สามคู่แขกรับเชิญยืนประจำจุดของตัวเอง
พนักงานแจกจ่ายขนมปังแท่ง
ซูจือหันข้าง เผชิญหน้ากับกู้เหยียน ทั้งคู่กัดแท่งขนมปังเส้นยาวนั้นพร้อมกัน
เธอเงยหน้ามองเขา สายตาปนไปด้วยการยั่วยุเล็กน้อย
กู้เหยียนหลุบตามุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย จากนั้นก็รุกคืบเข้ามาก่อน
ขนมปังสั้นลงทีละน้อยระหว่างฟันของทั้งคู่
ขนตาของซูจือกระพือแผ่วเบา เธอมองเห็นแสงไฟในดวงตาเขาและเงาของตัวเองได้อย่างชัดเจน
ท่าทีของกู้เหยียนไม่เร่งไม่รีบ ราวกับจงใจควบคุมจังหวะ ทุกก้าวที่รุกเข้ามาล้วนรักษาสมดุลกับเธอได้พอดี
[อ๊าาาาาาา ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว!]
[กู้เหยียน อย่าแค่มองสิ ลงปากสิ! โอ้ ไม่สิ นายขยับแล้ว! ไปต่อ ไปต่อ!]
[ตาจื่อจื่อส่องแสงมาก ฉันนั่งอยู่นอกจอยังรู้สึกหัวใจเต้นเร็ว]
[พี่ตากล้อง ขอภาพระยะใกล้หน่อย! ฉันจะดูระยะห่างระหว่างริมฝีปากพวกเขา แบบละเอียดถึงมิลลิเมตรเลย!]
[ครอบครัวที่อยู่หน้าจอ ตอนนี้ฉันกลั้นหายใจแล้ว ประหม่าเกินกว่าตัวเองลงเล่นอีก]
ขนมปังสั้นลงเรื่อย ๆ
ลมหายใจของซูจือเริ่มเกร็งเล็กน้อย เธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจของเขาพัดมากระทบขอบริมฝีปากของตัวเอง
สายตาของกู้เหยียนไม่เคยละจากดวงตาเธอ ตอนที่ขนมปังเหลือเพียงชิ้นสุดท้าย เขากลับหยุดไปชั่วครู่
ซูจือชะงักไป ยังไม่ทันได้โต้ตอบ เขาก็เอียงหัวเล็กน้อย รุกคืบประคองระยะสุดท้ายนั้นเข้ามาเอง
ริมฝีปากสัมผัสกันแผ่วเบา