ประตูถูกผลักออก กู้เหยียนเดินเข้ามา
เขาสวมชุดอยู่บ้าน แสงยามเช้าลอดผ่านช่องม่านตกลงมา เน้นภาพเงาที่ดูสง่างามของเขาอย่างชัดเจน
สายตาของเขาจับจ้องไปที่ใบหน้าของเธออย่างสงบ ไม่เหมือนสายตาเมื่อคืนในรถ
หัวใจของซูจือเต้นแรง เธอไม่กล้าสบตาเขา สายตาลอยไปตกที่กระดุมเม็ดที่สองของเสื้อเชิ้ตเขา แล้วค่อยๆ เลื่อนขึ้น
เฮ้ย! กับคอเขา...
ไม่สิ ซูจือ สมองเธอคิดอะไรอยู่!!
นี่มันเวลามามองคอเขาหรือไง?!!
เธอก้มหน้าลงอย่างแรง แก้มเริ่มร้อนขึ้นโดยไม่รู้ตัว
ในอากาศเหมือนมีแรงตึงเครียดบางอย่างที่ไม่มีเสียง มีเพียงเธอเท่านั้นที่สัมผัสได้
สายตากู้เหยียนหยุดอยู่ที่ปลายหูที่แดงเรื่อของเธอชั่วครู่ แววตาของเขาลึกลงอย่างแทบมองไม่เห็น "เรื่องเทรนด์ฮอต เห็นแล้วใช่ไหม?"
"หืม?" การเปลี่ยนหัวข้อกระทันหันทำให้ซูจืองงชั่วขณะ
เธอเงยหน้ามองกู้เหยียน "อะไรนะ?"
"เทรนด์ฮอต" กู้เหยียนมองสีหน้าสับสนของเธอ ถอนหายใจแล้วพูดซ้ำอีกครั้ง
"อ้อ! ใช่! เทรนด์ฮอต!"
ความสนใจของซูจือถูกดึงไปทันที "ปัง" ความคิดเมื่อครู่ถูกโยนทิ้งไปไกลเกินเอื้อม ถูกแทนที่ด้วยความโกรธที่ลุกโชนขึ้นมาใหม่
เธอลุกขึ้นนั่งคุกเข่าบนเตียงโดยไม่รู้ตัว แม้แต่เสียงก็ดังขึ้นอีกสองระดับ:
"เห็นแล้ว! โกรธมาก! นายก็เห็นด้วยใช่ไหม? พวกปาปารัสซี่พวกนี้ช่างสุดๆ! แค่รูปถ่ายไม่กี่ใบก็แต่งเรื่องเป็นซีรีส์น้ำเน่าแปดสิบตอนได้! แล้วคอมเมนต์พวกนั้นอีก ยิ่งดูยิ่งแย่! พวกเขายังบอกว่าฉัน..."