่ เธอจะนอนไม่หลับตอนกลางคืน"