ซูปั๋วโจวเงยหน้าขึ้นทันที กำลังจะถอนหายใจโล่งอก ก็ได้ยินเธอพูดต่อว่า
“แต่ฉันยังโกรธมากอยู่นะ!”
“เพราะงั้น คุณซูปั๋วโจว ฉันขอแจ้งให้ทราบอย่างเป็นทางการว่าอีกสองเดือนข้างหน้า คุณจะไม่ได้เห็นลูกสาวที่ใจดี สวยงาม น่ารัก สง่างาม อ่อนโยน ฉลาด หลักแหลม เข้าใจผู้อื่นของตัวเอง!”
มุมปากซูปั๋วโจวกระตุก คำนำยืดขนาดนี้เลยหรือ!
เขาลองเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง “...สองเดือนนานไปหน่อยไหม ลดหน่อยได้ไหม อาทิตย์เดียว?”
ซูจือมองเขานิ่งไม่แสดงสีหน้า
ซูปั๋วโจวรีบเปลี่ยนคำพูดทันที “งั้นครึ่งเดือน?”
ซูจือยังคงนิ่งเงียบ
ซูปั๋วโจวกัดฟัน “...หนึ่งเดือน ลดไม่ได้แล้ว!”
ซูจือเย้ยเย็น “นายมาลองต่อรองราคากับฉันที่นี่เหรอ ครึ่งเดือน เดือนอะไรกัน สองเดือนก็สองเดือน วันเดียวก็ลดไม่ได้!”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมอีกประโยค
“คราวหน้า ถ้าไม่ปรึกษาฉันก่อน แล้วตัดสินใจเองตามอำเภอใจ ฉันจะไม่หายไปแค่สองเดือน”
“ถึงตอนนั้น ฉันจะเปลี่ยนเหล้าเมาไทของนายเป็นน้ำเปล่าหมด หนังสือหมากล้อมเรียงตามตัวพินอินใหม่ ไม้กอล์ฟในห้องหนังสือ เปลี่ยนเป็นไม้แขวนผ้าทั้งหมด!”
พูดจบ เธอสวมแว่นกันแดด แล้วเดินจากไปอย่างหยิ่งผยอง
ซูปั๋วโจว: "..."
ซูจือออกไปแล้ว ซูปั๋วโจวนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดเข้าแชตวีแชทของหลินเสวียถิง พิมพ์ข้อความอย่างระมัดระวัง